wtorek, 27 października 2015

#10 powoli wstajemy. Powoli, stopniowo wracamy do siebie

   Obudziłam się razem z pierwszym dzwonkiem, ale wstałam dużo później.  Nie spóźniłam się, ale zmarnowałam moment nauki, chociaż by najmniejszych rzeczy. Zapomnijmy o tym syfie,  który się zrodził w naszym wnętrzu... Nie... Nie zapominajmy, lecz posprzatajmy siebie. 
   Pochodziłam trochę,  ale to już stało się normą. Wkurzyłam się i byłam na skraju,  ale chyba to był moment, który otworzył mi oczy. Nie zmienię się teraz w super ekstra kochającą życie uśmiechniętą dziewczynkę.  Tak nie można.
   Wszystko małymi kroczkami i w swoim tempie, bo jest duża możliwość wypalenia się.
   Nie zrzucaj zbyt wiele odpowiedzialności na inny- ty też powinieneś dużo robić. Wystarczy poczucie winy i głos ważnej osoby,  aby osoba myśląca zrozumiała co trzeba naprawić. 
   Działaj - nie myśl!
   Wróć do swojej pasji i pamiętaj po co to wszystko robisz.
Dobranoc
Godz.  22:56


Share:

0 komentarze:

Prześlij komentarz