Jedna wielka breja powstała w mojej głowie. Emocje i ekscytacja łączą się z rzeczywistością. Patrzę na to miejsce, w którym aktualnie się znajduję i zastanawiam się "dlaczego tak bardzo słuchałam innych?". Błąd na błędzie. Niedomówienie na niedomówieniu. Smutek miesza się z uśmiechem i oddala mnie od rzeczywistego stanu.
Układam w głowie zarys przyszłości. Jeden wielki wyjazd przysłania mi wszystko. To jeden i jedyny cel, który obecnie przyjmuje do wiadomości.
Czy to nie jest dziwne? W pewnym momencie życia otrzymujemy tzw. "obowiązek", ba i to nie jeden. Pod tym słowem najczęściej kryje się : sprzątanie, uczenie się w szkole, wynoszenie śmieci, zmywanie, koszenie trawy, mycie rzeczy innych ludzi itd. Czy sprawia nam to przyjemność? Zapewne znajdą się osoby, którym to nie przeszkadza, lecz dla większości jest to coś męczącego i denerwującego. Obowiązki... Coś co nas nie interesuje. Coś co nas przytłacza. Coś co nas demotywuje. Coś co podświadomie nas kształtuje, mimo to nie mamy na nie ochoty.A gdy tego nie zrobisz to słyszysz: "Nic nie robisz!", "Czy tak trudno jest się tego nauczyć?!", "Co z Tobą jest nie tak?!". Nie czuję, to nie robię - proste. Nienawidzę, gdy ktokolwiek czepia się mojego bałaganu. A papierek, a butelka, a powietrze... AAAA! WAL SIĘ! (ale zjechałam z tematu) Dlaczego obowiązkiem nie może być coś, co kochamy? Bo wtedy zaczynamy nazywać to pasją.
Boję się. Boję się przełamać i zrobić coś na przekór. Może nie jest mi to potrzebne. Może nie dojrzałam do tego. Chyba nie chcę słychać opinii innych, bo tak się nią przejmuję, mimo że bronię się przed tym jak mogę.
Moja głowa to piękna kolorowa kraina, która składa się w dużej mierze z marzeń. Reszta to wizje, pomysły, szybkie myśli, cytaty i ciekawe informacje. Jestem sobą, lecz w klatce. Jestem sobą, lecz zakrytą. Chowam przed sobą prawdziwą rzeczywistość.
Układam w głowie zarys przyszłości. Jeden wielki wyjazd przysłania mi wszystko. To jeden i jedyny cel, który obecnie przyjmuje do wiadomości.
Czy to nie jest dziwne? W pewnym momencie życia otrzymujemy tzw. "obowiązek", ba i to nie jeden. Pod tym słowem najczęściej kryje się : sprzątanie, uczenie się w szkole, wynoszenie śmieci, zmywanie, koszenie trawy, mycie rzeczy innych ludzi itd. Czy sprawia nam to przyjemność? Zapewne znajdą się osoby, którym to nie przeszkadza, lecz dla większości jest to coś męczącego i denerwującego. Obowiązki... Coś co nas nie interesuje. Coś co nas przytłacza. Coś co nas demotywuje. Coś co podświadomie nas kształtuje, mimo to nie mamy na nie ochoty.A gdy tego nie zrobisz to słyszysz: "Nic nie robisz!", "Czy tak trudno jest się tego nauczyć?!", "Co z Tobą jest nie tak?!". Nie czuję, to nie robię - proste. Nienawidzę, gdy ktokolwiek czepia się mojego bałaganu. A papierek, a butelka, a powietrze... AAAA! WAL SIĘ! (ale zjechałam z tematu) Dlaczego obowiązkiem nie może być coś, co kochamy? Bo wtedy zaczynamy nazywać to pasją.
Boję się. Boję się przełamać i zrobić coś na przekór. Może nie jest mi to potrzebne. Może nie dojrzałam do tego. Chyba nie chcę słychać opinii innych, bo tak się nią przejmuję, mimo że bronię się przed tym jak mogę.
Moja głowa to piękna kolorowa kraina, która składa się w dużej mierze z marzeń. Reszta to wizje, pomysły, szybkie myśli, cytaty i ciekawe informacje. Jestem sobą, lecz w klatce. Jestem sobą, lecz zakrytą. Chowam przed sobą prawdziwą rzeczywistość.