Odpowiedź jest oczywista- strach. Nasze obawy paraliżują nas i zamykają. Można by było w tym momencie zakończyć post. Ale mi nie do końca chodzi o to.
Blokada występuje, gdy chcemy coś zahamować (np. drogę). Jest to moment "zbieractwa", kolekcjonujemy to co później ma być jedną wielką falą. Choć to nie jest dobre, bo podczas powodzi nie masz kontroli i wszystko zaczyna przelewać się przez palce.
Hmm... Łatwiej mówiąc: jest rzeka- stawiamy na niej mur- zbiera się woda-mur pęka - następuje zalanie.
Chcę nawiązać do mojej nieobecności, ale okazało się, że faktycznie więcej szumu narobiłam niż to warte... Wracając do blokad, ja taką przeszłam i zapewne będę przechodzić nie raz. Ale teraz zaczynam pisać. Cokolwiek. Bzdury, nie bzdury, szkice do bzdur i inne bzdury. Blokada ustępuje. Raz przeczytałam cytat, który do mnie trafił: "Nie nauczysz się pływać, nie wchodząc do wody." Nie powtarzam tego jak mantry, ale staram się przypomnieć o tym w chwili zawachania.
Jak według mnie wygląda blokada twórcza? Gdy mamy do czynienia z wypaleniem, trudniej i dłużej wracamy do poprzednich zajęć. Przerywamy wszystko i znikamy. Można określić to podróżą przez pustynię.
Blokada moim zdaniem wygląda nieco inaczej. Wyobraźmy sobie kulę, czarną chropowatą kulę. Jej skorupa jest cienka, ale wytrzymała. Wnętrze zaś wypełnione jest perłową cieczą, która wciąż zmienia swoją pozycję... Może tak też wygląda podświadomość?

0 komentarze:
Prześlij komentarz