Patrzę na ekran z pustym polem, który mogę dowolnie wypełnić. Tytuł nie istnieje, nie mam wyznaczonego celu. Jedyną rzeczą jaką chcę zrobić to pisać. Ale jak można kontynuować coś, bez planu? Niby żyję krótszym okresem czasu (tj. tydzień, max.miesiąc), jednak zaczyna mnie to męczyć. Nie można tak działać na dłuższą metę, bo idzie się wykończyć.
Czuję, że straciłam swoją pracę... swoje spojrzenie i uśmiech. Nie ważne ile razy się uśmiechnę, to nie jestem ja! Zawalił mi się świat... W jednym momencie zniknęło moje światło w tunelu i pogubiłam się. Straciłam granicę, która mimo wszystko była. Powoli dociera do mnie rzeczywistość. Małymi krokami staram się wyjść spod sterty gruzu. Jednak nadal nie mam pewności, czy mam odwagę?
Trzęsą mi się ręce...
Boję się stawić czoła przeszłości.
Próbuję jeszcze raz!
Po raz kolejny chcę żyć...normalnie żyć.
Halo?
Przyjmiecie mnie?
Postaram się uśmiechać... :)
0 komentarze:
Prześlij komentarz