Pokazywanie postów oznaczonych etykietą myśli polskie życie pozytywnie motywacja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą myśli polskie życie pozytywnie motywacja. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 25 stycznia 2016

PRZEŻYCIE ŻYCIA!

   Szaleństwo! Adrenalina! Stres i jego ukrywanie! Brak kontroli! Wolność!
To tylko niektóre słowa, które mogą opisać moje dzisiejsze doświadczenie. Złapałam życie! Dzięki ludziom, którzy znają moją granicę szaleństwa i wiedzą, że jestem w stanie zrobić wszystko, przesunęłam końcową listę moich możliwości.
   Może przejdę do sedna. We Wrocławiu znajduje się Stadion Miejski, a na nim(dosłownie na nim-na dachu) odbywają się skoki Dream Jump. Nie wiem, w jaki można przekazać wszystkie emocje. Nie jest to możliwe... Teraz nie czuję już nic. Jednak wszystko wraca, gdy zaczynam opowiadać i przytaczać każdy szczegół. Wszystko dzieje się zbyt szybko i nie pamięta się wielu rzeczy. Czasem nawet nie słyszy. W momencie, gdy leciałam krzyczano do mnie. NIC. Kompletna cisza... Wiatr... Nie pamiętam mojego pierwszego krzyku... Pamiętam rozmowę. Widok dachu. Bolące ręce po wchodzeniu po drabinie. Widok stadionu. Moment puszczenia liny. Szare niebo. W tym momencie moje nogi zaczynają być ciężkie jak wtedy. uff.
   Piękna sprawa! Życie jest piękne, a ogranicza nas tylko wyobraźnia. Nie wszystko przychodzi od tak. Na każdą rzecz trzeba zapracować. Nie tkwijmy w bagnie, bo jest tam wygodnie. Przed oczami mam wszystkie zmiany, które chcę zrobić. I zrobię. Wszystko można-nie wszystko warto. Jednak podwyższona adrenalina jest warta wielu rzeczy.

Dziękuję wam! Kocham was niezmiernie!




Share:

poniedziałek, 16 listopada 2015

#26 myślotok

   Próbowałam zasnąć. Szło to dość opornie, a każda pozycja była niewygodna. Słuchałam muzyki,  leżałam w ciszy i nic.  Włączyłam sobie film dokumentalny, żeby zmęczyć oczy i zasnąć,  ponieważ byłam strasznie padnięta i otumaniona. Pierwsze piętnaście minut pamiętam dość dobrze,  a kolejny czas jak przez mgłę.  Robiłam się senna. Powieki powoli opadły i czułam,  że za moment zasnę.  Odwróciłam się od ekranu i jedynie słuchałam filmu, który miał jeszcze trzydzieści minut. Otworzyłam oczy. W pokoju było cicho. Film skończył się jakieś półtora godziny wcześniej, a ja nie wiedziałam jak to możliwe. Jedyne co zrobiłam to zamknęłam oczy i otworzyłam.  Półtora godziny...  Taki scenariusz powtarzał się do godziny 6:30. Zadzwonił pierwszy budzik.  Od tego momentu czułam,  że mogłabym zasnąć.
   Kiedyś zdarzało mi się to co tydzień.  Z każdej niedzieli na poniedziałek męczyło mnie to "zjawisko". Nie mam pojęcia dlaczego i po co. W przeszłości myślałam,  że tak bardzo się stresuje wyjazdem, ale gdy jestem na miejscu... Czym można się denerwować? 
   Cały dzień przeszłam w bólach od samego dołu,  do samej góry. Podawano przykłady, przy których trzeba było myśleć inaczej.
   Jednak już myśląc nad tym wszystkim zaskakuje mnie to, ile w nas - ludziach - jest strachu.  Przed wszystkim. Boimy się konsekwencji,  rozpoczęcia czegoś nowego,  opinii innych,  inności,  samych siebie.  Tak boimy się siebie,  bo nie chcemy zobaczyć co kryje się w nas. Boimy się bólu,  który przyjdzie wraz z rozczarowaniem i chwilą, kiedy otworzą nam się oczy. Jesteśmy zaślepiani wygodą.  Łatwiej jest oszukiwać i nie zwracać uwagi na poważne sprawy.  Nie chcemy widzieć.
   Ta nasza strefa komfortu jest często wymówką. Hmmm... Są dwie teorie dotyczące tego określenia.  Możemy z niej wyjść lub ją poszerzyć. Dwa sposoby prowadzą do jednego, aby ten ciepły "kurwidołek", był dla naszego rozwoju dobry i przestał kręcić się jedynie w okół  własnej osoby. I poszerzanie, i wychodzenie (co prowadzi do poszerzenia), jest dobre. Wystarczy wstać, uwierzyć i ruszyć tyłek, żeby nikt nie zdążył nas w go kopnąć. 
   Nie popełniajcie tego błędu, mojego błędu i życie tym, co daje wam los tu i teraz. Marzenia są ważne, ale tylko realizacja w teraźniejszości przybliża Cię do ich spełnienia.
Godz. 23:24


Share: