poniedziałek, 25 listopada 2019

Cześć, co słychać?



Cześć!
Co u Ciebie słychać? Jestem ciekawa jak mija życie....o ile jeszcze je masz. Mam nadzieję, że wszystko się układa, a zdrowie dopisuje. Nie piszę bez powodu. Chciałabym zobaczyć świat Twoimi oczami. Ten świat trochę bardziej skomplikowany, a za razem tak prosty. Chciałabym dowiedzieć się, co czujesz, gdy na niego patrzysz. W którym miejscu się znajdujesz? Co sprawia, że nadal chcesz patrzeć?
   U mnie jest dobrze i mogę stwierdzić to z nieudawaną pewnością. Robię to co kocham, pracuję....hmmm w sumie bawię się. Jestem instruktorem tańca dla dzieci i lubię o tym mówić. Cieszę się tym faktem, bo widzę jak zmienia mnie to na lepsze. Nie zawsze jest łatwo, ale walczę i odrzucam złe myśli. Niestety niektóre są za silne i czasem przybiją mnie dość mocno. Mimo to daję radę. Jest więcej szczęścia niż smutku, więcej życia niż umierania.
   Podjęłam jedną decyzję... najlepszą... po dwóch latach męczarni rzuciłam studia. Wiele osób mówiło mi, że rok da się wytrzymać, że szybko zleci, że jakoś się ogarnie. NIE. Nie odnalazłam się w tym. Kropka. Decyzja podjęta zbyt późno, ale nadal dobra.
  Mam mały plan na swoje życie. Sprawi on, że życie nie przemknie mi przez palce. Czuję to i wiem o tym. Jestem świadoma, w którym kierunku chcę iść. Dopiero teraz, a może i już. Ciężko powiedzieć.
  Robię głupoty. Szaleję. Odpowiadam za innych. Uczę innych i siebie. Rozwijam się. Popełniam błędy. Marzę. Działam. Płaczę. Śmieję się. Kocham. ŻYJĘ!

Kocham TO życie. Moje życie.

W skrócie to tyle. Odpowiedz Człowieku jak u Ciebie.
Pozdrawiam

Obraz może zawierać: co najmniej jedna osoba, chmura, niebo, góra, drzewo, na zewnątrz i przyroda
Share:

2 komentarze:

  1. Siemano!
    Spełniam warunek bycia istotą... w skrócie żywą, z rozwiniętą psychiką trochę bardziej od myszy czy walenia. Nie wiem czy to upoważnia mnie do zaspokojenia Twojej ciekawości. Zaryzykuję.
    Hmmm, od czego by tu zacząć? Może od tego, że symbolicznie pogratuluję tętniącego w Tobie szczęścia. Odwagi i spokoju, które biją po oczach z napisanych przez Ciebie słów. To budujące. Człowiek z pasją do dzieci to prezent dla każdego szkraba, dar od losu dla tych niewinnych jeszcze istot. Zazdroszczę i podziwiam. Wprawdzie kilka chwil już minęło od opublikowania tego, nazwijmy to "listu", a świat postanowił się w międzyczasie zabawić z nami w kotka i myszkę stąd moje pytania: czy zdążyłaś wdrożyć swój tajemniczy plan i czy nadal czujesz, że żyjesz?
    U mnie. Co u mnie? W tej chwili jestem na wyspie, zbudowałem szałas na hałas i żyję. Kilka wiosen wstecz, będąc wiecznie nieobecnym, nierozumiejącym i pogubionym dzieciakiem w otaczającym mnie świecie postawiłem na jedną kartę. Zbudowałem tratwę z plastikowych butelek, kilku połamanych desek. Stare prześcieradło posłużyło mi za żagiel, który wciągnąłem na maszt. Odpłynąłem. Oddałem się łasce losu. Nie było lekko. Zdecydowanie za często przychodziło mi walczyć ze sztormami, które spychały mnie na rafy
    i raniły. Dzięki pomocy dobrych ludzi, którzy brali się nie wiadomo skąd i tak samo nie wiadomo kiedy znikali udawało się wrócić na pełne morze i gnać przed siebie niesiony prądem i nieprzewidywalnymi wiatrami. Po drodze odwiedziłem wspaniałe miejsca. Tętniły życiem, szczerością i dobrem. Dzięki uprzejmości tubylców poznawałem wariacje lokalnych trunków. Uczyłem się ich zwyczajów
    i często kolorowych, jedynych w swoim rodzaju kultur. Przez te krótkie momenty mogłem odetchnąć pełną piersią. Czułem, że jestem tam gdzie zawsze być chciałem. To było niesamowite, ale to co dobre... Trafiłem też w obszary wprawiające w niepokój , które,
    o zgrozo, miały w sobie coś czarującego. Czarującego do tego stopnia, że człowiek zatracał się w nich i przestawał dostrzegać zagrażające mu niebezpieczeństwo. Zło ma wielką siłę. Jest chytre. Wsiąkłem w nie i pielęgnowałem. Lisek chytrusek w pawim przebraniu. Szaleństwo i przygody wydawały się nie mieć końca. Zaślepiony swoją wyobraźnią i kłamstwem przegapiłem ostrzeżenia przed rychło zbliżającym się końcu dotychczasowego życia.

    Czy zdarzyło Ci się zgubić siebie z dnia na dzień? Czy zdarzyło Ci się poczuć obco we własnym ciele?

    OdpowiedzUsuń
  2. Nawałnicę, która odmieniła moje życie pamiętam całkiem nieźle. Ogromne fale przewalały się nade mną, gęste strobo rozświetlało ich śnieżnobiałe grzywy, a przeraźliwy świst i ryk wiatru paraliżował. Tym razem anioł stróż nie wyciągnął do mnie pomocnej dłoni. Potężny bałwan morski roztrzaskał tratwę, a mnie cisnął głęboko pod wodę. Wtedy właśnie dostałem olśnienia.
    Zrozumiałem, że nic nie znaczę.
    To zabawne o tyle, że jeszcze przed chwilą głęboko wierzyłem w swoją nietykalności i nieśmiertelności. Wyjątkowość, która uchroni mnie przed niesprawiedliwością tego światka. WYJĄTKOWOŚĆ. Żenujące prawda? Mój wyimaginowany świat runął. Nastała ciemność. Nieokreślony czas po tych wydarzeniach ocknąłem się pełen strachu i bólu. W uszach nadal dudniła mi melodia śmiercionośnego sztormu. Wiedziałem tylko, że żyje i że nic już nie będzie jak wcześniej. Z licznych ran sączyła się błękitna krew, a ciało mieniło się niczym nieskażonym blaskiem. Morze było do góry dnem, zamiast wody- płynny hel. Czym byłem? Kim jestem? Co ja tu do cholery robię? Gdzie się podział chaos, w którym przez lata trwałem i któremu się podporządkowywałem? Terapia szokowa to odpowiednie określenie sytuacji, w której się znalazłem. Z dnia na dzień schematy, „mądrości” i nabyte wcześniej umiejętności przestały się liczyć. Ludzie, dla których przez swoje czyny stałem się w pełni zasłużenie zakłamanym egoistą porzucili mnie. Tych, którzy wykorzystywali moją naiwność odstawiłem na boczny tor. Wraz z nimi sens istnienia straciła postać, którą przez wiele lat tak dobrze grałem.
    Przestrzeń, w której się znalazłem wypełniona była gorzką i niczym nie zmąconą prawdą. Poszarpane pawie szaty, które do tej pory okalały spięte i ranione ciało rozpłynęły się ukazując wstydliwą nagość, z którą musiałem się zmierzyć. Dziś uczę się na nowo stawiać kroki w nowym/starym świecie, często gubiąc przy tym rytm i potykając się raz za razem. Nie robię niczego przeciwko sobie. Jest to żmudny i powolny proces budowania swojego „ja”. Pomagają mi w tym najbliżsi, którym jestem dozgonnie wdzięczny. W między czasie odkryłem w sobie pasję i wsiąkłem w nią. Niedawno udało mi się zdobyć uprawnienia na kierowanie pojazdami, do których za dzieciaka tylko się śliniłem. „Noga na gaz, łapa na koło, koło, koło”. Zaczęło się układać. Ah! Przewrotny losie. W momencie,
    w którym to piszę zza horyzontu wyłania się mgła. Zwiastuje przeciwnika z jakim do tej pory nasze pokolenie nie miało do czynienia. Jego niewidzialne macki zmieniają świat. Nam przyszło się tylko temu przyglądać zakrywając lichym materiałem swoją niepewną minę. Trochę to przerażające. Muszę na nowo zebrać siły, spojrzeć na wszystko z boku. Tym razem nie ucieknę.

    Mam nadzieję, że Twoje baterie są w pełni naładowane energią, która pomoże trwać z uśmiechem w tych dziwnych czasach. Bądź zdrów.
    Dziękuję.

    Człowiek.

    OdpowiedzUsuń