Od dłuższego czasu nie przeżywam życia, nie łapię szczegółów, nie odnajduję nowych rzeczy, nie kocham tego co kochałam.... wszystko jest na nie... Tak trochę nie żyję. Istnieję, jednak nie jestem sobą.
Pamiętam tę dziewczynę, która po obejrzeniu filmu myślała o nim, rozdrabniała na części i analizowała. Największą radość sprawiało jej wybieranie tego idealnego, dobrego i unikalnego dzieła. A teraz? Co się stało? Jedynie wybrzydzasz, a nie szukasz.
Pamiętam dziewczynę, która umiała powiedzieć swoje zdanie i się go trzymać, mimo niezdecydowania. Cały ten blog jest zbiorowiskiem myśli pewnej istoty, która chciała wyrazić siebie. Gdzie ona się podziała? W którym momencie została zagłuszona i stłumiona?
Pamiętam dziewczynę, która widziała szczegóły.
Pamiętam dziewczynę, która chciała zmienić świat.
Pamiętam dziewczynę, która cieszyła się zielenią lasu.
Pamiętam dziewczynę, która myślała i chciała wiedzieć więcej.
Pamiętam dziewczynę, która chciała być dzieckiem i dorosłym człowiekiem.
Pamiętam dziewczynę, która marzyła i widziała w nich sens.
Pamiętam dziewczynę, która chodziła po chmurach i była z tego duma.
Pamiętam dziewczynę, która kochała życie, a nie udawała, że żyje.
Kim się stała?
Chyba jest mną.
Człowiekiem, który mówi, a nie robi.
Człowiekiem, który zgubił własną osobowość.
Człowiekiem, który buntuje się, tylko nie wie przeciw czemu.
Człowiekiem, który płacze z byle powodu.
Człowiekiem, który nie wie czego chce. (Chociaż niezdecydowanie było w nim od zawsze.)
Człowiekiem, który nie kocha tego co robi. Nie czerpie przyjemności z niestandardowych rzeczy, jak to miał w zwyczaju.
Gdzie się kurwa podziałam?
Mam do siebie żal, a przed sobą szansę. Mam kilka tygodni na rozgryzienie własnej siebie, bo wychodzi na to, że dość mocno się posprzeczałyśmy.
Czy uda mi się odżyć?
Trzymajmy za to kciuki.
Odzyskajmy zagubioną duszę i pozwólmy jej na bycie sobą.
Pamiętam tę dziewczynę, która po obejrzeniu filmu myślała o nim, rozdrabniała na części i analizowała. Największą radość sprawiało jej wybieranie tego idealnego, dobrego i unikalnego dzieła. A teraz? Co się stało? Jedynie wybrzydzasz, a nie szukasz.
Pamiętam dziewczynę, która umiała powiedzieć swoje zdanie i się go trzymać, mimo niezdecydowania. Cały ten blog jest zbiorowiskiem myśli pewnej istoty, która chciała wyrazić siebie. Gdzie ona się podziała? W którym momencie została zagłuszona i stłumiona?
Pamiętam dziewczynę, która widziała szczegóły.
Pamiętam dziewczynę, która chciała zmienić świat.
Pamiętam dziewczynę, która cieszyła się zielenią lasu.
Pamiętam dziewczynę, która myślała i chciała wiedzieć więcej.
Pamiętam dziewczynę, która chciała być dzieckiem i dorosłym człowiekiem.
Pamiętam dziewczynę, która marzyła i widziała w nich sens.
Pamiętam dziewczynę, która chodziła po chmurach i była z tego duma.
Pamiętam dziewczynę, która kochała życie, a nie udawała, że żyje.
Kim się stała?
Chyba jest mną.
Człowiekiem, który mówi, a nie robi.
Człowiekiem, który zgubił własną osobowość.
Człowiekiem, który buntuje się, tylko nie wie przeciw czemu.
Człowiekiem, który płacze z byle powodu.
Człowiekiem, który nie wie czego chce. (Chociaż niezdecydowanie było w nim od zawsze.)
Człowiekiem, który nie kocha tego co robi. Nie czerpie przyjemności z niestandardowych rzeczy, jak to miał w zwyczaju.
Gdzie się kurwa podziałam?
Mam do siebie żal, a przed sobą szansę. Mam kilka tygodni na rozgryzienie własnej siebie, bo wychodzi na to, że dość mocno się posprzeczałyśmy.
Czy uda mi się odżyć?
Trzymajmy za to kciuki.
Odzyskajmy zagubioną duszę i pozwólmy jej na bycie sobą.
