Kolejne spóźnienie, ale to już staje się normą. Pomińmy dość ciężką noc. Pobudki co jakiś czas, najbardziej zapamiętałam tę o piątej rano. Może dlatego że była najdłuższa. Ciężkie sny przechodziły przez moją głowę: udawana śmiertelna choroba, o której nic nie wiedziałam, niedomówienia organizacyjne, błąkanie się po ciemnych korytarzach... Nic strasznego się nie stało, po prostu było ciężko.
Tak bardzo nie mogłam się doczekać. Najbardziej wyczekiwany moment od dwóch tygodni. Odliczałam i cieszyłam się z każdego dnia, który zbliżał mnie do wizyty u ortodonty. Po 2 latach ściągnęłam aparat ortodontyczny. Jest to niesamowicie przyjemne uczucie. Tyle marudzenia nie poszło na marne. Jestem szczęśliwa, że to już koniec i jedyne co mi zostało to dbanie o zęby. Nie mam nic więcej do dodania na ten temat.
Jak to jest? Często nie mamy sił i chęci do działania, a innym razem jesteśmy w stanie przenieść góry. Oberwałam dzisiaj taką falą pozytywnego myślenia i zastanawiam się, na jak długo to się utrzyma. Chciałabym, aby ten stan trwał jak najdłużej.
godz. 00:12

0 komentarze:
Prześlij komentarz