Jest godzina 04:29. Dawno nie chodziłam o tej porze spać. Rozpoczęły się ferie, a te rządzą się swoimi prawami. Chcę się pochwalić, że ogarnęłam swój pokój, który stał w rozsypce przez długi czas.
Czy to ma jakiś sens? Owszem. Często to co dzieje się wokół nas, odzwierciedla to, co siedzi w naszym wnętrzu. Najciekawsza jest godzina mojego małego sukcesu. Zaczęłam robotę ok. godziny 23, a zakończyłam w okolicach godziny 2. Dopadła mnie wizja/inspiracja/myśl przewodnia tego, jak ma wyglądać moje otoczenie. Zobaczymy na jak długo utrzyma się ten stan. Zachowałam przestrzeń, inność i funkcjonalność. Czyżbym znów zmieniała swój mały świat?
Tylko ileż można odradzać się z popiołu. To robi się nudne. W górę. W dół. W górę. W dół. Ta zabawa przestaje mnie kręcić. Nic innego tylko narzekam... Popłacz. Pokrzycz. Przeleż. Otrzep się z kurzu i powróć do życia. Na zawsze. W tym świecie, o którym tak wiele mówisz, jest naprawdę pięknie. Odpowiednia perspektywa i wszystko może się odmienić. Łatwo mówić... Teoria, a praktyka to dwa różne światy, lecz jedno bez drugiego nie istnieje.
Wszystko na opak. Godziny działania i chęci do wszystkiego wzrastają, wraz z zanikającym światłem. Osobista tożsamość maleje proporcjonalnie do rosnącej ilości osób, które wchodzą w moją przestrzeń. Dlatego tak bardzo lubię, gdy pozostaję z własnej woli sama. Choć są momenty, kiedy wręcz pragnę spotkania z kimś bliskim lub znajomym. Wtedy dzieje się magia.
Dużo chaosu w tym poście. Dużo chaosu jest we mnie. Ale taka właśni jestem i ciężko byłoby się przyzwyczaić do ułożonej wersji mnie. Byłoby po prostu nudno. I tylko nieliczni otrzymują tę magię. Zdarza się, że nawet ja jej nie dostaję.
"Nie potrzebuję księcia. Mam specjalną moc."- JOY
0 komentarze:
Prześlij komentarz