poniedziałek, 26 stycznia 2015

Porównania, bo inni są...

Zbyt często się porównujemy do innych ludzi.
"Inni ludzie są ładniejsi...", ale to nie o to tutaj chodzi.
"Inni ludzie są lepiej zbudowani....", a Ty możesz im dorównać lub być lepszym.
"Inni mają zapał do wszystkiego...", a Tobie wystarczy wstać od komputera i zrobić 3 serie przysiadów lub pompek. Możesz poszukać w internecie, skoro już tam jesteś, jak ciekawie spędzić czas.
"Inni mają pieniądze...", ale spacer o wschodzie słońca nic nie kosztuje.
"Inni mają znajomych...", a ty dajesz radę w samotności. Spójrz! Przecież jesteś.
"Inni są kochani...", a Ty kochasz innych. Pamiętaj, że wszystko do Ciebie wraca.
Inni, inni, inni... inni są, ale tak na prawdę liczysz się TY.
Tylko Ty:

  • wiesz co najbardziej lubisz,
  • ile powinieneś posłodzić,
  • ile wytrzymasz w biegu,
  • kiedy ostatni raz krzyczałeś w poduszkę,
  • kiedy uśmiechałeś się do małego wróbelka,
  • kto tak na prawdę jest dla Ciebie ważny.

"Bo oni są..." Dobrze są, ale Ty też jesteś i korzystaj z tego, bo kiedyś może być inaczej. Oni są...Twoją motywacją. Oni są, ale wkrótce znikną, bo Ty będziesz dla nich.



Share:

piątek, 23 stycznia 2015

Tak dziwnie

  To był dobry dzień.
Rozpoczęty zaskoczeniem i szybkim pędem. Przełamywanie swoich lęków, nawet w najmniejszym   stopniu, jest pięknym i satysfakcjonującym przeżyciem.
  Cel nie został osiągnięty w całości, ale spacer odbył się. Czasem nie zdajemy sobie sprawy jak szczerość i proste zdania ułatwiają nam życie. Utrudniamy, nie mówimy i męczymy się 100 razy mocniej, niż gdy mówimy otwarcie.
Cieszę się, że mogłam poznać człowieka od tej prostej strony. Przecież 25 689 752 091 842 nie istniałoby, gdyby nie 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9.
  Wróciłam i złapało mnie zmęczenie. Nie to zwykłe, ale to w którym zmienia się humor. Od nerwowego zniecierpliwienia przez obojętność i kolejną nerwowość do pustego śmiechu i kończąc na "wszystko mi jedno, nie będzie się mną bawił, bo ma tak w zwyczaju". Ale w  tym momencie muszę obwinić siebie, ponieważ poszłam spać o godz. 6.40 i nie jest mi z tym dobrze. Wiem, że czasami przesadzam z moimi humorkami, ale czasem nie da się tego powstrzymać. Proszę o wybaczenie.

 Powiem tyle : Czuję, że to był dobry dzień i nie został stracony.

Od 23-25 jestem na wyjeździe i nie jestem pewna, czy będzie możliwość wrzucenia postów.

Dziękuję wszystkim, którzy się tu pojawiają! Mam nadzieję, że nie na chwilę. 

PS.: Człowieku! Jeśli cokolwiek obiecujesz to dotrzymaj słowa. Gdy nie dasz rady powiedz szczerze dlaczego.


Share:

czwartek, 22 stycznia 2015

Zacznij-Przetrwaj-Wygraj

Zacznij!
  Startowałam wiele razy. W większości była to zmiana własnego ciała. Mój słomiany zapał przezwyciężał mnie za każdym razem, gdy mówiłam sobie "Tym razem dotrzesz do celu". Gdybym nie przestawała, teraz byłabym najszczęśliwszą osobą, jaką kiedykolwiek można byłoby spotkać.Czekałam, aż będzie TEN moment, w którym moje życie obróci się o 180 stopni. Nic nie robiłam. Ciągle czekałam.
  Zaczęłam uczyć się gry na gitarze. Przyszedł moment, w którym pomyślałam "To już umiem, to wychodzi mi dobrze, śpiewać i tak nie potrafię. Czasu nie mam, a targać jej do szkoły nie będę." Był moment. że powoli zaczynałam łapać chwyty baree ^^. Był taki moment... Już cieszyłam się, że niedługo będę mogła przejść dalej. Aktualnie leży rozstrojona i wyciągam ją jedynie na harcerskie imprezy. Zapomniałam dlaczego zaczęłam grać...
  Zaczęłam zabawę z fotografią. Nie pamiętam kiedy był początek całej historii z aparatem. Wiecznie gdzieś, coś Julietta była z aparatem. Zakręciło mnie to, gdy moja siostra zaczęła robić zdjęcia ot tak. Była rodzinna cyfrówka, która robiła naprawdę ładne zdjęcia. Był czas, gdy chodziłam z nią i fotografowałam co tylko się dało. Później stałam się bardziej wybredna, aż do momentu przerwy w fotografowaniu. Czasem zdarzały się wielkie powroty... ale po godzinie czytania wolałam oglądać śmieszne zdjęcia w internecie. Założyłam bloga, gdzie dodawałam swoje piękne (wtedy) zdjęcia. Teraz nie pamiętam hasła do tamtego okresu czasu. Mimo wszystkiego, czego się "nauczyłam" wiem, że muszę zacząć od podstaw. Kupiłam swoją pierwszą lustrzankę, na którą sama uzbierałam, z małą pomocą rodziców. Chcę coś potrafić. Chcę, żeby zdjęcia które robię, były z czymś co przykuje uwagę innych. Żeby nie osiadł na niej kurz...
  Zaczęłam uczyć się gry na perkusji. Szło mi dobrze przez kilka miesięcy, póki byłam na miejscu. Na początku próbowałam uczyć się sama z pomocą internetu, a czasem trzeba mieć kogoś, kto powie jakie popełniasz błędy. Miałam nauczyciela, dobrego nauczyciela. Nie wykorzystałam tego i zostawiłam tą całą zabawę. Nie wróciłam do niej...
  Zaczęłam pisać. Na początku było to wszystko i nic. Moje uczucia, moje przeżycia, aż przyszło pierwsze jakieś opowiadanie na blogu. Znalazłam go półtora roku temu, ale teraz ślad po nim zaginął. Później zaczęły się inne treści i inne teksty upiększające moje młode cierpienia. Historie o mnie w innych postaciach. Imaginacje na temat życia i szczęścia. Kolorowanie i przesycanie całej prawdy. Często to robię, mimo woli... Do rzeczy. Powstał kolejny blog, który jest w sieci dalej. Przeznaczony on został opowiadaniu o smokach, którymi byłam zauroczona w tamtym czasie i ta iskierka pozostała do teraz, życiu nastoletniej dziewczyny i ogniu, który ma symbolizować jej dar i uczucie. Przerwałam z powodu braku weny i czasu. Hmmm...Zwyczajnie zniechęciłam się, bo nikt tego nie czytał. Posiadam również zaczętą historię w dwóch zeszytach. Mam pomysł na wszystko, ale całość jest pisana z marszu....w momencie gdy jest pisana. Jest jedna historia, która została zaczęta i skończona. Jedyna historia, której pisanie rozpoczęłam po tym jak olśniło mnie zakończenie. Byłam pełna każdej istniejącej emocji. Czułam satysfakcję po jej napisaniu, ale z biegiem czasu widzę błędy. Mam czasem wrażenie, że jest zwyczajnie zbita i nie ma w sobie niczego co mogłoby trzymać napięcie w czytelniku. Ale mimo to zostało one wyróżnione przeze mnie i trafiło na tego bloga. "DOBRANOC" to właśnie o nim mowa. Polecam.
  Zaczęłam tańczyć już w przedszkolu. Kochałam scenę i brałam udział w każdym możliwym konkursie jaki był. Taniec stał się moją miłością, ale nie jestem skupiona na jednym stylu. Skubnęłam z każdego po kawałku i staram się na tym bazować. Gdy już tańczę, najczęściej przed lustrem, to nie myślę " O teraz jazz... chwila chyba zakończę hausem i dopieszczę poppingiem." Dla mnie takie rzeczy nie mają znaczenia. Jest muzyka, do której zatańczę odpowiednio, ale są kawałki gdzie jedynym stylem jaki dla mnie istnieje to comiwduszygra. Każdy potrafi go zatańczyć i każdy go tworzy. To jest dla mnie magia tańca, możliwość wyrażania swoich uczuć poprzez ruch.
  Zaczęłam uczyć się robótek na drutach, Dobra zabawa, ale po chwili nudzi. Mam jedno zamówienie do zrealizowania, więc muszę się spiąć i zrealizować je.
  Zaczęłam zabawy w aktorstwo. Dochodzę do wniosku, że istnieją marzenia, które nie są aż tak ważne. Po porostu są i będą, póki nie wyparuje ze mnie dziecko pełne chęci pokazania, że potrafi. A potrafi i to dużo.
  Zaczęłam uczyć się języków obcych. Powtarzam to wiele razy, ale niestety to smutna prawda. Gdybym wytrwała i nauczyła się to w tym momencie mówiłabym po : angielsku, hiszpańsku, włosku, grecku, rosyjsku, francusku i w języku hindi. Na ten moment dogadam się po angielsku i 2-3 słówka po niemiecku. Smutne.
  Zaczęłam należeć do harcerstwa. Jestem w nim niecałe 5 lat i idę w coraz lepszym kierunku. Ukończyłam najważniejsze kursy, ale przede mną będzie ich jeszcze wiele. Trwam w tym do dziś, mimo że miałam momenty zwątpienia.

Przetrwaj!
  TO JEST ŚMIESZNE! Musiałam zebrać wszystko do kupy, żeby zobaczyć, że jedyną rzeczą jaka jest ze mną i ciągle się w niej rozwijam to harcerstwo. To zasługa ludzi, którzy robią to razem ze mną i trzymali mnie gdy upadałam. Czasami czuję i mogę powiedzieć, że jestem spełniona, ale jednak ta drużyna nie jest moim miejscem docelowym. Trwam w tym i będę trwać!

Wygraj!










Wygram.



Share:

środa, 21 stycznia 2015

Stracone

Mamy takie dni, gdy budzimy się zmęczeni, mimo że chcemy zrobić wszystko. Siedzimy w jednym miejscu i czekamy na odpowiedni moment, żeby wstać i być pełnym energii. To tak nie działa. Moim zdaniem tak jak zaczynamy, tak samo powinniśmy skończyć. Ale jeśli może skończyć się lepiej, to czemu nie. :) Dzisiaj zrobiłam za mało i za dużo przesiedziałam. Zmarnowałam dzień. Nie mogę już go odzyskać i naprawić. Jeśli człowiek dobrze się nad tym zastanowi, to tak naprawdę karzemy samych siebie za to co robimy. Taka karma. Mamy marzenia i ich nie realizujemy. Tylko nie popadajmy w chandrę, bo jeden dzień nam uciekł. Wyjdźmy następnemu na przeciw i zróbmy to co chodzi nam od wielu dni, tygodni, miesięcy, w najgorszym przypadku od lat po głowie.
Spójrz łaskawie na to całe życie i powiedz, że było dobre. Jeśli nie możesz tego zrobić, powiedz, że będzie jeszcze lepsze.

Mój plan na jutro: Pójść na spacer i oglądać moje miasto i okolicę z góry. 




Share:

wtorek, 6 stycznia 2015

koło

Tak jest zawsze! Dzień zaczyna się obojętnie, dajesz ponieść się fali. Wszystko powoli nabiera tempa leci i leci. Jedna dobra wiadomość, druga, kilka pociesznych sytuacji i myślisz, że taki będzie cały dzień. *KLIK* jedna igiełka. *KLIK* druga. Nerw za nerwem i zaczyna wszystko wrzeć. Nie masz jak tego uspokoić, a wszystko narasta. PUF ! Masz dość. Chcesz być daleko...jak najdalej. Pragniesz mocniej miejsc, o których marzysz. Już myślami przemierzasz las lub piaszczystą plażę...

Czemu nie mogę być tam, gdzie będę szczęśliwa?


Share: