piątek, 24 kwietnia 2015

Nikt nie zrozumie ludzkiego cierpienia, dopóki go nie przeżyje.

   Na początku chcę nawiązać do tytułu tego posta. Nie jestem w stanie powiedzieć, że rozumiem. Nie jestem w stanie powiedzieć, że chciałabym spróbować zrozumieć to co przeżywali ludzie w obozie koncentracyjnym Auschwitz- Birkenau. Nie można tego pojąć od razu-w chwili patrzenia na to wszystko. Każdy moment i każdy fragment tej historii dociera do mnie z "opóźnieniem".                        Przeglądam swoją pamiętać już od wielu godzin. Wiele szczegółów wraca do mnie, a inne dopiero
się ukazują... Wracając do miejsca mojego tymczasowego zamieszania, nadal przeżywałam okrucieństwo, które jakie panowało w tamtych czasach. Szczerze mówiąc zaczęłam się bać, bo aktualna sytuacja świata, również nie wygląda ciekawie. Będąc w jednym z bloków, które zostało przerobione na multimedialne muzeum, przeczytałam cytat : "To może się powtórzyć- przecież już się raz wydarzyło...". Dotknął mnie mocno i zaczęłam się zastanawiać, czy możliwe jest powtórzenie takiej zbrodni? To byli niewinni ludzie, którzy mieli własne życie. Czym zawinili? Pochodzeniem?! Prymitywne! Świat pogrążony w szarościach, był ich codziennością. Nie wyrastała nawet trawa, bo ziemia była wciąż udeptywana, a nawet jeśli dałaby radę przebić się przez błoto, zostawała zrywana i zjadana. Przechodzenie przez selekcję i cała droga, aż do wyjścia była opisywana jako "droga przez mękę". Cały pobyt tam, bym koszmarem, męką, katuszami i jedną wielką walką o istnienie.
   Dużo emocji jest związanych z tym miejscem. Odwiedza je cały świat. Trzeba tam się znaleźć i poczuć to, aby móc cokolwiek powiedzieć...jeśli jest się w stanie.

Tu znajdują się linki do fotorelacji z wnętrza.:
Część pierwsza: http://horyzontswiatla.blogspot.com/2015/04/oboz-koncentracyjny-auschwitz-birkenau.html
Część druga: http://horyzontswiatla.blogspot.com/2015/04/oswiecim-oboz-koncentracyjny-auschwitz.html

Nie byłam w stanie ująć kolorów, dla mnie to miejsce nie posiada kolorów.


Share:

środa, 22 kwietnia 2015

Dlaczego istnieją blokady?

  Odpowiedź jest oczywista- strach. Nasze obawy paraliżują nas i zamykają. Można by było w tym momencie zakończyć post. Ale mi nie do końca chodzi o to.
   Blokada występuje, gdy chcemy coś zahamować (np. drogę). Jest to moment "zbieractwa", kolekcjonujemy to co później ma być jedną wielką falą. Choć to nie jest dobre, bo podczas powodzi nie masz kontroli i wszystko zaczyna przelewać się przez palce.
Hmm... Łatwiej mówiąc: jest rzeka- stawiamy na niej mur- zbiera się woda-mur pęka - następuje zalanie.
   Chcę nawiązać do mojej nieobecności, ale okazało się, że faktycznie więcej  szumu narobiłam niż to warte... Wracając do blokad, ja taką przeszłam i zapewne będę przechodzić nie raz. Ale teraz zaczynam pisać. Cokolwiek. Bzdury, nie bzdury, szkice do bzdur i inne bzdury. Blokada ustępuje. Raz przeczytałam cytat, który do mnie trafił: "Nie nauczysz się pływać, nie wchodząc do wody." Nie powtarzam tego jak mantry, ale staram się przypomnieć o tym w chwili zawachania.
  Jak według mnie wygląda blokada twórcza? Gdy mamy do czynienia z wypaleniem, trudniej i dłużej wracamy do poprzednich zajęć. Przerywamy wszystko i znikamy. Można określić to podróżą przez pustynię.
Blokada moim zdaniem wygląda nieco inaczej. Wyobraźmy sobie kulę, czarną chropowatą kulę. Jej skorupa jest cienka, ale wytrzymała. Wnętrze zaś wypełnione jest perłową cieczą, która wciąż zmienia swoją pozycję... Może tak też wygląda podświadomość?


Share:

wtorek, 21 kwietnia 2015

Myśl o życiu

"Żyć w świecie, gdzie nie ma ZUSów, robót za oknem, terminów, oczekiwań, dylematów, papierków, głośnych drukarek, klientów, telefonów, zobowiązań"- Podróże dziewczyny splukanej
Share:

niedziela, 19 kwietnia 2015

Nowości!

   Ostatnio nie mogę dobrać słów. Nie chcę pisać na siłę i sztucznie, więc blog aktualnie przechodzi fazę postoju. 
   Jednak gdy tu odpoczywamy, to gdzieś indziej bierzemy się do pracy!
                                           
ZAPRASZAM NA FOTOBLOGA!


Mam nadzieję, że przypadnie wam do gustu.

Share:

niedziela, 12 kwietnia 2015

Nie rozumiem...

   Nie mogę pisać. Nie potrafię... Chcę podzielić się wszystkim i niczym. Dużo przeżywam ostatnimi czasy i mam wiele przemyśleń. Nie daję rady dobrać słów i nie wiem czy nie przerwać bloga na jakiś czas. Pewnie na krótko, bo robię więcej paniki niż to warte i za dwa trzy dni wszystko wróci do normy.
   Nie będzie mnie tu...
   Nie wiem czy w ogóle byłam...
 

Share:

środa, 8 kwietnia 2015

A może to nie jest dobre.... Może to jest złe.... Może to jest nienormalne.... Może to jest już chore...

  Jedyną rzeczą jaką chcę od ciebie to rozmowa. Rozmowa tak szczera jak żadna inna. Ciężko mi z myślą, że stawiam taki opór, ale to jest zamierzone. Momentami mam dość tego natłoku myśli... Ale był moment, w którym zniknął. Gdy się z tobą pożegnałam. Nie wiem czy to zrozumiałeś. Chciałam zerwać kontakt, bo przytłaczałeś mnie. Za dużo nacisku na wszystko i nie dałam rady. Chwila oddechu by wystarczyła i wszystko prawdopodobnie byłoby dobrze. Ale nie bo po co... Lepiej uderzyć z całej siły, żeby wszystko rozprysnęło  się po ścianach. Człowieka nie da się zmienić przez przymus. Wciąż powtarzasz, że nic na siłę, a jednak to robisz... Smutne. To że człowiek jest silny świadczy również o jego opanowaniu. Jeśli zabawa ludźmi sprawia ci taką przyjemność to oznacza, że jesteś za słaby, bo nie potrafisz powstrzymać żądzy władzy.
   Coś napisałam źle? Nawet nie zakładam co możesz pomyśleć, bo po co mi to. Nic nie jest pewne. No chyba tylko to że wszyscy umrzemy.
Okazałam słabość w tym wszystkim, ale jednak czuję się mocniejsza.


Share: