Dłonie są niesamowitym narzędziem, które dano człowiekowi. Nie przypadkowo opuszki są jednym z bardziej unerwionych miejsc w naszym ciele. Dzięki nim poznajemy co jest przyjemne dla nas, a czego nie dotykać. Uczymy się przez czucie. Dotyk potrafi uleczyć bardzo mocno. Posiada moc odczuwania bezpieczeństwa, przyjaźni, bliskości, przyjemności i czegoś nieopisanego.
Gdy dłonie splatają się ...
Gdy dotykamy czegoś miękkiego...
Podczas uścisku możemy rozpoznać nastawienie człowieka do życia...
Dotyk sprawia, że człowiek unosi się ponad wszystko.
Pamiętam, gdy zaczynałam swoją przygodę z bioenergioterapią (na szczęście dość szybko skończyłam) i na sam początek dostałam zadanie. Polegało ono na świadomym oddychaniu. Musiałam myśleć o tym, co chcę uleczyć energią, którą wdycham. Przy wydechu miałam wyobrazić sobie, że całe wychodzące ze mnie zło ginie w ogniu. Podczas praktyki tych ćwiczeń zawsze czułam, że moje opuszki są "większe" jakby napompowane. Miałam wrażenie jakby stawały się cięższe, a później właśnie taka była cała dłoń. Niesamowite przeżycie. Drugą rzeczą jaką miałam praktykować było "wysyłanie" miłości. Trzeba było wytworzyć energią w swoich dłoniach, poprzez pocieranie ich. Gdy stawały się ciepłe, powoli oddalałam je od siebie do momentu, aż poczułam coś w stylu naprężonej sprężyny. Wtedy powoli zbliżałam je do siebie. Kiedy poczułam, że dłonie stawiają lekki opór, miałam uformować z zebranej energii kulę, pomyśleć komu chcę ją wysłać i wyrzucić przed siebie. Za pierwszym razem czułam coś niesamowitego. Pytałam sama siebie... JAK? Dlaczego takie rzeczy mają miejsce? Czemu ludzie tego nie robię?
Odpowiedzi nie uzyskałam i nie chcę. Zostawiam ten etap mojego życia daleko w oddali.
Tylko wytłumacz mi, dlaczego drugi rok powtarza się ten sam scenariusz? Dlaczego pojawiasz się przy końcówce tak znikąd? Czemu znowu mam ten sam uśmiech na twarzy, gdy Cię widzę?
Dlaczego nie ma Cię bliżej?
Odpowiedzi nie uzyskałam i nie chcę. Zostawiam ten etap mojego życia daleko w oddali.
Tylko wytłumacz mi, dlaczego drugi rok powtarza się ten sam scenariusz? Dlaczego pojawiasz się przy końcówce tak znikąd? Czemu znowu mam ten sam uśmiech na twarzy, gdy Cię widzę?
Dlaczego nie ma Cię bliżej?
0 komentarze:
Prześlij komentarz