czwartek, 6 sierpnia 2015
czwartek, 23 lipca 2015
Równowaga? A może huśtawka?
Czasem słowa są mniej wymowne. W pewnych momentach gesty i zachowania są jedynym możliwym komunikatorem. Nie mamy ochoty na rozmowę, ani na przebywanie z kimkolwiek, mimo że staramy się dobrze bawić (?). Chęć łapania każdej chwili i każdego dnia potrafi zaślepić. Nie zauważasz, gdy Twoje działania stają się wymuszone, a tylko ułamki sekund są zapomnieniem i szczerym odruchem zadowolenia.
Dzisiejszego wieczoru byłam w kinie. Ogólne wrażenia - pozytywne, jednak ważniejsza dla mnie była pewna sytuacja. Był to jedyny seans tego filmu w ciągu dnia. Sala nie pękała w szwach, a średniej wieku nie zawyżali studenci lub licealiści. W rzędzie wyżej siedział ojciec z córką. Na początku filmu usłyszałam dźwięk lekkiego żalu wychodzący z ust dziewczynki, a chwilę później spokojny głos mężczyzny, mówiący : "Ja będę trzymał popcorn na filmie". Może było to dobrym rozwiązaniem, bo mała mogła spokojnie siedzieć lub poruszać się, bez obawy rozrzucenia przekąski, a tato wiedział, że nic złego się nie stanie lub chciał mieć wszystko dla siebie. Po tej sytuacji nie słyszałam ich przez dłuższy czas. W ostatnich minutach można było usłyszeć pytania dziewczynki: "A gdzie oni są?", "A co to jest?" itp. Reakcja ojca według mnie była zwyczajna, ale mimo wszystko piękna w swojej prostocie. Rozwiewał każdą wątpliwość i dodatkowo tłumaczył dlaczego tak, a nie inaczej. Okazywał niesamowitą cierpliwość i miłość do swojego dziecka, starając się poszerzyć jej widzenie. Nie ignorował i pokazywał wszystko co mógł. Drobne gesty zostają w naszej pamięci i kreują to co później staje się "fundamentem".
Rewolucja. Zmiany i przemiany. Mieszamy i kręcimy, żeby wyjść na prostą. Tyle w temacie. Dzieje się.
Jedno wychodzi z drugiego. Żeby trawa mogła rosnąć, potrzebuje ziemi. Co mają wspólnego? Może kilka elementów w swoim składzie. Różnią się wyglądem, kolorem, zapachem, właściwościami, tak naprawdę wszystkim. I właśnie o to chodzi...ale też nie do końca. Czuję, że wtrąca się moje zawahanie...
Dzisiejszego wieczoru byłam w kinie. Ogólne wrażenia - pozytywne, jednak ważniejsza dla mnie była pewna sytuacja. Był to jedyny seans tego filmu w ciągu dnia. Sala nie pękała w szwach, a średniej wieku nie zawyżali studenci lub licealiści. W rzędzie wyżej siedział ojciec z córką. Na początku filmu usłyszałam dźwięk lekkiego żalu wychodzący z ust dziewczynki, a chwilę później spokojny głos mężczyzny, mówiący : "Ja będę trzymał popcorn na filmie". Może było to dobrym rozwiązaniem, bo mała mogła spokojnie siedzieć lub poruszać się, bez obawy rozrzucenia przekąski, a tato wiedział, że nic złego się nie stanie lub chciał mieć wszystko dla siebie. Po tej sytuacji nie słyszałam ich przez dłuższy czas. W ostatnich minutach można było usłyszeć pytania dziewczynki: "A gdzie oni są?", "A co to jest?" itp. Reakcja ojca według mnie była zwyczajna, ale mimo wszystko piękna w swojej prostocie. Rozwiewał każdą wątpliwość i dodatkowo tłumaczył dlaczego tak, a nie inaczej. Okazywał niesamowitą cierpliwość i miłość do swojego dziecka, starając się poszerzyć jej widzenie. Nie ignorował i pokazywał wszystko co mógł. Drobne gesty zostają w naszej pamięci i kreują to co później staje się "fundamentem".
Rewolucja. Zmiany i przemiany. Mieszamy i kręcimy, żeby wyjść na prostą. Tyle w temacie. Dzieje się.
Jedno wychodzi z drugiego. Żeby trawa mogła rosnąć, potrzebuje ziemi. Co mają wspólnego? Może kilka elementów w swoim składzie. Różnią się wyglądem, kolorem, zapachem, właściwościami, tak naprawdę wszystkim. I właśnie o to chodzi...ale też nie do końca. Czuję, że wtrąca się moje zawahanie...
wtorek, 7 lipca 2015
rok...Rok?!... ROK!
Dziś mija rok od rozpoczęcia tego całego "nieporozumienia". Czy faktycznie "Żyjemy tu, nie czując pod stopami ziemi"? Aż tak bajkowo nie jest, jest tak jak być powinno...bo przecież tak jest. Mało maślane, ale jednak dla mnie coś w tym jest.
Przez ten krótki czas zdarzyło się wiele.
- Setki wzlotów i upadków.
- Tysiące emocji i uczuć.
- Masa przeżyć i nowych doświadczeń.
- Kilka znaczących zmian i dodanie życiu kolorów.
- Narzekanie i umartwianie się nad sobą.
- Dobijanie i podnoszenie.
- Każda motywacja i dobre słowo, które tak podnosiły na duchu.
- Przełamywanie swoich słabości i podejmowanie walki (nie zawsze kończące się wygraną, ale ważne, że była)
- Rozwijanie siebie pod względem zainteresowań
- Tyyyyyle nieprzespanych nocy
- Wiele podsumowań
Awwwww... Było pięknie.
Dziękuję każdej osobie, która tu zajrzała.
Dziękuję osobą, które "ruszyły" tego bloga z miejsca.
DZIĘKUJĘ KAŻDEMU ZA WSZYSTKO!
wtorek, 30 czerwca 2015
Halo? Życie? Chcę Ciebie więcej!
Marnujemy czas na rozmyślanie o bzdurach. Nie chodzi mi o to, żeby nie myśleć, ale wiedzieć kiedy wykorzystać impuls. Myślimy "O może tam pójdę." BŁĄD! Wyrzuć słowo "może", "kiedyś", "w przyszłości".... Nie o to chodzi. Jest tu i teraz. Niestety zaczynamy to rozumieć dość późno i tracimy zbyt wiele życia.
Uczę się wszystkiego na nowo i widzę, że to działa. Każde powiedzenie : "jeśli masz taką myśl, to zrób to", "łap chwilę", "ciesz się z małych rzeczy", "myśl pozytywnie" itp. To naprawdę daje bardzo dużo i można spojrzeć na to wszystko z innej, dobrej strony.
Zmęczenie często jest wyznacznikiem spełnienia, przynajmniej dla mnie. Im więcej zrobione tym lepiej się czuję. Nawet gdy wszystko boli i nawet muzyka denerwuje, jest w tym magia i szczypta szczęścia. Więc sprawdza się to, że jeśli boli to jest to dobre.
Ludzie... ludzie wskazują nam drogę. Pokazuję, często nieświadomie, co jest dobre a co złe. Motywują i uczą. Dają nam radość z... z żaby! Z każdej drobnej rzeczy. Pociągną nas tam, gdzie nie chcemy iść, a później dziękujemy za "zmuszenie", żeby tam się znaleźć. Pozwalają odnaleźć w swoim wnętrzu dziecko.
Zastanawiam się, czy tego pozytywnego myślenia nie jest za dużo? Nic nie trwa wiecznie, więc żyj oddechem teraźniejszości, bo nie wiesz czy nie jest on ostatnim.
Życie! Mój apel do Ciebie. Nie odchodź zbyt szybko i pokarz mi jak najwięcej.
Dziękuję.
Uczę się wszystkiego na nowo i widzę, że to działa. Każde powiedzenie : "jeśli masz taką myśl, to zrób to", "łap chwilę", "ciesz się z małych rzeczy", "myśl pozytywnie" itp. To naprawdę daje bardzo dużo i można spojrzeć na to wszystko z innej, dobrej strony.
Zmęczenie często jest wyznacznikiem spełnienia, przynajmniej dla mnie. Im więcej zrobione tym lepiej się czuję. Nawet gdy wszystko boli i nawet muzyka denerwuje, jest w tym magia i szczypta szczęścia. Więc sprawdza się to, że jeśli boli to jest to dobre.
Ludzie... ludzie wskazują nam drogę. Pokazuję, często nieświadomie, co jest dobre a co złe. Motywują i uczą. Dają nam radość z... z żaby! Z każdej drobnej rzeczy. Pociągną nas tam, gdzie nie chcemy iść, a później dziękujemy za "zmuszenie", żeby tam się znaleźć. Pozwalają odnaleźć w swoim wnętrzu dziecko.
Zastanawiam się, czy tego pozytywnego myślenia nie jest za dużo? Nic nie trwa wiecznie, więc żyj oddechem teraźniejszości, bo nie wiesz czy nie jest on ostatnim.
Życie! Mój apel do Ciebie. Nie odchodź zbyt szybko i pokarz mi jak najwięcej.
Dziękuję.
piątek, 19 czerwca 2015
Kilka NIE moich słów cz.2
"Ciężko mi zasnąć, gdy burzliwe myśli dręczą sumienie." - Banach i Indios Bravos "Drogi"
" Niech myśl o śmierci nie obrzydzi wam życia"- zasłyszane
"Bez wiedzy nie masz pełnego obrazu. Możesz kogoś skrzywdzić" - Magia kłamstwa
"A teraz łzy. -Boli, tak? -Oczywiście! Przecież właśnie po to zadano Ci ten cios"- "Droga" św. Josemaría Escrivá
" Po cóż tyle patrzeć, skoro "swój świat" nosisz we własnym wnętrzu?" - "Droga" św. Josemaría Escrivá
"Oto paradoks: aby Żyć - należy umrzeć."- "Droga" św. Josemaría Escrivá
"Nie mów: "Taki już jestem...To kwestia charakteru". Nie- to kwestia braku charakteru. Bądź mężny- esto vir." -Droga" św. Josemaría Escrivá
"Czy coś w świecie się zachwieje, gdy mnie zabraknie, gdy umrę?"- "Droga" św. Josemaría Escrivá
"Po co ten pośpiech? - Nie mów mi, że to aktywność. To lekkomyślność." - "Droga" św. Josemaría Escrivá
"Powiedz swojemu ciału: "Wolę mieć w Tobie niewolnika, niż być Twoim niewolnikiem". - "Droga" św. Josemaría Escrivá
wtorek, 16 czerwca 2015
Praca daje szczęście?
Praca - słowo często łączone z czynnością, która jest nam narzucana i zwyczajnie nas męczy. Jednak wszystko zależy od punktu siedzenia, bo gdy spojrzymy na słowo "praca" pod innym kątem to możemy dostrzec w niej: rozwój, samorealizację, pasję, twórczość, aktywność itp.
Ostatni czas daje mi dużo do myślenia i dość często przemyka się temat pracy... jakiejkolwiek. Faktem jest, że bez działania nie ma rezultatu, a co łatwo przyjdzie, równie łatwo odejdzie. Z tym mogę się zgodzić. Jeśli coś jest robione w niedokładny sposób lub szybko i bez większego wysiłku, tak naprawdę niewiele znaczy. Efekt jest chwilowy i cieszy tylko na początku. Z czasem uświadamiasz sobie, że trzeba było to rozplanować i zacząć działać w racjonalny sposób. Czas w którym człowiek stara się i daje z siebie wszystko to ciężka walka zwłaszcza wtedy, gdy przełamuje bariery i odkrywa swoje prawdziwe wnętrze. Ból, który towarzyszy pracy, jest nie do opisania, ponieważ każdy odczuwa go na swój sposób, tak jak robienie tatuażu. Najciekawszy w tym wszystkim jest moment, gdy zwalniasz i zaczynasz odpuszczać. Twoje chęci opadają i myślisz "Skończę za chwilę/jutro/rano/później." Już odkładasz. Jesteś blisko wypuszczenia tego z rąk. Chwila zastanowienia, chwytasz mocniej i ciągniesz do przodu. Mimo że boli. Mimo że jest trudno, a Ty nie wiesz co dalej. Mimo że Twoje myśli są daleko od celu i zastanawiasz się, czy to wszystko ma sens? Mimo przeszkód trzymasz ster i idziesz dalej. Uśmiechasz się przez zaciśnięte zęby i chwilami masz wrażenie, że okłamujesz samego siebie...dalej biegniesz.
Czy to nie jest piękne? Czy to nie jest szczęście? Satysfakcja i ulga po zakończeniu. Pewność, że to wszystko jest moje. Motywacja do życia, aż do końca. Czy to nie jest szczęście?
Ostatni czas daje mi dużo do myślenia i dość często przemyka się temat pracy... jakiejkolwiek. Faktem jest, że bez działania nie ma rezultatu, a co łatwo przyjdzie, równie łatwo odejdzie. Z tym mogę się zgodzić. Jeśli coś jest robione w niedokładny sposób lub szybko i bez większego wysiłku, tak naprawdę niewiele znaczy. Efekt jest chwilowy i cieszy tylko na początku. Z czasem uświadamiasz sobie, że trzeba było to rozplanować i zacząć działać w racjonalny sposób. Czas w którym człowiek stara się i daje z siebie wszystko to ciężka walka zwłaszcza wtedy, gdy przełamuje bariery i odkrywa swoje prawdziwe wnętrze. Ból, który towarzyszy pracy, jest nie do opisania, ponieważ każdy odczuwa go na swój sposób, tak jak robienie tatuażu. Najciekawszy w tym wszystkim jest moment, gdy zwalniasz i zaczynasz odpuszczać. Twoje chęci opadają i myślisz "Skończę za chwilę/jutro/rano/później." Już odkładasz. Jesteś blisko wypuszczenia tego z rąk. Chwila zastanowienia, chwytasz mocniej i ciągniesz do przodu. Mimo że boli. Mimo że jest trudno, a Ty nie wiesz co dalej. Mimo że Twoje myśli są daleko od celu i zastanawiasz się, czy to wszystko ma sens? Mimo przeszkód trzymasz ster i idziesz dalej. Uśmiechasz się przez zaciśnięte zęby i chwilami masz wrażenie, że okłamujesz samego siebie...dalej biegniesz.
Czy to nie jest piękne? Czy to nie jest szczęście? Satysfakcja i ulga po zakończeniu. Pewność, że to wszystko jest moje. Motywacja do życia, aż do końca. Czy to nie jest szczęście?
poniedziałek, 15 czerwca 2015
Prawda boli i nikt nie chce jej zobaczyć...bo tak jest wygodniej.
Moja przygoda z wegetarianizmem zaczęła się ok. 4 lat temu. Stwierdziłam, że nie będę jeść mięsa, "bo tak". Bez zapoznania się z jakimikolwiek zasadami odrzuciłam mięso (bez ryb). Trwałam sobie tak ok. 6 miesięcy. Będąc na wakacjach z rodzicami, tato kupił sobie hot-doga i "złamałam" się...
Po przerwie ok. 7 miesięcy stwierdziłam, że dobrze mi szło i mogę do tego wrócić, ale już na poważnie. Szukałam informacji jak mogę zastąpić wszystkie elementy. Po okresie kolejnych sześciu miesięcy zaczęło się dziać ze mną coś dziwnego. Byłam osłabiona i brakowało mi energii, ale nie odczuwałam tego zbyt mocno. Problem zaczął się, gdy po 4 miesiącach zorientowałam się, że nie miałam okresu. Po badaniu krwi okazało się, że mam anemię. Chodziłam blada z lekko sinymi oczami. Zaczęłam jeść ryby, ale było to dla mnie cholernie trudne. Ile tak trzymałam? BRAWO 6 miesięcy. Moment w którym moje uczucia runęły, a świat rozłożono na łopatki. Postanowione! Wracam do bycia wege! Pamiętam 15 czerwca 2013 roku... Dziś mijają dwa lata od mojej decyzji i nie żałuję.
Jest jednak w tym wszystkim rzecz, która strasznie boli... ludzie... Wiem, pisałam, że ludzie są piękni i niesamowici. Wiadomo, że medal ma dwie strony. Kiedy ktoś dowiaduje się, jakie są moje poglądy na masową rzeź, zaczyna zadawać pytania. Można powiedzieć, że wszyscy pytają o to samo i często mówią te same rzeczy: "Dlaczego nie jesz mięsa?" , "Jak długo nie jesz?", "Ja bym tak nie mógł/mogła.", "Wytłumacz mi po co to robisz?", "I co ci to daje? One i tak zostaną zabite.", "Ja sobie nie wyobrażam jeść tylko ziemniaki.", "Ale ja muszę mieć sosik.", "Albo takiego schabowego...mmmm.", "Chcesz kawałek?"....ITD...
Męczące i to bardzo. Tylko nikt nie potrafi spojrzeć na świat przemysłu z drugiej strony, od zaplecza. Niby taki cywilizowany świat, każdy mnie upewnia, że teraz to wszystko takie humanitarne. TAK? TO DLACZEGO JEST TYSIĄCE PETYCJI W SPRAWIE ZWIERZĄT? Dlaczego ludzie boją się prawdy? Tak jest wygodniej... Dzięki stronie na facebooku Otwarte Klatki dowiedziałam się więcej niż potrafię znieść. "Im mniej wiesz tym lepiej śpisz", ale "wiedza poszerza horyzonty", więc czemu przed tym uciekamy?
LUDZIE APEL DO WAS! Zrozumcie i postarajcie się szanować decyzje innych, a nie wyśmiewać i krytykować. Też jesteśmy ludźmi jak wy i też czujemy... One też czują, ale jest różnica...one nie mogą nic zrobić, bo ludzie im nie pozwalają. Nie chcę zadręczać was okrutnymi filmami, ale poszukajcie ich i zobaczcie, co się dzieje na świecie.
Po przerwie ok. 7 miesięcy stwierdziłam, że dobrze mi szło i mogę do tego wrócić, ale już na poważnie. Szukałam informacji jak mogę zastąpić wszystkie elementy. Po okresie kolejnych sześciu miesięcy zaczęło się dziać ze mną coś dziwnego. Byłam osłabiona i brakowało mi energii, ale nie odczuwałam tego zbyt mocno. Problem zaczął się, gdy po 4 miesiącach zorientowałam się, że nie miałam okresu. Po badaniu krwi okazało się, że mam anemię. Chodziłam blada z lekko sinymi oczami. Zaczęłam jeść ryby, ale było to dla mnie cholernie trudne. Ile tak trzymałam? BRAWO 6 miesięcy. Moment w którym moje uczucia runęły, a świat rozłożono na łopatki. Postanowione! Wracam do bycia wege! Pamiętam 15 czerwca 2013 roku... Dziś mijają dwa lata od mojej decyzji i nie żałuję.
Jest jednak w tym wszystkim rzecz, która strasznie boli... ludzie... Wiem, pisałam, że ludzie są piękni i niesamowici. Wiadomo, że medal ma dwie strony. Kiedy ktoś dowiaduje się, jakie są moje poglądy na masową rzeź, zaczyna zadawać pytania. Można powiedzieć, że wszyscy pytają o to samo i często mówią te same rzeczy: "Dlaczego nie jesz mięsa?" , "Jak długo nie jesz?", "Ja bym tak nie mógł/mogła.", "Wytłumacz mi po co to robisz?", "I co ci to daje? One i tak zostaną zabite.", "Ja sobie nie wyobrażam jeść tylko ziemniaki.", "Ale ja muszę mieć sosik.", "Albo takiego schabowego...mmmm.", "Chcesz kawałek?"....ITD...
Męczące i to bardzo. Tylko nikt nie potrafi spojrzeć na świat przemysłu z drugiej strony, od zaplecza. Niby taki cywilizowany świat, każdy mnie upewnia, że teraz to wszystko takie humanitarne. TAK? TO DLACZEGO JEST TYSIĄCE PETYCJI W SPRAWIE ZWIERZĄT? Dlaczego ludzie boją się prawdy? Tak jest wygodniej... Dzięki stronie na facebooku Otwarte Klatki dowiedziałam się więcej niż potrafię znieść. "Im mniej wiesz tym lepiej śpisz", ale "wiedza poszerza horyzonty", więc czemu przed tym uciekamy?
LUDZIE APEL DO WAS! Zrozumcie i postarajcie się szanować decyzje innych, a nie wyśmiewać i krytykować. Też jesteśmy ludźmi jak wy i też czujemy... One też czują, ale jest różnica...one nie mogą nic zrobić, bo ludzie im nie pozwalają. Nie chcę zadręczać was okrutnymi filmami, ale poszukajcie ich i zobaczcie, co się dzieje na świecie.
niedziela, 7 czerwca 2015
O słodka głupoto!
Przychodzą takie momenty w ciągu dnia, gdy nie masz ochoty na bycie poważnym i jedyną rzeczą, która pozostaje jest śmiech. Nie oznacza to, że człowiek jest głupi, bo radość należy do każdego.
Śmiejesz się z kogoś, bo on ma powód do uśmiechu? Musisz być niesamowicie smutny i pokaleczony. Może to moment, w którym trzeba przystanąć i spojrzeć w niebo? Drobiazg który pomaga. Głupotą jest się przejmować... A jednak wszyscy to robimy.
(Zdrowa)Głupota i naiwność na swój sposób, są urocze. Jest w nich coś nieopisanie zachwycającego. Płynie z nich swego rodzaju beztroska. Drobne błędy w wypowiedzi, przekręcanie słów, niezdarność, to wszystko ma coś w sobie. Wiadomo, że wszystko trzeba miarkować z umiarem, nawet coś co jest słodkie, bo przypadku przedawkowania... no właśnie. Przychodzi moment "ogarnięcia się".
Pamiętaj! To nic złego gdy nie wyjdzie Ci raz lub dwa, bo tu można jeszcze naprawić. Zepsuć możesz tylko raz.
Nie tak to wyglądało w mojej głowie. Zainspirowały mnie skarpetki "dla debili".
"Zachwyca...Czemu? Z powodu swej czystości."- Grand Budapest Hotel
Śmiejesz się z kogoś, bo on ma powód do uśmiechu? Musisz być niesamowicie smutny i pokaleczony. Może to moment, w którym trzeba przystanąć i spojrzeć w niebo? Drobiazg który pomaga. Głupotą jest się przejmować... A jednak wszyscy to robimy.
(Zdrowa)Głupota i naiwność na swój sposób, są urocze. Jest w nich coś nieopisanie zachwycającego. Płynie z nich swego rodzaju beztroska. Drobne błędy w wypowiedzi, przekręcanie słów, niezdarność, to wszystko ma coś w sobie. Wiadomo, że wszystko trzeba miarkować z umiarem, nawet coś co jest słodkie, bo przypadku przedawkowania... no właśnie. Przychodzi moment "ogarnięcia się".
Pamiętaj! To nic złego gdy nie wyjdzie Ci raz lub dwa, bo tu można jeszcze naprawić. Zepsuć możesz tylko raz.
Nie tak to wyglądało w mojej głowie. Zainspirowały mnie skarpetki "dla debili".
"Zachwyca...Czemu? Z powodu swej czystości."- Grand Budapest Hotel
niedziela, 31 maja 2015
Możliwe mimo wszystko. Nie można mówić, że się nie da rady!
Nie powiem, że się nie da, w momencie gdy mam możliwości.
Nie powiem, że coś jest niemożliwe.
Czasem trzeba postawić pół miasta na nogi, żeby coś przeżyć i dowiedzieć się więcej.
Stres? To było do przewidzenia. Nadal istniało niebezpieczeństwo.
Ale jednak wszystko skończyło się dobrze.
Cały dzień układał się idealnie, pomijając szczegóły, ale z nich tworzyły się nowe drogi.
Przepraszam i Dziękuję każdej jednej osobie.
"Ach co za dzień
Dzień w którym grzeszą nawet anioły.
I nawet niebo
Wydaje się być tak niedaleko."- Pidżama Porno "Co za dzień"
Nie powiem, że coś jest niemożliwe.
Czasem trzeba postawić pół miasta na nogi, żeby coś przeżyć i dowiedzieć się więcej.
Stres? To było do przewidzenia. Nadal istniało niebezpieczeństwo.
Ale jednak wszystko skończyło się dobrze.
Cały dzień układał się idealnie, pomijając szczegóły, ale z nich tworzyły się nowe drogi.
Przepraszam i Dziękuję każdej jednej osobie.
"Ach co za dzień
Dzień w którym grzeszą nawet anioły.
I nawet niebo
Wydaje się być tak niedaleko."- Pidżama Porno "Co za dzień"
czwartek, 28 maja 2015
Czy niemożliwe istnieje? Sprawdźmy to!
Niemożliwe, nierealne, niewykonalne...itp. "Odpuść sobie, no przykro." NIE!
Sprawdzę każdą możliwość i zrobię wszystko co w mojej małej mocy! Cholera! Takie sytuacje zdarzają się raz w życiu... tylko raz... A wy nie dacie rady mnie zatrzymać.
Dziękuję. Dobranoc!
Sprawdzę każdą możliwość i zrobię wszystko co w mojej małej mocy! Cholera! Takie sytuacje zdarzają się raz w życiu... tylko raz... A wy nie dacie rady mnie zatrzymać.
Dziękuję. Dobranoc!






