piątek, 11 marca 2016

#11 lektury szkolne

   Książki czytane przez uczniów w szkole tzw. lektury. Dla wielu są one zmorą, dla innych ratunkiem, dla kolejnych zwykłą książką. Ile osób tyle zdań. Wiele z nich jest wartościowych...teoretycznie wszystkie są. Grube, cienkie, dramat czy proza, różne i normalne. Nie ma na nie jednakowego określenia. 
   Dlaczego są one takim ważnym elementem pracy na zajęciach szkolnych? Dlaczego  uczniowie są do nich sceptycznie nastawieni?

    Rola lektury w systemie edukacji jest dość istotna, ponieważ urozmaica sposób pracy na zajęciach języka polskiego. Przerabianie jednej książki, jaką jest podręcznik szkolny, byłoby zwyczajnie męczące. Poza tym nie przytacza ona tak wielu przykładów i nie określa jasno pewnych sytuacji.
    Jak powszechnie wiadomo czytanie książek jest dobre dla nas, dla naszego mózgu i wszystkich reakcji w nim zachodzących- pobudza szare komórki, rozwija wyobraźnię, poprawia naszą zdolność mówienia, zwiększa słownictwo. Niestety młodzi ludzie coraz rzadziej sięgają po jakiekolwiek książki, nie mówiąc już o tych dobrych. Jest to dla nich strata czasu lub zajęcie monotonne. Dlatego szkoła, jako placówka mająca na celu wyedukowanie i wychowanie młodzieży w pewnych normach, otrzymała polecenie z ministerstwa, aby zająć się tym problemem i przybliżyć uczniom klasykę literatury. 
    Polskie i zagraniczne dzieła są przez nas omawiane i dogłębnie analizowane, a głównym celem jest przygotowanie do egzaminu dojrzałości, czyli matury. To właśnie na nim zostanie zweryfikowana nasza znajomość tekstu, symboliki, charakterów postaci, zdarzeń i wielu innych rzeczy. Tylko po co?
    Wszystko zależy od nauczyciela. Jeśli potrafi poprowadzić uczniów i przedstawić im to w taki sposób, że zrozumieją za pierwszym podejściem dramat antyczny, to już ma za sobą 80% sukcesu. Nie możemy jednak pominąć tu osób, do których to całe zamieszanie jest kierowane. Uczniowie- zmora niejednego wychowawcy, utrapienie nauczycieli, gdy im się nie chce, to cały zapał i motywacja opadają. Nie wszyscy są tacy i istnieją ludzie, którzy mogą przenosić góry, tylko trzeba dać im nitkę, po której dojdą do kłębka. 
    Tylko dlaczego nam się nie chce? Dlaczego nie mamy ochoty na czytanie tych wspaniałych, ponadczasowych dzieł? Bo do każdego dociera się jego językiem, a system szkolnictwa tego nie pojmuje. Jaki sens ma czytanie mody na sukces, jaką jest "Król Edyp". Zagmatwanie, kłamstwa, niewiedza, zaślepienie, kazirodztwo, samobójstwa, morderstwa... Etyczne wychowanie? Te same problemy możemy odnaleźć w innych książkach, w dodatku zrozumiałych podczas czytania. Dla mnie scenariusze nie są atrakcyjną formą, wybaczcie. 
   Tu jest klucz- lekkość przekazu. Można teraz rzucić się na mnie i powiedzieć, że się mylę, że trudne rzeczy nas bardziej rozwijają, że jak jest ciężko, to jest lepiej... Nie zgadzam się z tym. Osoby inteligentne w każdym stopniu obaczą coś wartościowego, a osoby nieszukające czegoś więcej zobaczą to, na ile im pozwala ich wiedza. Jednak nie jest to brane pod uwagę i zaczyna się zmuszanie. Zmuszanie do czytania rzeczy nieodpowiednich do wieku. Krzyżacy w drugiej gimnazjum....no nie to nie przejdzie. Zaczynając naciskać na daną czynność, nie jest już ona dobrowolna, a za tym idzie brak przyjemności z jej wykonywania. 
   Kiedyś przyjdzie moment, w którym sięgniemy po te same książki i będziemy zachwycać się ich przesłaniem. Wtedy już do tego dojrzejemy. Teraz jesteśmy ludźmi uczącymi się na błędach. Nie zawsze je widzimy. Nie zawsze się przyznajemy. W pewnym momencie staniemy i stwierdzimy, że było/nie było warto. Jednak będziemy mieć świadomość, że nikt nas nie zmusił i dokonaliśmy czegoś sami. 
   Moje zdanie na temat lektur szkolnych: Bądźcie. Dobrze by było, gdybyście miały inną formę, ale bądźcie, Ministerstwo - nie katujcie nas tym, co osłabia. 
Branoc....


 2 minuty po czasie,  a zaczęłam wcześniej. 


Share:

0 komentarze:

Prześlij komentarz