czwartek, 1 września 2016

Tęskonta

   Odliczam dni, odliczam godziny. Przypomina mi się każdy wyjazd jaki miałam. Przygotowania. Pakowanie, emocje, robienie kanapek Czuję zapach jedzenia z podróży. Trochę dziwne, ale nie mogę się doczekać tej magicznej chwili, gdy wsiądę w auto i powita mnie Krzysztof Hołowczyc.
   Tak bardzo to we mnie siedzi i nie uleci, póki nie wjadę na rodzinne ziemie. Może to dość wielkie porównanie, jednak tak się teraz czuję. Powód w mojej głowie. Potrzebuję bycia tam, gdzie są bliscy mi ludzie. Mimo że staram się łapać każde miejsce, w które przyjeżdżam to tutaj było inaczej. Było trochę jak  domu, pomijając kilka istotnych różnic. To nie były wakacje typu #tripżycia. To było coś całkiem innego. Przeszłam przez moment, w którym pokazano mi coś więcej, niż tylko zwiedzanie i robienie zdjęć. Wyrobiłam swój tryb dzienny. Niby nic, lecz to dość odległe od mojej osoby. Nawet jeśli nie wszystko chodziło jak w zegarku, to pewne czynności musiały być wykonane. Przez wzlot ku górze i piękne doświadczenia sinusoida zmienia swój kierunek i zaczyna lecieć w dół. Szok i niedowierzanie. I jak zawsze na sam koniec powrót do żywych!
   Postawili przede mną zadania. Nic trudnego. Lecz później brak koncentracji pogrążył ładny obrazek w miernym świetle. Wszystkie dodatki jakie otrzymałam rozumiem dopiero na końcu. Często rozumiemy za późno, za wolno, jednak lepiej późno niż wcale.
   Kilka dni i jestem. Usiądę. odpocznę. Zapiszę. Wstanę. Podbiję mój świat. Kabanie damy radę!



Share:

0 komentarze:

Prześlij komentarz