poniedziałek, 16 listopada 2015

#26 myślotok

   Próbowałam zasnąć. Szło to dość opornie, a każda pozycja była niewygodna. Słuchałam muzyki,  leżałam w ciszy i nic.  Włączyłam sobie film dokumentalny, żeby zmęczyć oczy i zasnąć,  ponieważ byłam strasznie padnięta i otumaniona. Pierwsze piętnaście minut pamiętam dość dobrze,  a kolejny czas jak przez mgłę.  Robiłam się senna. Powieki powoli opadły i czułam,  że za moment zasnę.  Odwróciłam się od ekranu i jedynie słuchałam filmu, który miał jeszcze trzydzieści minut. Otworzyłam oczy. W pokoju było cicho. Film skończył się jakieś półtora godziny wcześniej, a ja nie wiedziałam jak to możliwe. Jedyne co zrobiłam to zamknęłam oczy i otworzyłam.  Półtora godziny...  Taki scenariusz powtarzał się do godziny 6:30. Zadzwonił pierwszy budzik.  Od tego momentu czułam,  że mogłabym zasnąć.
   Kiedyś zdarzało mi się to co tydzień.  Z każdej niedzieli na poniedziałek męczyło mnie to "zjawisko". Nie mam pojęcia dlaczego i po co. W przeszłości myślałam,  że tak bardzo się stresuje wyjazdem, ale gdy jestem na miejscu... Czym można się denerwować? 
   Cały dzień przeszłam w bólach od samego dołu,  do samej góry. Podawano przykłady, przy których trzeba było myśleć inaczej.
   Jednak już myśląc nad tym wszystkim zaskakuje mnie to, ile w nas - ludziach - jest strachu.  Przed wszystkim. Boimy się konsekwencji,  rozpoczęcia czegoś nowego,  opinii innych,  inności,  samych siebie.  Tak boimy się siebie,  bo nie chcemy zobaczyć co kryje się w nas. Boimy się bólu,  który przyjdzie wraz z rozczarowaniem i chwilą, kiedy otworzą nam się oczy. Jesteśmy zaślepiani wygodą.  Łatwiej jest oszukiwać i nie zwracać uwagi na poważne sprawy.  Nie chcemy widzieć.
   Ta nasza strefa komfortu jest często wymówką. Hmmm... Są dwie teorie dotyczące tego określenia.  Możemy z niej wyjść lub ją poszerzyć. Dwa sposoby prowadzą do jednego, aby ten ciepły "kurwidołek", był dla naszego rozwoju dobry i przestał kręcić się jedynie w okół  własnej osoby. I poszerzanie, i wychodzenie (co prowadzi do poszerzenia), jest dobre. Wystarczy wstać, uwierzyć i ruszyć tyłek, żeby nikt nie zdążył nas w go kopnąć. 
   Nie popełniajcie tego błędu, mojego błędu i życie tym, co daje wam los tu i teraz. Marzenia są ważne, ale tylko realizacja w teraźniejszości przybliża Cię do ich spełnienia.
Godz. 23:24


Share:

0 komentarze:

Prześlij komentarz