Każdy poranek jest inny. Nie ważne ile razy zdarza się nam wyklinać, marudzić, cieszyć się, mówić "znowu to samo"... Wszystko zawsze jest inne. Jedynie może być podobne. Wstajesz, przechodzisz przez swój rytuał, robisz co masz do zrobienia, wracasz, robisz inne rzeczy, myjesz się, śpisz. Tak to wygląda? A mówisz codziennie to samo? Czujesz codziennie to samo? Korzystasz z okazji, żeby wyrwać się poza to wszystko, co sobie zbudowałeś? Czy jedynie odstawiasz na bok, bo przecież nie warto, nie z tymi ludźmi?
Dziś otwierają się moje drzwi. Dziś otwiera się świat. Nie jutro, nie wczoraj. DZIŚ. Dlaczego z nich nie korzystać? Nie widzę przeciwwskazań. Chronimy samych siebie pustym otoczeniem. Nie mówię o formie materialnej, to już całkiem co innego. Satysfakcjonują nas błahe rzeczy. Śmiejemy się z realnych osiągnięć. Przestajemy myśleć. Cieszymy się chwilą i nie wyrabiamy w sobie podstawowych wartości Kierujemy się ku innemu, nierealnemu światu. Krzyczymy, ale nie wydajemy dźwięku. Wszyscy są nieszczęśliwi. Wszyscy są samotni. Wszyscy ci, którzy nie patrzą na siebie z miłością. Nie chodzi mi o samouwielbienie, ale prawdziwą miłość do osoby, która jest z nami zawsze.
A dziś pomyślałam "Co ja zrobiłam?". Przejęłam się. Ale nadal nie przeprosiłam. Boję się.
Dzień jak co dzień, czyż nie? Bijesz się z myślami, walczysz z bólem i nerwami...walczysz z pychą. Nie zawsze skutecznie, ale próbuj. Złap ją za szmaty i... i wybacz jej... lub zrób jak uważasz.
Branoc!
0 komentarze:
Prześlij komentarz