sobota, 28 lutego 2015

Gigantyczna dziura.... w człowieku.

  Oglądając różne seriale, pewnie zdarza się nam utożsamiać z bohaterami. Ich charaktery są stworzone z konkretnych cech, aby otrzymać idealny typ osobowości. Jednak w praktyce jest to dość trudne do osiągnięcia... chyba nie do tego zmierzałam.
  Ostatnimi czasy odczuwam coś dziwnie innego. W moich wyobrażeniach wygląda to jak wygładzona szara masa. Nie jest to harmonia, bo ją tworzą umiarkowane przeciwności, które razem działają. Bardziej przypomina mi to jednolitość, monotonię i pustkę, WIELKĄ dziurę znajdującą się w człowieku, którą zapycha się śmieciami. Brak konkretnego celu i wyznaczonego kierunku? A i owszem, ale coraz częściej szukam źródła całej mnie. Niestety chwilami nie potrafię przyjąć swoich błędów i zrzucam to na innych.
  Ale nie mam jej, gdy jestem w miejscach z ludźmi, którzy potrafią wyrwać ze mnie dziecko. Momenty sprawiające, że nie ma we mnie smutku, żalu, goryczy.... MAGIA. Szczęście jest w pobliżu, bo ponoć smucimy się z wielu powodów, a szczęśliwym można być bez powodu.


Share:

poniedziałek, 9 lutego 2015

Do roboty !

  Jest jedna taka rzecz, a dokładniej słowa.
Wiele razy słyszałam, że wierzę w innych i wspieram. Jest to bardzo miłe, ale każdy zawsze dąży do ideału.
  Czy zastanawialiście się kiedykolwiek, jak to jest być czyjąś motywacją?
Czy usłyszeliście kiedyś "chcę być taki/taka jak Ty"?
Dwa proste pytania, ale jednak zastanawiają. Osobiście nie odczułam tego.
Wiem, żeby być dla kogoś wzorem, trzeba zrobić wszystko co się zaplanowało, dotrzeć do celu, do swojego życiowego ideału własnego ja.
Czyżby kolejna ciężka praca nad sobą?
Bez pracy nie masz niczego.
Wszystko co jest dobre, wymaga poświęcenia, czasem nieprzespanych nocy.
Ale zrealizowanie celu jest warte wszystkiego. Nie można wciąż powtarzać stałych wymówek i usprawiedliwiać się. To że słuchasz i planujesz, nie oznacza, że działasz i wszystko realizujesz .



  JEŚLI CHCESZ BYĆ DLA KOGOŚ WZOREM, ZACZNIJ ŻYĆ!



Share:

Marzenie - Realizacja?

 Przychodzi taki dzień, w którym marzeniem jest tylko jedna rzecz. Cały świat nie istnieje, wszystkie plany jakie powstały- nie istotne.
 Ogólnie mówiąc, tym marzeniem jest taniec.

  Przebierasz się w strój do tańca. Ubierasz najwygodniejsze buty, w których mógłbyś przejść cały świat. Przeszukujesz torbę, bo przecież gdzieś są twoje ulubione kawałki. Wyciągasz butelkę 1,5 litra wody mineralnej, z sokiem z cytryny i wychodzisz z szatni. Idziesz przez korytarz, który prowadzi cię do sali pełnej luster.
  Widzisz swoje odbicie w każdej gładkiej tafli. Przeglądasz się i powolnym krokiem zmierzasz do odtwarzacza. Czujesz pod stopami parkiet, a myślami wybiegasz w niedaleką przyszłość. Zaczynasz myśleć o muzyce, na co masz dzisiaj ochotę, jak powinien przebiec trening, który utwór mógłby zacząć dzisiejsze starcie. Przykucasz przed nim i podłączasz do prądu. Sukces! Wszystko działa. Otwierasz opakowanie z płytami i wybierasz. Twój wzrok trafia na tę, która wiąże się z pięknymi wspomnieniami. Delikatnie wyciągasz  i wsadzasz ją do odtwarzacza.
  Pierwsze uderzenie basu trafia w Ciebie i przestajesz myśleć o całym świecie. Teraz jest chwila, na którą przyszło Ci czekać pewien czas. Muzyka trafia do Twoich uszu, zaczyna władać Twoim umysłem i wypełnia każdy skrawek Twojego ciała. Zamykasz oczy i cofasz się od odtwarzacza. Wiesz, że cała sala należy tylko do Ciebie i nie musisz się hamować. Powoli rozpoczynasz rozgrzewkę. Twoja głowa wędruje od jednego barka do drugiego, w przód i w górę. Krążenia klatki piersiowej idą sprawnie, dodajesz ręce. Rozluźniasz się i przechodzisz do bioder. Zakreślasz koła z prawe strony i odbijasz w lewą. Patrzysz już w lustro, zakreślasz ósemkę,  nie możesz się doczekać, aby zacząć. Zaczynasz maszerować i powoli przechodzisz w rozkrok. Zjeżdżasz rekami po nodze, aż do podłogi i przytrzymujesz głowę przy kolanie. 10 sekund. Przechodzisz po podłodze do drugiej nogi i powtarzasz rozciąganie. 10 sekund. Łączysz stopy i ponownie dotykasz głową kolan. Przenosisz ręce przed siebie i rozciągasz nogi zginając raz jedną raz drugą. 10 sekund. Wracasz do wcześniejszej pozycji i powoli, kręg po kręgu, prostujesz się, głowa do samego końca jest w dole. Podnosisz ją, robisz głęboki wdech równocześnie podnosząc ręce nad głowę i wydychasz powietrze razem z opuszczonymi rękoma. Kończysz rozluźniając całe ciało.
  Nadszedł czas, żeby zmienić piosenkę. Uważnie szukasz tej jednej, która mogłaby wypełnić Ciebie. JEST! Zaczyna lecieć, a Ty biegniesz na środek sali i rozkoszujesz się rytmem, basem, każdym dźwiękiem, który dociera do Twoich uszu. Zaczynasz się ruszać, Twoje kroki trafiają idealnie w takt. Ciało ogarnia błogie rozluźnienie. Nie myślisz o konkretnym stylu, nie dzisiaj. Twoje ręce pomagają nogą, a te prowadzą Cię po całym parkiecie. Nie masz już kontroli nad ruchami, wszystko wychodzi z poprzedniego ruchu. Nie liczysz, nie rozmyślasz... Czujesz... Czujesz wszystko, każdy oddech, każdą kroplę potu, każdy ruch, każdą emocję. Sala jest dla Ciebie i nic ani nikt nie może tego zmienić. Patrzysz na swoje odbicie i widzisz miłość w niewyobrażalnej skali. Każde uczucie pokazujesz ruchem i wiesz, że nie może być inaczej.


Share: