Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uśmiech. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą uśmiech. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 25 stycznia 2016

PRZEŻYCIE ŻYCIA!

   Szaleństwo! Adrenalina! Stres i jego ukrywanie! Brak kontroli! Wolność!
To tylko niektóre słowa, które mogą opisać moje dzisiejsze doświadczenie. Złapałam życie! Dzięki ludziom, którzy znają moją granicę szaleństwa i wiedzą, że jestem w stanie zrobić wszystko, przesunęłam końcową listę moich możliwości.
   Może przejdę do sedna. We Wrocławiu znajduje się Stadion Miejski, a na nim(dosłownie na nim-na dachu) odbywają się skoki Dream Jump. Nie wiem, w jaki można przekazać wszystkie emocje. Nie jest to możliwe... Teraz nie czuję już nic. Jednak wszystko wraca, gdy zaczynam opowiadać i przytaczać każdy szczegół. Wszystko dzieje się zbyt szybko i nie pamięta się wielu rzeczy. Czasem nawet nie słyszy. W momencie, gdy leciałam krzyczano do mnie. NIC. Kompletna cisza... Wiatr... Nie pamiętam mojego pierwszego krzyku... Pamiętam rozmowę. Widok dachu. Bolące ręce po wchodzeniu po drabinie. Widok stadionu. Moment puszczenia liny. Szare niebo. W tym momencie moje nogi zaczynają być ciężkie jak wtedy. uff.
   Piękna sprawa! Życie jest piękne, a ogranicza nas tylko wyobraźnia. Nie wszystko przychodzi od tak. Na każdą rzecz trzeba zapracować. Nie tkwijmy w bagnie, bo jest tam wygodnie. Przed oczami mam wszystkie zmiany, które chcę zrobić. I zrobię. Wszystko można-nie wszystko warto. Jednak podwyższona adrenalina jest warta wielu rzeczy.

Dziękuję wam! Kocham was niezmiernie!




Share:

czwartek, 12 listopada 2015

#24 zwyczajnie i prosto z uśmiechem na twarzy

   Poranki to ciężki moment.  Są piękne,  ale za razem stresujące, gdy ma się tak dziwne sny.  Nie lubię czasem moich nocy.  Ciężkie przejście w odpoczynek i ten długi czas, kiedy nie możesz zasnąć. Dochodzi do momentu, że włączasz film dokumentalny,  bo nic innego na ciebie nie działa. 
   Dlaczego tak bardzo się przywiązujemy?  Dlaczego dzielimy rzeczy na lepsze lub gorsze? W zeszłym tygodniu miała miejsce pewna sytuacja. Będąc w klasie usiadłam na "swoim" miejscu, ponieważ już wcześniej tam siedziałam.  Tuż przy naszej ławce stanęła dziewczyna z mojej klasy i dziwi się "Czemu siedzę na jej miejscu?! ". Była tak oburzona tym zdarzeniem, że nie wiedziała co dalej ma zrobić.  Odpowiedziałam,  że siedzę tu już drugi raz. Zbulwersowana przeszła do ławki obok, wciąż komentując "ja tu siedzieć nie będę " i inne tego typu bajery. W tym tygodniu chciałam zobaczyć, jak szybko pobiegnie na to miejsce. Nie myliłam się.  Ledwo weszłam do klasy,  a ona z triumfalnym uśmiechem siadała na swoich czterech literach.
    Czy to takie ważne gdzie się siedzi?  Czy to daje nam jakieś poczucie wyższości?  Był to rząd dalej,  to trochę jak chęć ukrycia się. Możliwe jest też to,  że po prostu lubi siedzieć dalej.  Chyba najważniejsze jest to,  że w ogóle się siedzi.  Też zależy z jakiej perspektywy spojrzymy na to wszystko.  Jednak osobiście uważam, że człowiek został stworzony do rozwijania się, a żeby to robić,  powinno się być z przodu i obserwować swój kierunek.
   Chęć rozwiązania wszystkiego przytłacza mnie. Nie wiem jak i od czego zacząć. Najlepiej od początku...
Godz. 22:45


Share: