Ta sytuacja powtarza się. Uczucie odosobnienia i bycia niepotrzebną przytłacza mnie. Nie czuję się dobrze w tym mieście... Znowu.
Czuję się jakbym była na wyspie, bez nikogo, sama. Mimo pływających statków, które czasem podpłyną, ale po chwili są daleko od brzegu. Nie jestem tu dla kogoś, chyba zaczynam to rozumieć. Nie przyjechałam tu, żeby kogoś znaleźć, być ważną w czyimś życiu, nie ważne kogo. Może być miło, ale nie na poważnie. Jestem dla siebie, tylko po to by dzięki tym wszystkim spotkanym osobą, móc odnaleźć siebie i własną drogę. Udaje mi się. Wszystko we mnie się uspokaja największe problemy nie są tak bardzo istotne, momentami nawet ich nie ma.
Jednak znów chcę stąd uciec. Gdy mam wszystkiego za dużo lub dość, po prostu odlatuję do innego świata. Pragnienie podróży i doznania czegoś nowego jest silniejsze, niż teraźniejszość.
Duszę się tutaj, a zostały mi dwa lata... Tylko dwa. Czy to dużo? Nie wiem.
0 komentarze:
Prześlij komentarz