Czasem słowa są mniej wymowne. W pewnych momentach gesty i zachowania są jedynym możliwym komunikatorem. Nie mamy ochoty na rozmowę, ani na przebywanie z kimkolwiek, mimo że staramy się dobrze bawić (?). Chęć łapania każdej chwili i każdego dnia potrafi zaślepić. Nie zauważasz, gdy Twoje działania stają się wymuszone, a tylko ułamki sekund są zapomnieniem i szczerym odruchem zadowolenia.
Dzisiejszego wieczoru byłam w kinie. Ogólne wrażenia - pozytywne, jednak ważniejsza dla mnie była pewna sytuacja. Był to jedyny seans tego filmu w ciągu dnia. Sala nie pękała w szwach, a średniej wieku nie zawyżali studenci lub licealiści. W rzędzie wyżej siedział ojciec z córką. Na początku filmu usłyszałam dźwięk lekkiego żalu wychodzący z ust dziewczynki, a chwilę później spokojny głos mężczyzny, mówiący : "Ja będę trzymał popcorn na filmie". Może było to dobrym rozwiązaniem, bo mała mogła spokojnie siedzieć lub poruszać się, bez obawy rozrzucenia przekąski, a tato wiedział, że nic złego się nie stanie lub chciał mieć wszystko dla siebie. Po tej sytuacji nie słyszałam ich przez dłuższy czas. W ostatnich minutach można było usłyszeć pytania dziewczynki: "A gdzie oni są?", "A co to jest?" itp. Reakcja ojca według mnie była zwyczajna, ale mimo wszystko piękna w swojej prostocie. Rozwiewał każdą wątpliwość i dodatkowo tłumaczył dlaczego tak, a nie inaczej. Okazywał niesamowitą cierpliwość i miłość do swojego dziecka, starając się poszerzyć jej widzenie. Nie ignorował i pokazywał wszystko co mógł. Drobne gesty zostają w naszej pamięci i kreują to co później staje się "fundamentem".
Rewolucja. Zmiany i przemiany. Mieszamy i kręcimy, żeby wyjść na prostą. Tyle w temacie. Dzieje się.
Jedno wychodzi z drugiego. Żeby trawa mogła rosnąć, potrzebuje ziemi. Co mają wspólnego? Może kilka elementów w swoim składzie. Różnią się wyglądem, kolorem, zapachem, właściwościami, tak naprawdę wszystkim. I właśnie o to chodzi...ale też nie do końca. Czuję, że wtrąca się moje zawahanie...

0 komentarze:
Prześlij komentarz