czwartek, 23 lipca 2015

Równowaga? A może huśtawka?

   Czasem słowa są mniej wymowne. W pewnych momentach gesty i zachowania są jedynym możliwym komunikatorem. Nie mamy ochoty na rozmowę, ani na przebywanie z kimkolwiek, mimo że staramy się dobrze bawić (?). Chęć łapania każdej chwili i każdego dnia potrafi zaślepić. Nie zauważasz, gdy Twoje działania stają się wymuszone, a tylko ułamki sekund są zapomnieniem i szczerym odruchem zadowolenia.
   Dzisiejszego wieczoru byłam w kinie. Ogólne wrażenia - pozytywne, jednak ważniejsza dla mnie była pewna sytuacja. Był to jedyny seans tego filmu w ciągu dnia. Sala nie pękała w szwach, a średniej wieku nie zawyżali studenci lub licealiści. W rzędzie wyżej siedział ojciec z córką. Na początku filmu usłyszałam dźwięk lekkiego żalu wychodzący z ust dziewczynki, a chwilę później spokojny głos mężczyzny, mówiący : "Ja będę trzymał popcorn na filmie". Może było to dobrym rozwiązaniem, bo mała mogła spokojnie siedzieć lub poruszać się, bez obawy rozrzucenia przekąski, a tato wiedział, że nic złego się nie stanie lub chciał mieć wszystko dla siebie. Po tej sytuacji nie słyszałam ich przez dłuższy czas. W ostatnich minutach można było usłyszeć pytania dziewczynki: "A gdzie oni są?", "A co to jest?" itp. Reakcja ojca według mnie była zwyczajna, ale mimo wszystko piękna w swojej prostocie. Rozwiewał każdą wątpliwość i dodatkowo tłumaczył dlaczego tak, a nie inaczej. Okazywał niesamowitą cierpliwość i miłość do swojego dziecka, starając się poszerzyć jej widzenie. Nie ignorował i pokazywał wszystko co mógł. Drobne gesty zostają w naszej pamięci i kreują to co później staje się "fundamentem".
   Rewolucja. Zmiany i przemiany. Mieszamy i kręcimy, żeby wyjść na prostą. Tyle w temacie. Dzieje się.
   Jedno wychodzi z drugiego. Żeby trawa mogła rosnąć, potrzebuje ziemi. Co mają wspólnego? Może kilka elementów w swoim składzie. Różnią się wyglądem, kolorem, zapachem, właściwościami, tak naprawdę wszystkim. I właśnie o to chodzi...ale też nie do końca. Czuję, że wtrąca się moje zawahanie...


 
Share:

wtorek, 7 lipca 2015

rok...Rok?!... ROK!

   Dziś mija rok od rozpoczęcia tego całego "nieporozumienia". Czy faktycznie "Żyjemy tu, nie czując pod stopami ziemi"? Aż tak bajkowo nie jest, jest tak jak być powinno...bo przecież tak jest. Mało maślane, ale jednak dla mnie coś w tym jest.
   Przez ten krótki czas zdarzyło się wiele. 
  • Setki wzlotów i upadków. 
  • Tysiące emocji i uczuć. 
  • Masa przeżyć i nowych doświadczeń.
  • Kilka znaczących zmian i dodanie życiu kolorów. 
  • Narzekanie i umartwianie się nad sobą. 
  • Dobijanie i podnoszenie.  
  • Każda motywacja i dobre słowo, które tak podnosiły na duchu.
  • Przełamywanie swoich słabości i podejmowanie walki (nie zawsze kończące się wygraną, ale ważne, że była)
  • Rozwijanie siebie pod względem zainteresowań
  • Tyyyyyle nieprzespanych nocy
  • Wiele podsumowań
Awwwww... Było pięknie.
Dziękuję każdej osobie, która tu zajrzała. 
Dziękuję osobą, które "ruszyły" tego bloga z miejsca. 
DZIĘKUJĘ KAŻDEMU ZA WSZYSTKO!

i Przepraszam...za wszystko


Share: