-Dziękuję Doktorze Gamm, również jestem zadowolona, że przydzielono mnie właśnie Tu.
-Idealna osoba w idealnym miejscu.
-Proszę uważać na stawiane kroki, lód jest bardzo cienki. - jakiekolwiek emocje przestały być widoczne na jej twarzy.
Sześcioosobowa grupa naukowców podążała podziemnym korytarzem. Elitarne osobowości i najinteligentniejsi mężczyźni zmierzali do głównego laboratorium, które było najpilniej strzeżonym miejscem w kraju. Co pięć metrów mijali szklane szyby i drzwi pancerne, skrywające najpilniej strzeżone badania i eksperymenty w kraju. Dyskusje i wymiana spostrzeżeń stawała się coraz bardziej zacięta, a krok ciągle przyspieszał.
-...chociażby najnowsze technologie...
-...tak czytałem o tym...
-...Profesorze wszystko się zmienia...
Jedyną parą nieprowadzącą rozmowy byli Profesor B. i Doktor Gamm. Mężczyzna za każdym razem dorównywał jej kroku, gdy przyspieszała i wpatrywał się w niewzruszoną twarz.
-Proszę Panów o przyspieszenie.
Szmery ucichły. Jedynym dźwiękiem roznoszącym się po korytarzu był równy krok męskich stóp.
-Profesorze Zdarg czy wszystko w porządku?
-Tak tak...yyyhyy...trochę tu duszno...
Upadł.
Cała piątka stanęła i patrzyła na leżącego. Wszyscy czuli potrzebę pomocy, ale nie mogli się ruszyć. Nie mogli zrobić nic, jakby byli sterowani.
-Za chwilę po niego przyjdą, nie wytrzymał nerwów. To miejsce tak działa na ludzi.
-Co Pani chce przez to powiedzieć?-strach oplótł twarz Kolera, dobrego przyjaciela Zdarga.
-Proszę iść za mną.- B. odwróciła się w stronę ostatnich drzwi, które pojawiły się na końcu korytarza.
-A co z Profesorem?
Wszyscy odwrócili wzrok i spojrzeli na pustą podłogę.
-Opieka medyczna już się nim zajmuje, a teraz zapoznam Panów z procedurą jaka obowiązuje przed wejściem do głównego pomieszczenia. Za tymi drzwiami znajduje się...
-Pani Profesor wybaczy, że przerywam, ale czy w każdym laboratorium nie obowiązują takie same procedury?
-Muszę Pana zmartwić, ale nie obowiązują. Ile razy w życiu miał Pan okazję być w takim lub podobnym miejscu?
-Przyznam się dość nieskromnie, że zostałem zaproszony dwa razy do najstaranniej...
-Dobrze w takim razie zapraszam Pana Profesora,jako pierwszego do przejścia dalej.
-Czuję się zaszczycony.- triumfalny uśmiech pojawił się na twarzy starszego mężczyzny.
-Więc zobaczymy się później- szepnęła.
Drzwi zasunęły się.
Minęła minuta.
Drzwi rozsunęły się,
-Proszę za mną.
Nikt nie zadawał pytań, ale w głowie każdego badacza rodziło się ich mnóstwo.
Kolejne pomieszczenia przygotowywały pozostałe cztery osoby do dalszego przejścia.
-Gdy pierwszy raz przechodzi się przez "oczyszczalnię", często dochodzi do paraliżu twarzy. Jeśli któryś z Panów ma problemy ze zdrowiem proszę powiedzieć...Nikt? To proszę wejść na ścieżkę, zamknąć oczy i wstrzymać oddech na około trzydzieści sekund.
Wszyscy posłusznie stanęli na wyznaczonym miejscu. Słychać było ostatnie wdechy łapanego powietrza. Światło w pomieszczeniu zmieniło kolor na czerwony.
-Za chwilę usłyszą państwo dźwięk startu. Poczują także szarpnięcie. Dla bezpieczeństwa proszę złapać się barierki.-głos informatora ucichł.
Podłoga poruszyła się.
-Ciekawe czy Diego będzie czekał na końcu?-Nie dało się ukryć zmartwienia na twarzy Profesora Mezto, był on przyjacielem Diego Vano. Wszędzie jeździli razem, więc tym razem nie mogło być inaczej.- Jak Pan sądzi?
Nie usłyszał żadnej odpowiedzi. Wszyscy starali się nic nie mówić, aby nie wdychać dezynfekujących oparów. Biały podmuch był ledwo wyczuwalny.
Doktor Umm szybko otworzył oczy i wciągnął sporą ilość powietrza wraz z oparami do płuc. Jego ciemnozielone oczy zaczęły łzawić, a z ust wyciekła bezbarwna lepka maź. Delikatne odkrztuszenie przerodziło się w duszący kaszel. Podobne objawy zaczął mieć Profesor Mezto. Padli na kolana. Powoli sinieli.
Ścieżka dobiegła końca. Profesor B. i Doktor Gamm szybkim krokiem opuścili dźwiękoszczelne pomieszczenie. Odwrócili głowy i ujrzeli makabryczny widok. Dwóch zaślinionych Profesorów leżących sztywno na podłodze. Cali byli sini i mieli krwistoczerwone białka.
-TO NIE MOŻLIWE!- wybuchnął panicznie Gamm
-Proszę się opanować! Trzeba ich stąd zabrać! Halo? Mówi B. Potrzebna jest pomoc medyczna. Powtarzam. Pomoc medyczna w sektorze o4. Odbiór.
-Jednostka wysłana. Bez odbioru.
-Proszę mocno przytrzymać. Gotów? Przenosimy! Teraz proszę złapać za obojczyk. Idziemy! Dobrze.
-Proszę mi powiedzieć Pani Profesor, czemu nam się nic nie stało?
-Nasze płuca są bez wad. Nie przeszliśmy żadnej poważnej choroby, która mogłaby w jakimkolwiek stopniu je uszkodzić.
-Ich wyniki badań nie wykazały żadnych nieprawidłowości?
-Najwyraźniej uszkodzenia były zbyt małe dla szpitalnych...
-Jesteśmy. Panowie zbieramy ich. B. podpisz w tym miejscu, dzięki. Miłego oglądania Doktorze Gamm.
Pomoc medyczna była tutaj jak cień. Pojawili się tak szybko jak zniknęli.
-Przepraszam, mogę wiedzieć, co oznaczały słowa "Miłego oglądania"? Będziemy kontynuować bez reszty grupy?
-Proszę się nie zachowywać jak na wycieczce szkolnej Doktorze. Pański fartuch wisi na trzecim haku.
-Dziękuję...Ale nie jestem pewien czy powinienem.
-Przypominam, że taka okazja zdarza się ostatni raz w pańskim życiu. Zapraszam.
Drzwi otworzyły się. Ostre światło uderzyło Doktora i na moment oślepiło. Dwa kroki dalej stał przed rzędami klatek i terrariów z ogolonymi zwierzętami. Skręcając w prawy korytarz, przeszedł do pomieszczenia z probówkami nowo wyhodowanych oraz już zidentyfikowanych wirusów.
Fiolki, kolby i probówki wypełniały lewy bok, nadając pomieszczeniu coraz to innych kolorów. Gamm nie mógł powstrzymać zachwytu. Nigdy nie przeszło mu przez myśl, że coś tak wspaniałego znajduje się tuż pod maleńką wioską na obrzeżach kraju.
-Mam do Pani kilka pytań.
-Proszę pytać śmiało.- uśmiech na jej twarzy wyglądał bardzo zachęcająco dla Doktora, więc ten ciągnął dalej.
-Czy mogę wiedzieć, gdzie znajduje się hodowla zwierząt?
-Ależ oczywiście,mamy podpisane umowy z pobliskimi farmami i okresowo zwierzęta są nam dostarczane.
-I nikt z zewnątrz nie zauważa ich gwałtownego ubytku?
-Nie, wszystko jest dopracowane w taki sposób, aby każda istota była zastępowana kolejną,
-Niesamowite wszystko jak w szwajcarskim zegarku...
-A nawet lepiej Doktorze.
Brak okien i zegarów sprawiał, że dwójka straciła poczucie czasu. Rozmowa zdawała się nie mieć końca, a atmosfera wokół naukowców z każdą chwilą stawała się coraz gęstsza. Podziwiali każdą półkę i każde urządzenie z nieokreślonym zapałem. Laboratorium wydawało się nie mieć końca. Po krótszej chwili milczenia B. ujęła Gamm za rękę i splotła ich palce w delikatnie wyczuwalnym uścisku. Mężczyzna zamarł w bezruchu. Spojrzał w dół i powoli wracał mierząc ciało kobiety. Zakończył na nieziemsko czarnych oczach.
-Pani Profesor, ale czy to...
-Spokojnie Doktorze nic złego przecież się nie stało, prawda?
-No tak...tak prawda.
Lewą ręką sięgnęła do grubego koka i lekkim ruchem rozpuściła włosy. Jasny brąz oplótł jej blade ramiona i zawisł poniżej pasa. Jej usta delikatnie zwilżyły jego szyję. Poczuł podmuch ciepłego powietrza przy uchu i rozmarzony kobiecy głos.
-Doktorze proszę nie puszczać mojej dłoni.
Zahipnotyzowany dźwiękiem jej głosu, poddał się i powolnym krokiem ruszył za nią, cały czas widząc jej uśmiechniętą twarz. Tej części laboratorium wcześniej nie widział. Nie miał pojęcia jak się tam znalazł, Stał na środku sali kontrolnej. Wszędzie migotały ekrany, wahały się parametry oraz cała masa guzików czekała na użycie. Nagle zorientował się, że nie trzyma niczyjej dłoni, a w głowie pozostała pustka. Nie miał pojęci, co ma zrobić.
-B.? Gdzie jesteś?! Słyszysz mnie?!
-Tak bądź spokojny. Cały czas jestem obok.- zza uchylonych drzwi dobiegł go opiekuńczy głos.-Podejdź tu.
-Co ty tu robisz? Gdzie my jesteśmy?
-Najtajniejsze laboratorium i równocześnie najniebezpieczniejsze...Chodź pokażę ci coś.
Ponownie poczuł ciepło w swojej dłoni i bezwładnie dał się prowadzić B. Wprowadziła go do stalowej kuli. Złapała go za drugą rękę i przyłożyła do ścian komory. Pokazywała jak wszystko wygląda przez niewielką szybkę skierowaną prosto na salę kontroli. Objęła go wokół szyi i przytuliła, szepcząc zza jego pleców procedury uruchamiania komory.
-Zamknij teraz oczy i powiedz mi wszystko, dosłownie wszystko co masz na myśli.
-Nie wiem od czego zacząć. Najpierw chcę ci podziękować za zaproszenie do tego...nieziemskiego miejsca. Przyznam się, że gdy Zdarg zemdlał, przestraszyłem się i miałem złe przeczucia, ale wszystko minęło. Również na ścieżce dezynfekującej...ygh to było straszne, ale teraz to nie jest ważne. Czuję, że jestem w dobrym miejscu z dobrą osobą. Na początku nie byłem ciebie pewny B. Teraz po czasie który razem spędziliśmy, mogę ci zaufać, mimo tych przykrych incydentów. Myślę, że moglibyśmy stworzyć dobry duet i przejąć stery nad światem nauki. Ty i ja idealnie się uzupełniamy i łączymy. Jesteś przepiękną kobietą, a uroda idzie na równi z intelektem. Już ci powiedziałem, idealna osoba w idealnym miejscu...B.? Wiem, że jesteś przy mnie, a zachowujesz się jak cień. Słuchasz mnie cierpliwie, mimo że plotę bzdury. Jeśli możesz, powiedz mi dlaczego "B." Jakie jest twoje prawdziwe imię? B.? B? B?!- drzwi komory zatrzasnęły się.
-Ma Pan rację Doktorze. Idealna osoba w idealnym miejscu.-głos dobiegał z głośnika,a Profesor stała w sali kontrolnej i patrzyła prosto w oczy Gamm.- Twoje obawy były słuszne pha...mężczyźni...jesteście tacy naiwni. Mam nadzieję, że słuchał Pan i wie jak kończą ludzie, którzy znajdują się tam gdzie Ty.
-B! Wypuść mnie! Nie możesz! B!!!
-Byliście uczy, gdy kolejno padaliście jak muchy. Każdy zasmakował innego środka domowej roboty, a teraz pozostała nam wisienka na torcie.
-ZAUFAŁEM CI!
Palcem wskazującym nacisnęła przycisk wprowadzający gaz do komory. Twarz mężczyzny przyklejona była do szyby, a oczy nienaturalnie łzawiły. Ciało powoli osuwało się po ścianie komory, a dłonie zostawiały przeciągnięte ślady palców na szkle. Kula wypełniła się dymem i zakryła całe wnętrze.
-I to był Twój błąd. Dobranoc Doktorze Gamm.
-I nikt z zewnątrz nie zauważa ich gwałtownego ubytku?
-Nie, wszystko jest dopracowane w taki sposób, aby każda istota była zastępowana kolejną,
-Niesamowite wszystko jak w szwajcarskim zegarku...
-A nawet lepiej Doktorze.
Brak okien i zegarów sprawiał, że dwójka straciła poczucie czasu. Rozmowa zdawała się nie mieć końca, a atmosfera wokół naukowców z każdą chwilą stawała się coraz gęstsza. Podziwiali każdą półkę i każde urządzenie z nieokreślonym zapałem. Laboratorium wydawało się nie mieć końca. Po krótszej chwili milczenia B. ujęła Gamm za rękę i splotła ich palce w delikatnie wyczuwalnym uścisku. Mężczyzna zamarł w bezruchu. Spojrzał w dół i powoli wracał mierząc ciało kobiety. Zakończył na nieziemsko czarnych oczach.
-Pani Profesor, ale czy to...
-Spokojnie Doktorze nic złego przecież się nie stało, prawda?
-No tak...tak prawda.
Lewą ręką sięgnęła do grubego koka i lekkim ruchem rozpuściła włosy. Jasny brąz oplótł jej blade ramiona i zawisł poniżej pasa. Jej usta delikatnie zwilżyły jego szyję. Poczuł podmuch ciepłego powietrza przy uchu i rozmarzony kobiecy głos.
-Doktorze proszę nie puszczać mojej dłoni.
Zahipnotyzowany dźwiękiem jej głosu, poddał się i powolnym krokiem ruszył za nią, cały czas widząc jej uśmiechniętą twarz. Tej części laboratorium wcześniej nie widział. Nie miał pojęcia jak się tam znalazł, Stał na środku sali kontrolnej. Wszędzie migotały ekrany, wahały się parametry oraz cała masa guzików czekała na użycie. Nagle zorientował się, że nie trzyma niczyjej dłoni, a w głowie pozostała pustka. Nie miał pojęci, co ma zrobić.
-B.? Gdzie jesteś?! Słyszysz mnie?!
-Tak bądź spokojny. Cały czas jestem obok.- zza uchylonych drzwi dobiegł go opiekuńczy głos.-Podejdź tu.
-Co ty tu robisz? Gdzie my jesteśmy?
-Najtajniejsze laboratorium i równocześnie najniebezpieczniejsze...Chodź pokażę ci coś.
Ponownie poczuł ciepło w swojej dłoni i bezwładnie dał się prowadzić B. Wprowadziła go do stalowej kuli. Złapała go za drugą rękę i przyłożyła do ścian komory. Pokazywała jak wszystko wygląda przez niewielką szybkę skierowaną prosto na salę kontroli. Objęła go wokół szyi i przytuliła, szepcząc zza jego pleców procedury uruchamiania komory.
-Zamknij teraz oczy i powiedz mi wszystko, dosłownie wszystko co masz na myśli.
-Nie wiem od czego zacząć. Najpierw chcę ci podziękować za zaproszenie do tego...nieziemskiego miejsca. Przyznam się, że gdy Zdarg zemdlał, przestraszyłem się i miałem złe przeczucia, ale wszystko minęło. Również na ścieżce dezynfekującej...ygh to było straszne, ale teraz to nie jest ważne. Czuję, że jestem w dobrym miejscu z dobrą osobą. Na początku nie byłem ciebie pewny B. Teraz po czasie który razem spędziliśmy, mogę ci zaufać, mimo tych przykrych incydentów. Myślę, że moglibyśmy stworzyć dobry duet i przejąć stery nad światem nauki. Ty i ja idealnie się uzupełniamy i łączymy. Jesteś przepiękną kobietą, a uroda idzie na równi z intelektem. Już ci powiedziałem, idealna osoba w idealnym miejscu...B.? Wiem, że jesteś przy mnie, a zachowujesz się jak cień. Słuchasz mnie cierpliwie, mimo że plotę bzdury. Jeśli możesz, powiedz mi dlaczego "B." Jakie jest twoje prawdziwe imię? B.? B? B?!- drzwi komory zatrzasnęły się.
-Ma Pan rację Doktorze. Idealna osoba w idealnym miejscu.-głos dobiegał z głośnika,a Profesor stała w sali kontrolnej i patrzyła prosto w oczy Gamm.- Twoje obawy były słuszne pha...mężczyźni...jesteście tacy naiwni. Mam nadzieję, że słuchał Pan i wie jak kończą ludzie, którzy znajdują się tam gdzie Ty.
-B! Wypuść mnie! Nie możesz! B!!!
-Byliście uczy, gdy kolejno padaliście jak muchy. Każdy zasmakował innego środka domowej roboty, a teraz pozostała nam wisienka na torcie.
-ZAUFAŁEM CI!
Palcem wskazującym nacisnęła przycisk wprowadzający gaz do komory. Twarz mężczyzny przyklejona była do szyby, a oczy nienaturalnie łzawiły. Ciało powoli osuwało się po ścianie komory, a dłonie zostawiały przeciągnięte ślady palców na szkle. Kula wypełniła się dymem i zakryła całe wnętrze.
-I to był Twój błąd. Dobranoc Doktorze Gamm.
0 komentarze:
Prześlij komentarz