Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Życie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Życie. Pokaż wszystkie posty

środa, 11 listopada 2015

#23 Jestem Polką! Jestem z tego dumna!

   Sama wstałam! No może z pomocą budzików, ale po dłuższym namyśle podniosłam się z łóżka i rozpoczęłam dziań. Jednak jest jedna zasada... Nie można do mnie nic mówić. Nie wiem dlaczego, ale denerwuje mnie głos innych. Sama muszę zacząć i wtedy jest inaczej. Ciężka sprawa... no cóż taka już jestem.
   Dzień Niepodległości - ważne święto dla każdego Polaka. Jak wiadomo jestem drużynową, a dziś moi harcerze, pierwszy raz stali w poczcie sztandarowym sami, bez osoby z kadry. Cała atmosfera i przestawienia przygotowane przez placówki oświatowe, pieśni patriotyczne... Dziewczyny tylko patrzyły jak zbierają mi się łzy w oczach. Gdy szli w szóstkę przez rynek, niesfornie trzymając sztandar-kolejny moment wzruszenia. Coraz bardziej jestem z nich dumna i widzę, że mają chęci, tylko nie wiedzą gdzie mogą je wykorzystać. Czuję, że to co robimy, jest dla nich szansą.
   Staję się wrażliwsza na wszystko. Chyba zaczynam prawdziwie czuć. Gęsia skórka przy polskich pieśniach. KOCHAM CIĘ POLSKO! JESTEŚ WIELKA!
godz. 23:45


Share:

wtorek, 7 lipca 2015

rok...Rok?!... ROK!

   Dziś mija rok od rozpoczęcia tego całego "nieporozumienia". Czy faktycznie "Żyjemy tu, nie czując pod stopami ziemi"? Aż tak bajkowo nie jest, jest tak jak być powinno...bo przecież tak jest. Mało maślane, ale jednak dla mnie coś w tym jest.
   Przez ten krótki czas zdarzyło się wiele. 
  • Setki wzlotów i upadków. 
  • Tysiące emocji i uczuć. 
  • Masa przeżyć i nowych doświadczeń.
  • Kilka znaczących zmian i dodanie życiu kolorów. 
  • Narzekanie i umartwianie się nad sobą. 
  • Dobijanie i podnoszenie.  
  • Każda motywacja i dobre słowo, które tak podnosiły na duchu.
  • Przełamywanie swoich słabości i podejmowanie walki (nie zawsze kończące się wygraną, ale ważne, że była)
  • Rozwijanie siebie pod względem zainteresowań
  • Tyyyyyle nieprzespanych nocy
  • Wiele podsumowań
Awwwww... Było pięknie.
Dziękuję każdej osobie, która tu zajrzała. 
Dziękuję osobą, które "ruszyły" tego bloga z miejsca. 
DZIĘKUJĘ KAŻDEMU ZA WSZYSTKO!

i Przepraszam...za wszystko


Share:

wtorek, 16 czerwca 2015

Praca daje szczęście?

   Praca - słowo często łączone z czynnością, która jest nam narzucana i zwyczajnie nas męczy. Jednak wszystko zależy od punktu siedzenia, bo gdy spojrzymy na słowo "praca" pod innym kątem to możemy dostrzec w niej: rozwój, samorealizację, pasję, twórczość, aktywność itp.
   Ostatni czas daje mi dużo do myślenia i dość często przemyka się temat pracy... jakiejkolwiek. Faktem jest, że bez działania nie ma rezultatu, a co łatwo przyjdzie, równie łatwo odejdzie. Z tym mogę się zgodzić. Jeśli coś jest robione w niedokładny sposób lub szybko i bez większego wysiłku, tak naprawdę niewiele znaczy. Efekt jest chwilowy i cieszy tylko na początku. Z czasem uświadamiasz sobie, że trzeba było to rozplanować i zacząć działać w racjonalny sposób. Czas w którym człowiek stara się i daje z siebie wszystko to ciężka walka zwłaszcza wtedy, gdy przełamuje bariery i odkrywa swoje prawdziwe wnętrze. Ból, który towarzyszy pracy, jest nie do opisania, ponieważ każdy odczuwa go na swój sposób, tak jak robienie tatuażu. Najciekawszy w tym wszystkim jest moment, gdy zwalniasz i zaczynasz odpuszczać. Twoje chęci opadają i myślisz "Skończę za chwilę/jutro/rano/później." Już odkładasz. Jesteś blisko wypuszczenia tego z rąk. Chwila zastanowienia, chwytasz mocniej i ciągniesz do przodu. Mimo że boli. Mimo że jest trudno, a Ty nie wiesz co dalej. Mimo że Twoje myśli są daleko od celu i zastanawiasz się, czy to wszystko ma sens? Mimo przeszkód trzymasz ster i idziesz dalej. Uśmiechasz się przez zaciśnięte zęby i chwilami masz wrażenie, że okłamujesz samego siebie...dalej biegniesz.
   Czy to nie jest piękne? Czy to nie jest szczęście? Satysfakcja i ulga po zakończeniu. Pewność, że to wszystko jest moje. Motywacja do życia, aż do końca. Czy to nie jest szczęście?


Share:

niedziela, 7 czerwca 2015

O słodka głupoto!

   Przychodzą takie momenty w ciągu dnia, gdy nie masz ochoty na bycie poważnym i jedyną rzeczą, która pozostaje jest śmiech. Nie oznacza to, że człowiek jest głupi, bo radość należy do każdego.
   Śmiejesz się z kogoś, bo on ma powód do uśmiechu? Musisz być niesamowicie smutny i pokaleczony. Może to moment, w którym trzeba przystanąć i spojrzeć w niebo? Drobiazg który pomaga. Głupotą jest się przejmować... A jednak wszyscy to robimy.
   (Zdrowa)Głupota i naiwność na swój sposób, są urocze. Jest w nich coś nieopisanie zachwycającego. Płynie z nich swego rodzaju beztroska. Drobne błędy w wypowiedzi, przekręcanie słów, niezdarność, to wszystko ma coś w sobie. Wiadomo, że wszystko trzeba miarkować z umiarem, nawet coś co jest słodkie, bo przypadku przedawkowania... no właśnie. Przychodzi moment "ogarnięcia się".
   Pamiętaj! To nic złego gdy nie wyjdzie Ci raz lub dwa, bo tu można jeszcze naprawić. Zepsuć możesz tylko raz.
Nie tak to wyglądało w mojej głowie. Zainspirowały mnie skarpetki "dla debili". 
 



"Zachwyca...Czemu? Z powodu swej czystości."- Grand Budapest Hotel


Share:

niedziela, 31 maja 2015

Możliwe mimo wszystko. Nie można mówić, że się nie da rady!

 Nie powiem, że się nie da, w momencie gdy mam możliwości.
 Nie powiem, że coś jest niemożliwe.
 Czasem trzeba postawić pół miasta na nogi, żeby coś przeżyć i dowiedzieć się więcej.
 Stres? To było do przewidzenia. Nadal istniało niebezpieczeństwo.
 Ale jednak wszystko skończyło się dobrze.
 Cały dzień układał się idealnie, pomijając szczegóły, ale z nich tworzyły się nowe drogi.
 Przepraszam i Dziękuję każdej jednej osobie.


"Ach co  za dzień
Dzień w którym grzeszą nawet anioły.
I nawet niebo 
Wydaje się być tak niedaleko."- Pidżama Porno "Co za dzień"






Share:

poniedziałek, 18 maja 2015

Kilka NIE moich słów

"Chamstwo to nic innego jak wyraz strachu. Strach przed niespełnieniem pragnień. Nawet najbardziej okropna i szpetna osoba, jeśli tylko jest kochana, otwiera się niczym kwiat."- Grand Budapest Hotel 

"Żeby kogoś stracić, musisz najpierw doświadczyć autentycznego przywiązania."- Veronika postanawia umrzeć

"Czasami wcale nie był pewien, czy lubi z nią być. Czuł się od niej w dziwaczny sposób uzależniony, był w nią zaplątany, nie wyobrażał sobie, aby mogła zniknąć z jego życia, chociaż nie umiał zanalizować, na czym to przywiązanie polegało"- Demony na smyczy

"Kiedy bogowie chcą nas ukarać, spełniają nasze prośby."- Oskar Wilde

"Obracam w palcach zdjęcie Michała. Wolno wkładam je do portfela, bardzo głęboko, jak starannie skrywaną tajemnicę."- Hera moja miłość

"Nigdy nie stosuję się do godzin; godziny są zrobione dla człowieka, nie człowiek dla godzin."- Francois Rebelais

"Bywają takie dni i noce, które zmieniają wszystko. Bywają takie rozmowy, własne lub zasłyszane, które są w stanie wywrócić do góry nogami cały nasz świat. Nie możemy ich przewidzieć. Nie możemy się na nie przygotować. Czyhają gdzieś na nas, zapisane w łańcuchu pozornych przypadków, nieuchronne jak świt po ciemności."- Hera moja miłość

"Nie panuję nad zmysłami. Moje oczy są oczami wariata, które spotykają się z Twoimi oczami."- Stąpając po niepewnym gruncie


"Jak mawia Pankracy: tylko pomniki tkwią nieruchomo zawsze w tym samym miejscu."- Angel dziecko ulicy

"Mała rebelia od czasu do czasu to dobra  rzecz."- Thomas Jefferson





Share:

wtorek, 5 maja 2015

Jak często umieramy?

   Nawet nie zdajemy sobie sprawy, że jesteśmy martwi. Takie chwile dopadają każdego, niektórzy są silni i nie poddają się, inni zaś padają z niemocy. Wewnętrznie umierają. Założę się, że choć raz przyszło Ci do głowy takie ogólne "No ale po co?".
   Żeby prawdziwie żyć i nie udawać/nie wmawiać/ nie upiększać/nie kłamać, trzeba mieć cholernie wiele odwagi, szacunku i miłości do świata, a także do samego siebie... zwłaszcza do samego siebie. Tak często nie doceniamy teraźniejszości, gubimy się w labiryncie i gdy dochodzimy do ciemnego zaułka...wszystko upada.
   Wypalenie się artysty znaczy o wyczerpaniu pewnego pokładu inspiracji i śmierci jego "stylu", ale zwiastuje nowy początek. Wypalenie zawodowe - śmierć motywacji i uczucie bezsensu... Wiesz kiedy następuje prawdziwa śmierć? Zastanów się, kiedy Ty czułeś pustkę lub niemoc.
Unicestwiasz siebie za każdym razem, gdy stajesz w miejscu. Gdy mówisz, że nie dasz rady. Gdy myślisz, że cały świat jest przeciw Tobie. Gdy nie widzisz ludzi, którym na Tobie zależy. Umierasz, gdy się nie rozwijasz i dusisz w sobie każde marzenie, każdą myśl lub słowa. Później siadasz na krześle/łóżku/ławce/podłodze/stole/blacie/gdziekolwiek i myślisz "Mogłam/Mogłem mu/jej TO powiedzieć. Chciałam/Chciałem, ale przeżarł mnie strach. Drugi raz nie będzie okazji."
   Przychodzi załamanie. Kolejna wewnętrzna śmierć jakiegoś czułego punktu w Tobie. I często dochodzi do czynów, które odbijają się w Tobie i zostają. Dopuszczasz myśli, które wykańczają. Tak nie powinno być i dobrze o tym wiesz, ale zatracasz się, bo nie znasz (czasem nie chcesz poznać) innej drogi. Widzisz jedynie wady i przywołujesz tylko złe myśli. Podświadomie selekcjonujesz je i mordujesz dobro, które masz w sobie.
   Osobiście nie uważam, że "Dobro jest w nas i jest nieskończone." Dla mnie jest to bzdura i nie potrafię zgodzić się z tym, bo po długim czasie "rozsiewania", nie starcza go dla nas samych... I umieramy.
   Tak więc nie marnuj go! Rozkładaj je umiarkowanie. Nie umieraj! Jeśli zdarzy Ci się to...
"Opłacz to. Wykrzycz to. A później weź się w garść, stań na nogi i zacznij żyć."- o. Adam Szustak
Pamiętaj, że po jakąś cholerę jesteś na tym świecie. Mimo że śmierć czeka na nas i dźga w każdym możliwym momencie, musimy żyć. I nie obchodzi mnie to, że jest ciężko... Będzie jeszcze ciężej.

Ale może faktycznie będziemy za to dziękować?


Share:

piątek, 24 kwietnia 2015

Nikt nie zrozumie ludzkiego cierpienia, dopóki go nie przeżyje.

   Na początku chcę nawiązać do tytułu tego posta. Nie jestem w stanie powiedzieć, że rozumiem. Nie jestem w stanie powiedzieć, że chciałabym spróbować zrozumieć to co przeżywali ludzie w obozie koncentracyjnym Auschwitz- Birkenau. Nie można tego pojąć od razu-w chwili patrzenia na to wszystko. Każdy moment i każdy fragment tej historii dociera do mnie z "opóźnieniem".                        Przeglądam swoją pamiętać już od wielu godzin. Wiele szczegółów wraca do mnie, a inne dopiero
się ukazują... Wracając do miejsca mojego tymczasowego zamieszania, nadal przeżywałam okrucieństwo, które jakie panowało w tamtych czasach. Szczerze mówiąc zaczęłam się bać, bo aktualna sytuacja świata, również nie wygląda ciekawie. Będąc w jednym z bloków, które zostało przerobione na multimedialne muzeum, przeczytałam cytat : "To może się powtórzyć- przecież już się raz wydarzyło...". Dotknął mnie mocno i zaczęłam się zastanawiać, czy możliwe jest powtórzenie takiej zbrodni? To byli niewinni ludzie, którzy mieli własne życie. Czym zawinili? Pochodzeniem?! Prymitywne! Świat pogrążony w szarościach, był ich codziennością. Nie wyrastała nawet trawa, bo ziemia była wciąż udeptywana, a nawet jeśli dałaby radę przebić się przez błoto, zostawała zrywana i zjadana. Przechodzenie przez selekcję i cała droga, aż do wyjścia była opisywana jako "droga przez mękę". Cały pobyt tam, bym koszmarem, męką, katuszami i jedną wielką walką o istnienie.
   Dużo emocji jest związanych z tym miejscem. Odwiedza je cały świat. Trzeba tam się znaleźć i poczuć to, aby móc cokolwiek powiedzieć...jeśli jest się w stanie.

Tu znajdują się linki do fotorelacji z wnętrza.:
Część pierwsza: http://horyzontswiatla.blogspot.com/2015/04/oboz-koncentracyjny-auschwitz-birkenau.html
Część druga: http://horyzontswiatla.blogspot.com/2015/04/oswiecim-oboz-koncentracyjny-auschwitz.html

Nie byłam w stanie ująć kolorów, dla mnie to miejsce nie posiada kolorów.


Share:

środa, 22 kwietnia 2015

Dlaczego istnieją blokady?

  Odpowiedź jest oczywista- strach. Nasze obawy paraliżują nas i zamykają. Można by było w tym momencie zakończyć post. Ale mi nie do końca chodzi o to.
   Blokada występuje, gdy chcemy coś zahamować (np. drogę). Jest to moment "zbieractwa", kolekcjonujemy to co później ma być jedną wielką falą. Choć to nie jest dobre, bo podczas powodzi nie masz kontroli i wszystko zaczyna przelewać się przez palce.
Hmm... Łatwiej mówiąc: jest rzeka- stawiamy na niej mur- zbiera się woda-mur pęka - następuje zalanie.
   Chcę nawiązać do mojej nieobecności, ale okazało się, że faktycznie więcej  szumu narobiłam niż to warte... Wracając do blokad, ja taką przeszłam i zapewne będę przechodzić nie raz. Ale teraz zaczynam pisać. Cokolwiek. Bzdury, nie bzdury, szkice do bzdur i inne bzdury. Blokada ustępuje. Raz przeczytałam cytat, który do mnie trafił: "Nie nauczysz się pływać, nie wchodząc do wody." Nie powtarzam tego jak mantry, ale staram się przypomnieć o tym w chwili zawachania.
  Jak według mnie wygląda blokada twórcza? Gdy mamy do czynienia z wypaleniem, trudniej i dłużej wracamy do poprzednich zajęć. Przerywamy wszystko i znikamy. Można określić to podróżą przez pustynię.
Blokada moim zdaniem wygląda nieco inaczej. Wyobraźmy sobie kulę, czarną chropowatą kulę. Jej skorupa jest cienka, ale wytrzymała. Wnętrze zaś wypełnione jest perłową cieczą, która wciąż zmienia swoją pozycję... Może tak też wygląda podświadomość?


Share:

wtorek, 21 kwietnia 2015

Myśl o życiu

"Żyć w świecie, gdzie nie ma ZUSów, robót za oknem, terminów, oczekiwań, dylematów, papierków, głośnych drukarek, klientów, telefonów, zobowiązań"- Podróże dziewczyny splukanej
Share: