sobota, 2 stycznia 2016

"Ojej Ojej... Po co robisz postanowienia?" Czy faktycznie są takie złe?

   Zaczął się 2016 rok. Początek jest idealnym momentem na rozpoczęcie działania. Z pomocą przychodzą nam postanowienia. Wiele ludzi je krytykuje, ale wszystko zależy od osoby.
   Już zdążyłam przeczytać teksty w stylu "Lepiej jest nie mieć postanowień", "Nie potrzebny jest nowy rok, żeby się zmienić". Czy aby na pewno? Dlaczego mówimy, że zaczniemy coś od poniedziałku, od pierwszego, od początku? Wtedy właśnie zaczyna się coś. Moim zdaniem początek roku jest otwarciem "nowej książki" i pisanie kolejnej historii. Pierwszy stycznia jest pretekstem, aby rozpocząć proces zmiany. Przygotowujemy się do tego.
   Każda osoba po ciuchu układa sobie scenariusz tego, jak może wyglądać ten rok. Nie przyznawanie się, stało się oznaką "wolności" lub "niezależności" od powszechnego snucia planów. Pamiętam, jak kilka lat temu koleżanka sprzedawała mi patent na to zakończenie i rozpoczęcie roku.
   Oryginalnym sposobem było napisanie błędów/marzeń/zdarzeń/planów na kartce i spalenie jej o godzinie 00:00. Jednak nic z tego nie wyszło, bo każda z nas zapomniała o tym, Picolo było ważniejsze.
   Teraz ludzie robią plany, zakładają kalendarze, zapisują każdą sprawę. I dobrze. Jeśli to komuś pomaga to czemu nie. Sama też wyznaczyłam sobie cele. Jedyne co mi zostało, to rozmieszczenie ich w kalendarzu.
   Teraz wiele ludzi buzi się ze snu i robi to, o czym zawsze marzyło. Obiły mi się już o uszy najczęstsze postanowienia, czyli: schudnę, zacznę odżywiać się zdrowo, rzucę palenie, nauczę się obcego języka. Znajome? Sądzę, że choć jedno możesz przypisać sobie. To nie wstyd. To wybór. Jedynym warunkiem jest działanie, a nie jedynie mówienie.
   Osobiście uważam, że postanowienia są jak najbardziej dobre. Wszystko zależy od charakteru. Czasem chcemy, aby ten świat nas zaskoczył i zostawiamy to w spokoju. Również jestem za tym. Byle nie działać wbrew sobie.
    Życzę powodzenia i wytrwałości w dążeniu do celu.


Share:

czwartek, 31 grudnia 2015

niemoc

mam wiele zaległości tutaj...wiem
wszystko nadrobię.
zaczęłam kilka myśli, lecz nie mogę poskładać ich w całość.
będzie dobrze...innej opcji nie ma!


DZIĘKUJĘ!!!

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!




Share:

niedziela, 27 grudnia 2015

Rób swoje! Inni są inni niż Ty.

   Nie mam ochoty na zawiłe sformułowania, po co? Lepiej jest, gdy usłyszy/przeczyta się coś, co jest powiedziane prosto z mostu. Metafory nie zawsze działają. Do czego zmierzam? Do przypomnienia jak to wszystko powinno działać.

   Nikt nie powinien:
- mówić Ci jaki masz być!
- nakazywać i zakazywać, może Cię poprowadzić, lecz nie zmuszać!
- narzucać swojego zdania! Pamiętaj, że posiadanie takiego samego zdania jak ktoś inny, nie jest niczym złym!
- równać Cię z ziemią, bo tak/coś mu nie pasuje/jemu nie wszyło to samo!
- układać Ci życia... jestem tego idealnym przykładem, jak jedna decyzja schrzaniła mi drogę rozwoju.
- wyrządzać Ci jakiejkolwiek krzywdy!

Co Ty możesz zrobić?

Szczerze mówiąc to to co uważasz za odpowiednie. Dobrze by było, gdyby zawierało się w pewnych ramach moralności, etyki i zdrowego egoizmu.
Moje wskazówki są takie:
- Nie rób czegoś, co mogłoby Cię zabić.
- Szanuj ludzi.
- Pamiętaj swoje wzloty i porażki.
- Wyciągaj wnioski z błędów.
- Działaj według siebie, nie raniąc innych.
- Patrz na to co się dzieje i nie daj się omamić innym (wiem, że to jest trudne, lecz bardzo ważne. Zauważaj to)
- Słuchaj zaufanych ludzi, ale nie ufaj w 100%.
- Analizuj jak często możesz.
- Nie zdradzaj.
- Bądź wytrwały i silny.
- Działaj według własnych potrzeb.
- Nie daj sobie wmówić byle czego.
- Kochaj zdrowo.
- Znaj granicę.

Mogłabym wymieniać takich szczegółów wiele, tylko po co? Zrobisz jak uważasz, to zostanie w Twoim interesie i Ty ocenisz czy było warto.

Pytaj ile się da! Niech ciekawość dziecka nie ucieknie z Ciebie.


Share:

poniedziałek, 21 grudnia 2015

Czytanie sprawia ból! Czyli jak drewno uzależnia?

   Kolejna historia przechodzi przez Twoje ręce. Trzymasz ją mocno i zastanawiasz się, co dalej? Nie wiesz... Często nie chcesz wiedzieć, ale przebieg zdarzeń jest tak hipnotyzujący, że przekładanie stron nabiera tempa. Zaczynasz z zainteresowaniem nową podróż. Próbujesz wtopić się w scenerię, postacie, charaktery, zdarzenia. Twoja wyobraźnia tworzy obrazy, przez które przechodzą bohaterowie. Kochasz to, co widzisz. Starasz się czuć każdy detal, słyszeć najcichsze dźwięki, a w dodatku musisz brnąć dalej i nadążać za akcją.
   Tak wygląda czytanie, gdy poświęcamy swój umysł w całości, wtedy przeżycia są najdoskonalsze. Masz moment, kiedy nie istnieje siła, która mogłaby odciągnąć Cię od kart. Pragniesz wiedzieć więcej, zostawiasz świat na później, odkładasz go, a Twoje skupienie przechodzi na tą niewielką rzecz nazywaną książką. Zastanawiasz się, czy to on dał tamtemu to magiczne cudo, które potrafi to, że tamten tamtemu to i wtedy komukolwiek przez cokolwiek... Niestety akcja się zmienia. Przychodzi moment spokoju. Życie wewnątrz "drewna" przybiera postać leniwej rzeki. Tracisz ochotę na drążenie całości i odkładasz w kąt.
   Wracasz po pewnym czasie do tego i przedzierasz się przez nudną część. Przypominasz sobie coraz więcej szczegółów i powiązań. Składasz wszystko w całość, ale ta czynność nie przychodzi już tak szybko i lekko. Zwalniasz tempo. Tu zaczyna się moment często nieświadomego bólu. Robisz to, bo nie chcesz kończyć, nie chcesz stracić tych emocji. Ciężko jest rozstać się z czymś, w co człowiek się wtopił. To jakby zakończenie pewnego etapu i przejście dalej. Wiadomo jednak, że lepiej czujemy się w czymś co jest nam znajome. Zwalniamy, by nie skończyć zbyt szybko.
   Kończysz. Wiesz, że to jest ostatnia strona. Widzisz jak maleje liczba zdań. Myślisz, dlaczego tak to się skończyło? Gdyby było inaczej.... Pragniesz większej ilości informacji, czujesz niedosyt, bo nie wszystko zostało wyjaśnione... Masz się sam domyślić? To też byłoby dobre. Myślisz jak można połączyć się z tym światem.
   Wyszukujesz autora i inne jego książki. Na szczęście jest to pierwsza część kilkutomowej historii. W taki sposób zaczyna się wszystko od początku. Zdrowo się uzależniasz. Błagasz o więcej.



Share:

piątek, 18 grudnia 2015

Święta Bożego Narodzenia... I gdzie uleciała ta magia?

   Od początku grudnia gorącym tematem jest Boże Narodzenie, a dokładniej Wigilia, czyli dzień poprzedzający ważne wydarzenie. Dla jednych to czas miłości i czasu pełnego magii, dla drugich sztuczna atmosfera i pełno jedzenia, a dla trzecich coś co trzeba odbębnić, objeździć wszystkich z rodziny i dostać prezent. Więc jak to naprawdę jest z tymi świętami?
   Przerywam wieczór muzyczny z Kaczmarskim. Przełączam się na dźwięk skocznego rytmu ciągnącego tłumy i wprowadzającego ich w świąteczny nastrój, radosne głosy, dźwięk saksofonu oraz charakterystyczne dzwonienie dzwoneczków. "Snow jest wszędzie i Merry Christmas wszystkim!" Tak przynajmniej głosi piosenka.
   Przy pierwszym utworze opierałam się dość mocno i starałam się powstrzymać przed wyobrażeniami światełek, choinki, kuchni pełnej jedzenia, czystego domu do granic możliwości, ludzi w domu, śniegu za oknem oraz na parapecie (pieprzone globalne ocieplenie!!). Niestety nie udało mi się. Piosenki są tworzone w taki sposób, żeby wryć się w naszą podświadomość i  kreować idealny obraz tego pięknego okresu. Idąc dalej tym tropem, gdy wyobrażamy sobie niesamowicie przystrojone domy, oświetlone ulice, rynki, place, budynki, galerie handlowe (te najbardziej) pragniemy, aby wszystko co nas otacza, było takie... idealne. Wyjściem z tej sytuacji jest zakup lampek, zawieszek, ubrań, łańcuchów i innych ozdób, a to daje nam zwiększenie (LAAAST CHRISTMAS) obrotu pieniędzy i zarobki wielkich korporacji. No ale kto nie marzył o tym, aby w całym domu pachniało świętami, wyglądało świętami i było słychać, że są święta. Kolejny "AMERICAN DREAM". Bombardowanie nas promocjami jest niesamowite w tym czasie, ale to wychodzi ze zwiększonego popytu na prezenty... co? Prezenty? PREZENTYY!
   Jeden z wielu "problemów" rodziców/dziadków/rodzeństwa/przyjaciół/zakochanych. W tym momencie wychodzi (KTO WIE CZY ZA ROGIEM....wkręciłam się :) ) jak dobrze znamy osobę, którą chcemy obdarować. Często potrzeba niewiele, aby kogoś uszczęśliwić. Osobiście wolę dawać prezenty, lubię szukać, przygotowywać je i zastanawiać się, jak wygląda reakcja osoby, której dałam podarunek. Nie lubię jednak dawać takich rzeczy do ręki, z uśmiechem na ustach i jeszcze powiedzieć: "Proszę to dla Ciebie, mam nadzieję, że Ci się spodoba". Ygh... straszna formułka.
   Zaczęłam mój wywód od dość powierzchownego spojrzenia na ten magiczny czas. Bo przecież nie o to w tym wszystkim chodzi. Przede wszystkim jest to czas bratania się z innymi. Może dlatego są one na końcu roku, żeby zakończyć wszelkie spory pomiędzy ludźmi i utrzymać je do końca starego roku,a nowy rozpocząć w dobrych stosunkach. Jednak często bywa to trudne i czasem może wyjść z tego jeszcze większa kłótnia. Nie jestem specem od tych spraw, więc zostawiam to ekspertom.
   Spędzanie czasu, wspominanie, śpiewanie kolęd, dzielenie się opłatkiem... Taki piękny scenariusz szykuje się w większości domów. A jak wyglądają przygotowania do tych uroczystości? Kupa stresu, nerwów, bo nieposprzątane, nie wiadomo czy uszka się ugotują na czas... Bardzo często spada to na gospodynię domu. Przestaje być tak kolorowo, gdy stajemy się organizatorami. Z roku na rok widzę coraz więcej. Dowiaduję się jak to jest i błądzę pomiędzy dziecięcymi marzeniami i wyobrażeniami, a rzeczywistością, która jest dość przykra. Z wiekiem każdy to zauważa, ile ludzie potrafią udawać i uśmiechać się na siłę, byle komuś nie było przykro. Ileż można?
   Trochę popsułam tekst, bo chciałam pokazać, że jednak to wszystko ma sens... bo ma! Tylko zależy jakim człowiekiem jest osoba patrząca na całość. Mamy kilka wariantów: osoba wierząca, ateista, osoba obchodząca święta, osoba goszcząca wszystkich, ludzie pracujący...
   Często gęsto internet czepia się ateistów, że idą i kupują prezenty na święta, a na pasterkę to nie ma komu chodzić. Szykują kolację, ale niby po co? Stroją choinkę, ale po co? BO TO TRADYCJA!
I odwalcie się od nich. Boże Narodzenie po części straciło swój charakter i kojarzy się z czymś innym, niż mieli w planach. W Azji również obchodzą święta i nikt się nie czepia...
   Wierzący to wierzący. Wszystko ma jakąś symbolikę i czekamy na Zbawiciela. Oni są czyści i dobrzy, odhaczone.
   Nie chcę opisywać innych. Nie mam na to sił. Patrzę na to całe zamierzanie oczami realisty i niespełnionego dziecka. Marzę o tym, aby tegoroczne Święta nie były dla moich bliskich udręką i bólem. Pragnę przeżyć ten czas najlepiej jak mogę. Będąc z nimi.


PS: Na życzenia przyjdzie czas!



Share:

wtorek, 15 grudnia 2015

Kamizelka z kamieniami

   Ciężko. Czujesz się po prostu ciężko. Mija pół dnia, a Twoje powieki ważą tonę.  Nie da się tego przebrnąć i przechodzisz do krainy snu.  Nie widzisz obrazów.  Nie słyszysz dźwięków. Nie pamiętasz, jak się obudziłeś. Czarna dziura.  Pustka.
   Jednak wstajesz i działasz jako wypoczęta istota.  Dalej ogarnia Cię otumanienie. Wciąż pragniesz wrócić w to bezpieczne miejsce.  Ale tam niczego nie osiągniesz!  No chyba że pracujesz dla NASA... 18 (?) tyś $ w kieszeni. 
   Dziękuj za wszystko i wszystkim. Za dobre i złe rzeczy.  Za uśmiech i łzy.  Za wszystko.  Szczególnie za każdą osobę,  która przy Tobie jest.  Nawet gdy wydaje Ci się,  że jest inaczej. Nie jesteś sam!  Człowieku pojmij to wreszcie! 
Nie ciągnij siebie na dno.
Nie ubieraj kamizelki z kamieniami.


Share:

sobota, 5 grudnia 2015

***

Ostrożnie zakreślam łuk między wspomnieniami.
Łączę obrazy z ulotnymi chwilami.
Znajduje szczegóły, widoczne na skraju gwiazd
Zastanawiam się "który to już raz?".


Komiczne i urocze zdarzają się chwile.
Materialnie nieuchwytne krążą
latają
błagają
kują
uciekają

Bezsilności moja!
robię, co każesz
Jestem na skraju, lecz wierzę
Wierzę nadal w to szczęście.

Karmię się drobiazgami,
zasypiam wśród wiór i kurzu.


Share:

czwartek, 3 grudnia 2015

#38 słowa


  • Do szczęścia potrzeba pracy i wysiłku
  • Przeznaczenie istnieje. To wszystko jest zbyt pięknie połączone. 
  • Nie dajmy się omamić.
  • Przestańmy wierzyć w schematy i ramy.
  • Rozmawiaj, jeśli nie sprawia Ci to bólu od początku. Jeśli zaboli w trakcie, to daje ci to do myślenia.
  • Śpij dobrze.

Godz. 00:08


Share:

środa, 2 grudnia 2015

#37 Lepiej późno niż wcale!

  https://www.youtube.com/watch?v=KMzM7pcs0ug - Piękna i znaleziona w wysiłku (chodziło o tę wersję)

  Przechodzisz przez wiele sytuacji w swoim życiu. Bywają one piękne, smutne, radosne, kompromitujące, pouczające, warte zapamiętania lub takie, których kompletnie nie pamiętasz. Każda z nich kieruje cię w dalszą drogę. Każda uczy, jak je przeżyć i jakich błędów nie popełniać. Wiele osób mówi lub dyskretnie podpowiada, co dobrze byłoby zrobić, jaką decyzję podjąć. Lecz jako ludzie mamy własny rozum i sądzimy, że mamy rację. Często nie zgadzamy się, bo tak - dla zasady. Dopiero po dłuższym czasie i innych przeżyciach dociera do nas, dlaczego stało się ta a nie inaczej.      Nie jestem osobą, która uznaje przypadek. Według mnie wszystko ma swoje miejsce, wszystko prowadzi do pewnego miejsca lub dobrze wykorzystane sprzyja naszym ludzkim celom.
   Hmm... bardziej bolesna wersja jest dla ludzi upartych, bądź próbujących odwracać wzrok od prawdy i popełniać te same błędy. Przychodzi niespodziewana chwila, która pierdolnie nas z taką siłą, że tracimy świadomość. Ból jest niemiłosierny i mało przyjemny. Już przecież otrzymałeś drobne wskazówki, więc trzeba było zrozumieć wcześniej. Tyle razy powtarzane, już los sądził, że rozumiesz, ale oczywiście, bo po co. BUM! I cieszysz się, że w ogóle oddychasz.
   "Lepiej późno niż wcale". Jedno z mądrzejszych przysłów i szczerze mówiąc, dobrze sprawdzających się.

Wszystko nas do czegoś prowadzi, tylko starajmy się dobrze odczytywać, żeby nie było za późno. Przecież nie jesteśmy nieśmiertelni.
Godz. 00:13


Share:

wtorek, 1 grudnia 2015

#36

   Gdy coś nie wychodzi i próbujesz się zmusić do dokończenia tego... nie jest najwidoczniej tak ważne, do przekazania.



Share: