Próbowałam zasnąć. Szło to dość opornie, a każda pozycja była niewygodna. Słuchałam muzyki, leżałam w ciszy i nic. Włączyłam sobie film dokumentalny, żeby zmęczyć oczy i zasnąć, ponieważ byłam strasznie padnięta i otumaniona. Pierwsze piętnaście minut pamiętam dość dobrze, a kolejny czas jak przez mgłę. Robiłam się senna. Powieki powoli opadły i czułam, że za moment zasnę. Odwróciłam się od ekranu i jedynie słuchałam filmu, który miał jeszcze trzydzieści minut. Otworzyłam oczy. W pokoju było cicho. Film skończył się jakieś półtora godziny wcześniej, a ja nie wiedziałam jak to możliwe. Jedyne co zrobiłam to zamknęłam oczy i otworzyłam. Półtora godziny... Taki scenariusz powtarzał się do godziny 6:30. Zadzwonił pierwszy budzik. Od tego momentu czułam, że mogłabym zasnąć.
Kiedyś zdarzało mi się to co tydzień. Z każdej niedzieli na poniedziałek męczyło mnie to "zjawisko". Nie mam pojęcia dlaczego i po co. W przeszłości myślałam, że tak bardzo się stresuje wyjazdem, ale gdy jestem na miejscu... Czym można się denerwować?
Cały dzień przeszłam w bólach od samego dołu, do samej góry. Podawano przykłady, przy których trzeba było myśleć inaczej.
Jednak już myśląc nad tym wszystkim zaskakuje mnie to, ile w nas - ludziach - jest strachu. Przed wszystkim. Boimy się konsekwencji, rozpoczęcia czegoś nowego, opinii innych, inności, samych siebie. Tak boimy się siebie, bo nie chcemy zobaczyć co kryje się w nas. Boimy się bólu, który przyjdzie wraz z rozczarowaniem i chwilą, kiedy otworzą nam się oczy. Jesteśmy zaślepiani wygodą. Łatwiej jest oszukiwać i nie zwracać uwagi na poważne sprawy. Nie chcemy widzieć.
Ta nasza strefa komfortu jest często wymówką. Hmmm... Są dwie teorie dotyczące tego określenia. Możemy z niej wyjść lub ją poszerzyć. Dwa sposoby prowadzą do jednego, aby ten ciepły "kurwidołek", był dla naszego rozwoju dobry i przestał kręcić się jedynie w okół własnej osoby. I poszerzanie, i wychodzenie (co prowadzi do poszerzenia), jest dobre. Wystarczy wstać, uwierzyć i ruszyć tyłek, żeby nikt nie zdążył nas w go kopnąć.
Nie popełniajcie tego błędu, mojego błędu i życie tym, co daje wam los tu i teraz. Marzenia są ważne, ale tylko realizacja w teraźniejszości przybliża Cię do ich spełnienia.
Godz. 23:24
Kiedyś zdarzało mi się to co tydzień. Z każdej niedzieli na poniedziałek męczyło mnie to "zjawisko". Nie mam pojęcia dlaczego i po co. W przeszłości myślałam, że tak bardzo się stresuje wyjazdem, ale gdy jestem na miejscu... Czym można się denerwować?
Cały dzień przeszłam w bólach od samego dołu, do samej góry. Podawano przykłady, przy których trzeba było myśleć inaczej.
Jednak już myśląc nad tym wszystkim zaskakuje mnie to, ile w nas - ludziach - jest strachu. Przed wszystkim. Boimy się konsekwencji, rozpoczęcia czegoś nowego, opinii innych, inności, samych siebie. Tak boimy się siebie, bo nie chcemy zobaczyć co kryje się w nas. Boimy się bólu, który przyjdzie wraz z rozczarowaniem i chwilą, kiedy otworzą nam się oczy. Jesteśmy zaślepiani wygodą. Łatwiej jest oszukiwać i nie zwracać uwagi na poważne sprawy. Nie chcemy widzieć.
Ta nasza strefa komfortu jest często wymówką. Hmmm... Są dwie teorie dotyczące tego określenia. Możemy z niej wyjść lub ją poszerzyć. Dwa sposoby prowadzą do jednego, aby ten ciepły "kurwidołek", był dla naszego rozwoju dobry i przestał kręcić się jedynie w okół własnej osoby. I poszerzanie, i wychodzenie (co prowadzi do poszerzenia), jest dobre. Wystarczy wstać, uwierzyć i ruszyć tyłek, żeby nikt nie zdążył nas w go kopnąć.
Nie popełniajcie tego błędu, mojego błędu i życie tym, co daje wam los tu i teraz. Marzenia są ważne, ale tylko realizacja w teraźniejszości przybliża Cię do ich spełnienia.
Godz. 23:24

0 komentarze:
Prześlij komentarz