poniedziałek, 14 marca 2016

#15 nie...po prostu nie

To był za ciężki dzień. Wszystko powinno mieścić się w pewnych normach... coś co mi nie odpowiada ha... ten podział mojej osoby na dwie skrajności .
branoc...

Czuję się czasem tak nijako... –
Share:

Nie tak jak było

Ciężko jest,  gdy ktoś odchodzi
Kiedy twoja normalność zmienia właściciela.

Chwalmy to co mamy, rządajmy jeszcze więcej.
Nie od innych
Nie od świata
Od siebie.

Boli, gdy tracimy.
Zmiana miejsc.
Czas myślenia
Share:

niedziela, 13 marca 2016

#14 dwa pytania

  Chcesz lepiej wstawać i mieć codzienną motywację? Zadaj sobie dwa pytania, jedno rano drugie wieczorem.

Rano:

"Co mogę zrobić, aby być lepszą wersją siebie?"


Wieczór:

"Czy zapłacił/zapłaciła bym sobie za dzisiejszy dzień?"

Jeśli Ci zależy i chcesz się zmotywować to właśnie te dwa pytania mogą zmienić Twoje myślenie.
Powodzenia!
Branoc!


Share:

sobota, 12 marca 2016

#12 łzy

   Łzy dość często kojarzone są ze smutkiem. Zranienie, mocne przeżycie, sporo negatywnych emocji lub zwyczajny brak sił potrafi wycisnąć z naszych oczy słoną ciecz. Sam proces ronienia łez jest dla mnie odwieczną zagadką i jakoś nie śpieszy mi się, żeby poznać go bliżej.
    Jak już wspomniałam, najczęściej widzimy je przy oznakach smutku, złości, stresu i innych negatywnych emocji. Tak naprawdę każdy człowiek doświadczył ich i zna ten charakterystyczny smak. Wiele ludzi boi się ich i uważa je za słabość. Pomyślmy. Jak wiele pozytywów skrywają?
   Obniżają napięcie w organizmie, co zmniejsza ryzyko chorób serca. Uważam to za największy plus. Posiadają w sobie magię. Ponoć łzy kobiety są bolesne dla mężczyzn i potrafią zmienić ich nastawienie.
 
 Co z tą drugą stroną? Z tymi pozytywnymi łzami?
   Wzruszenie, ekscytacja, szczęście, radość, miłość - wszystko to również wyrażają łzy. Rodzice podczas występów swoich dzieci. Niespodzianka, którą zafundowali nam bliscy. Pozytywne zaskoczenie. Są to klasyczne sytuacje, które spotykamy dość często.
    Zwróciłam na to uwagę dopiero dzisiaj (wczoraj)podczas, gdy tańczyłam na zajęciach zumby. Dość niespodziewanie przykuło to moją uwagę, mimo stale powtarzającego się zdarzenia. W pewnym momencie tańca czuję, że mogłabym płakać. Najzwyczajniej w świecie poryczeć się tylko dlatego, że tańczę, że robię to co uwielbiam od lat. Mój poziom endorfin podskakuje do tego stopnia, że jestem na skraju wytrzymałości. Zawsze staram się szybko ogarnąć, żeby nikt nie zobaczył. Cała ta energia, uśmiechy i wszystko działają na mnie zabójczo. Przewrażliwiona jestem...
    Niby zwykła rzecz, a potrafi zdziałać cuda, gdy człowiek tęskni. Tak więc nie wstydźcie się łez. Mogą zdziałać więcej dobrego niż złego. No chyba, że makijaż jest bardzo drogi.
Branoc!


Share:

piątek, 11 marca 2016

#11 lektury szkolne

   Książki czytane przez uczniów w szkole tzw. lektury. Dla wielu są one zmorą, dla innych ratunkiem, dla kolejnych zwykłą książką. Ile osób tyle zdań. Wiele z nich jest wartościowych...teoretycznie wszystkie są. Grube, cienkie, dramat czy proza, różne i normalne. Nie ma na nie jednakowego określenia. 
   Dlaczego są one takim ważnym elementem pracy na zajęciach szkolnych? Dlaczego  uczniowie są do nich sceptycznie nastawieni?

    Rola lektury w systemie edukacji jest dość istotna, ponieważ urozmaica sposób pracy na zajęciach języka polskiego. Przerabianie jednej książki, jaką jest podręcznik szkolny, byłoby zwyczajnie męczące. Poza tym nie przytacza ona tak wielu przykładów i nie określa jasno pewnych sytuacji.
    Jak powszechnie wiadomo czytanie książek jest dobre dla nas, dla naszego mózgu i wszystkich reakcji w nim zachodzących- pobudza szare komórki, rozwija wyobraźnię, poprawia naszą zdolność mówienia, zwiększa słownictwo. Niestety młodzi ludzie coraz rzadziej sięgają po jakiekolwiek książki, nie mówiąc już o tych dobrych. Jest to dla nich strata czasu lub zajęcie monotonne. Dlatego szkoła, jako placówka mająca na celu wyedukowanie i wychowanie młodzieży w pewnych normach, otrzymała polecenie z ministerstwa, aby zająć się tym problemem i przybliżyć uczniom klasykę literatury. 
    Polskie i zagraniczne dzieła są przez nas omawiane i dogłębnie analizowane, a głównym celem jest przygotowanie do egzaminu dojrzałości, czyli matury. To właśnie na nim zostanie zweryfikowana nasza znajomość tekstu, symboliki, charakterów postaci, zdarzeń i wielu innych rzeczy. Tylko po co?
    Wszystko zależy od nauczyciela. Jeśli potrafi poprowadzić uczniów i przedstawić im to w taki sposób, że zrozumieją za pierwszym podejściem dramat antyczny, to już ma za sobą 80% sukcesu. Nie możemy jednak pominąć tu osób, do których to całe zamieszanie jest kierowane. Uczniowie- zmora niejednego wychowawcy, utrapienie nauczycieli, gdy im się nie chce, to cały zapał i motywacja opadają. Nie wszyscy są tacy i istnieją ludzie, którzy mogą przenosić góry, tylko trzeba dać im nitkę, po której dojdą do kłębka. 
    Tylko dlaczego nam się nie chce? Dlaczego nie mamy ochoty na czytanie tych wspaniałych, ponadczasowych dzieł? Bo do każdego dociera się jego językiem, a system szkolnictwa tego nie pojmuje. Jaki sens ma czytanie mody na sukces, jaką jest "Król Edyp". Zagmatwanie, kłamstwa, niewiedza, zaślepienie, kazirodztwo, samobójstwa, morderstwa... Etyczne wychowanie? Te same problemy możemy odnaleźć w innych książkach, w dodatku zrozumiałych podczas czytania. Dla mnie scenariusze nie są atrakcyjną formą, wybaczcie. 
   Tu jest klucz- lekkość przekazu. Można teraz rzucić się na mnie i powiedzieć, że się mylę, że trudne rzeczy nas bardziej rozwijają, że jak jest ciężko, to jest lepiej... Nie zgadzam się z tym. Osoby inteligentne w każdym stopniu obaczą coś wartościowego, a osoby nieszukające czegoś więcej zobaczą to, na ile im pozwala ich wiedza. Jednak nie jest to brane pod uwagę i zaczyna się zmuszanie. Zmuszanie do czytania rzeczy nieodpowiednich do wieku. Krzyżacy w drugiej gimnazjum....no nie to nie przejdzie. Zaczynając naciskać na daną czynność, nie jest już ona dobrowolna, a za tym idzie brak przyjemności z jej wykonywania. 
   Kiedyś przyjdzie moment, w którym sięgniemy po te same książki i będziemy zachwycać się ich przesłaniem. Wtedy już do tego dojrzejemy. Teraz jesteśmy ludźmi uczącymi się na błędach. Nie zawsze je widzimy. Nie zawsze się przyznajemy. W pewnym momencie staniemy i stwierdzimy, że było/nie było warto. Jednak będziemy mieć świadomość, że nikt nas nie zmusił i dokonaliśmy czegoś sami. 
   Moje zdanie na temat lektur szkolnych: Bądźcie. Dobrze by było, gdybyście miały inną formę, ale bądźcie, Ministerstwo - nie katujcie nas tym, co osłabia. 
Branoc....


 2 minuty po czasie,  a zaczęłam wcześniej. 


Share:

czwartek, 10 marca 2016

#10 myśli zacofane

    Kolejny film zagościł na mojej liście "Filmów do obejrzenia". Btw. Najwyższa pora ją spisać...Znów przyszło mi trochę lepszego humoru i nie potrafię dobrać słów.
   Film przedstawia zestawienie dwóch skrajności - radości i cierpienia, dramatu i komedii. Tytuł brzmi "Życie jest piękne", a wydany został w 1997 roku. Może się wydawać, że komedia nakręcona
w scenerii holocaustu, nie ma racji bytu. Przedstawienie bardzo ciężkiego tematu w tak lekki sposób, jest dla mnie mistrzostwem. Można znaleźć w nim ogromną motywację i wiarę w swoje istnienie, bo dość często zakopujemy się we własnym brudzie i siedzimy w nim, bo tak jest wygodnie. Uśmiech, radość i widoczny cel to główne czynniki osiągnięcia szczytu. Roberto Benigni- reżyser- stworzył dzieło przedstawiające cechy i wartości, jakimi powinien kierować się, według mnie, mężczyzna....nie nie tylko oni. Wartości jakimi powinien kierować się każdy człowiek, któremu zależy na życiu i szczęściu każdej innej osoby. 
   "Życie jest piękne" - film kontrowersyjny, lekki, poruszający i skłaniający do myślenia, bardzo mocno polecam ten film i mam nadzieję, że tak jak mi przypadnie do gustu innym. 
   
   Książki czytane przez uczniów w szkole tzw. lektury. Dla wielu są one zmorą, dla innych ratunkiem, dla kolejnych zwykłą książką. Ile osób tyle zdań. Wiele z nich jest wartościowych...teoretycznie wszystkie są. Grube, cienkie, dramaty czy prozy, różne i normalne. Nie ma na nie jednakowego określenia. 
   Dlaczego są one takim ważnym elementem pracy na zajęciach szkolnych? Dlaczego  uczniowie są do nich sceptycznie nastawieni?
   Dam znać jutro... jednak nikogo nie powinno się zmuszać do czegokolwiek.
Dziękuję, Branoc!

 
   
Share:

wtorek, 8 marca 2016

#9 sinusoida

   Nie lubię być sama wtedy, gdy coś się dzieje. Lubię być przy kimś i wspierać go w ważnych momentach. Nie ma możliwości, aby cieszyć się z drugą osobą, nie widząc jej. Oczywiście można podzielać jej szczęście, sukces i inne przeżycia, ale nie możliwe jest przeżycie tego w pełni. Widok tej osoby, uśmiechu na jej twarzy, oznak radości...to właśnie te momenty pozwalają nam na pewnego rodzaju więź emocjonalną i odczuwanie tego samego.
   Zakupiłam nową książkę. Nie umiałam się powstrzymać, mimo że mam ich sporo do czytania. Spotkałam się już z dziełami tego autora, jednak nie byłam w ich posiadaniu. Jest to moja pierwsza książka od OSHO. Słyszałam sporo o nim i jego ideologii. Wiele ludzi uważa je za kontrowersyjne i mamiące. Przekonajmy się. Kreatywność - taki tytuł posiada moja książka. W aktualnym czasie potrzebuję inspiracji i czegoś więcej, więc sądzę, że jest to dobry wybór i przyniesie on swoje owoce.
   Pogoda... zmora, której nie przeskoczę. Wahania ciśnienia, temperatury i zmiany opadów działają na mnie bardzo gwałtownie. Ostatnie dni obfitują w śnieg, deszcz, chmury, niską temperaturę i inne męczące rzeczy. Zawsze gdy nie wiadomo o czym mówić, mówimy o pogodzie.
   Kończę na dziś. Idę kończyć książki. Branoc.

chcę do ciepłych krajów


 
Share:

poniedziałek, 7 marca 2016

#7 czas, film i leżenie

   Niedziela dzień lenia! Czuję, że dzisiejsze lenistwo było uzasadnione i konieczne. Po szale działania przychodzi czas na chwile oddechu.
   Wypiłam dzisiaj najpyszniejszego, własnej roboty shake'a. Jedna z przyjemniejszych chwil dzisiejszego dnia.
   Najbardziej wyczekiwanym momentem była premiera serialu "BODO". W zeszłym tygodniu myślałam, że seans już się rozpoczął, na szczęście myliłam się. Pierwsze wrażenie: intrygujący! Jeszcze ja jako fanka mody od lat 20 do 50 chłonęłam każdy fragment, kolor i sposób przedstawienia postaci. Montaż jest magiczny i wprowadzający w tamte czasy, czyli rok 1916. 100 lat minęło od tamtych zdarzeń, a różnica w postępie kina jest potężna.
   Jak idzie mi wszystko?

Lepiej nie pytać.

Share:

sobota, 5 marca 2016

#6 zapominam, zasypiam

  Wychodzi na to, że co drugi dzień będzie pojawiał się post. Moja nieregularność wciąż wymaga dopracowania, jeśli chodzi o sam blog.
   Dzieje się dużo i więcej! Pewnie jest to taki okres, jak zawsze raz na długi czas. Klnę na takie zdarzenia, marudzę, że nie mogę znaleźć chwili, aby usiąść. Boję się zaczynać... Jednak kiedy jestem już w trakcie działania - może to trwać wieczność. Gdy czuję się w tym co robię i wiem, że robię to dobrze, nie ma dla mnie przeszkód.
Jak trwam w moich postanowieniach? Przyznam, że słabo. Może to ciągły brak wiary w siebie i własne możliwości lub nie czuję wielkiej potrzeby, aby dociągnąć je do końca. Chyba nie do końca to jest to, czego potrzebuję. Sądzę, że innym sposobem i inną drogą mogę osiągnąć swój cel. Również może to być przyjemniejsze niż ćwiczenia.
 A jaką aktywność ubóstwiam? Racja! Spacery i taniec!
No to jak wolisz? Poddać się? Czy jednak dasz kopa sobie i udowodnisz tej słabszej stronie, że to nie jesteś Ty?

Trochę jak do dziecka. Dużego dziecka. Dużego dojrzałego dziecka.
Spokojnej nocy!
Dzieje się!


Share:

piątek, 4 marca 2016

#4 emocje rozmowa i pech

   Czekałam.  Czekałam na ten dzień, w którym spotkam się z moją koleżanką,  byłą sąsiadką z internatu. Często nie możemy się dogadać, co do dnia, ale gdy już znajdziemy czas,  to wiemy, że godzina lub dwie to dla nas za mało.
   Mimo że te rozmowy często wyglądają podobnie,  to ten schemat wprowadza ład i porządek do całego ciągu informacji. Historie z zeszłego miesiąca, roku, dwóch lat,  emocje jakie nam towarzyszyły i jak jest teraz.  Tak ogólnie można ująć nasze spotkania.  Jednak każde jest inne, każde wyciąga z nas coraz więcej i więcej.
   Właśnie to spotkanie zmęczyło mnie psychicznie. W trakcie zdarzyły się jeszcze rzeczy,  które były kompletnie nie związane z nami i to właśnie one dość mocno mnie podburzyły.
   Co całym spotkaniu i dłuższym spacerze opadłam z sił. Nie byłam w stanie ćwiczyć, czytać, uczyć się,  nie mogłam skupić się na niczym.  Myślałam, co mogę zrobić, aby odkręcić zaistniałe sytuacje.
   W pewnym momencie postanowiłam zająć się czymś i zostawić na chwilę to wszystko. Od momentu wstania z łóżka pech stał się niechcianym kompanem i dawał o sobie znać.  Podczas smażenia, nie mam pojęcia jakim cudem,  nie pamiętam tego momentu,  patelnia spadła mi z kuchenki elektrycznej zostawiając olej na niej, na podłodze i na mojej ręce.  Super! Jeden palnik rozświetlił średniej wielkości płomień,  jednak szybko zdmuchnęłam go i położyłam rękę pod strumień zimnej wody. Dawno nie narobiłam tyle syfu.  Później przy myciu patelni złapałam ją za najgorętszą część,  miałam i tak wiele szczęścia w tym wszystkim.
   Później zagotowałam wodę na herbatę, ale w czajniku i chciałam ją nalać. Nie wiem jak to zrobiłam,  ale złapałam go w tak dziwny sposób,  że woda zamiast do kubka trafiła na mojego kciuka. I pod zimną wodę.
    Jakąś godzinę później wstawałam od stołu,  a nade mną była półka na książki.  Jak łatwo się domyślić po całej serii zdarzeń, uderzyłam w nią głową.
   Może to przez zmęczenie lub brak skupienia,  ale takie rzeczy... Jak wszystko to wszystko,  jak nic to nic.
   Co mogę powiedzieć o dzisiejszym dniu.  Nie spełniam jego wymagań, które sobie postawiłam.
   Mimo to nie poddaję się i działam w innym kierunku. Mam pomysł,  który zaczęłam realizować i może to właśnie on przyniesie oczekiwany skutek.
   Nie dajcie się przygnieść przez różne zdarzenia,  w każdej sytuacji można dostrzec iskierkę dobrego zamiaru.  Nawet jeśli jest to najgorsze gówno.
Spokojnej nocy!


Share: