Całe życie to samo, taki schemat( :) : jest dobrze, ufasz, już nawet humor bardziej ludzki... Powoli otwierają się oczy na poszczególne rzeczy i świat jakiś taki bardziej kolorowy. Rozmawiam z ludźmi, na których mniej bardziej mi zależy, z drugiej strony przychodzi wsparcie...
Czemu za każdym razem znika osoba, której ufam?
Zawsze...
Może źle to wszystko rozumiem...
Może nie o to chodziło...
Może to wszystko było planem...
Może... Może to były próby siły mojej emocjonalnej jednostki...
Nie możliwe, że to wszystko upada... Ot tak...
Co robię źle?! Przepraszam świecie!
1. 163, 52 <3
0 komentarze:
Prześlij komentarz