Zacznij!
Startowałam wiele razy. W większości była to zmiana własnego ciała. Mój słomiany zapał przezwyciężał mnie za każdym razem, gdy mówiłam sobie "Tym razem dotrzesz do celu". Gdybym nie przestawała, teraz byłabym najszczęśliwszą osobą, jaką kiedykolwiek można byłoby spotkać.Czekałam, aż będzie TEN moment, w którym moje życie obróci się o 180 stopni. Nic nie robiłam. Ciągle czekałam.
Zaczęłam uczyć się gry na gitarze. Przyszedł moment, w którym pomyślałam "To już umiem, to wychodzi mi dobrze, śpiewać i tak nie potrafię. Czasu nie mam, a targać jej do szkoły nie będę." Był moment. że powoli zaczynałam łapać chwyty baree ^^. Był taki moment... Już cieszyłam się, że niedługo będę mogła przejść dalej. Aktualnie leży rozstrojona i wyciągam ją jedynie na harcerskie imprezy. Zapomniałam dlaczego zaczęłam grać...
Zaczęłam zabawę z fotografią. Nie pamiętam kiedy był początek całej historii z aparatem. Wiecznie gdzieś, coś Julietta była z aparatem. Zakręciło mnie to, gdy moja siostra zaczęła robić zdjęcia ot tak. Była rodzinna cyfrówka, która robiła naprawdę ładne zdjęcia. Był czas, gdy chodziłam z nią i fotografowałam co tylko się dało. Później stałam się bardziej wybredna, aż do momentu przerwy w fotografowaniu. Czasem zdarzały się wielkie powroty... ale po godzinie czytania wolałam oglądać śmieszne zdjęcia w internecie. Założyłam bloga, gdzie dodawałam swoje piękne (wtedy) zdjęcia. Teraz nie pamiętam hasła do tamtego okresu czasu. Mimo wszystkiego, czego się "nauczyłam" wiem, że muszę zacząć od podstaw. Kupiłam swoją pierwszą lustrzankę, na którą sama uzbierałam, z małą pomocą rodziców. Chcę coś potrafić. Chcę, żeby zdjęcia które robię, były z czymś co przykuje uwagę innych. Żeby nie osiadł na niej kurz...
Zaczęłam uczyć się gry na perkusji. Szło mi dobrze przez kilka miesięcy, póki byłam na miejscu. Na początku próbowałam uczyć się sama z pomocą internetu, a czasem trzeba mieć kogoś, kto powie jakie popełniasz błędy. Miałam nauczyciela, dobrego nauczyciela. Nie wykorzystałam tego i zostawiłam tą całą zabawę. Nie wróciłam do niej...
Zaczęłam pisać. Na początku było to wszystko i nic. Moje uczucia, moje przeżycia, aż przyszło pierwsze jakieś opowiadanie na blogu. Znalazłam go półtora roku temu, ale teraz ślad po nim zaginął. Później zaczęły się inne treści i inne teksty upiększające moje młode cierpienia. Historie o mnie w innych postaciach. Imaginacje na temat życia i szczęścia. Kolorowanie i przesycanie całej prawdy. Często to robię, mimo woli... Do rzeczy. Powstał kolejny blog, który jest w sieci dalej. Przeznaczony on został opowiadaniu o smokach, którymi byłam zauroczona w tamtym czasie i ta iskierka pozostała do teraz, życiu nastoletniej dziewczyny i ogniu, który ma symbolizować jej dar i uczucie. Przerwałam z powodu braku weny i czasu. Hmmm...Zwyczajnie zniechęciłam się, bo nikt tego nie czytał. Posiadam również zaczętą historię w dwóch zeszytach. Mam pomysł na wszystko, ale całość jest pisana z marszu....w momencie gdy jest pisana. Jest jedna historia, która została zaczęta i skończona. Jedyna historia, której pisanie rozpoczęłam po tym jak olśniło mnie zakończenie. Byłam pełna każdej istniejącej emocji. Czułam satysfakcję po jej napisaniu, ale z biegiem czasu widzę błędy. Mam czasem wrażenie, że jest zwyczajnie zbita i nie ma w sobie niczego co mogłoby trzymać napięcie w czytelniku. Ale mimo to zostało one wyróżnione przeze mnie i trafiło na tego bloga. "DOBRANOC" to właśnie o nim mowa. Polecam.
Zaczęłam tańczyć już w przedszkolu. Kochałam scenę i brałam udział w każdym możliwym konkursie jaki był. Taniec stał się moją miłością, ale nie jestem skupiona na jednym stylu. Skubnęłam z każdego po kawałku i staram się na tym bazować. Gdy już tańczę, najczęściej przed lustrem, to nie myślę " O teraz jazz... chwila chyba zakończę hausem i dopieszczę poppingiem." Dla mnie takie rzeczy nie mają znaczenia. Jest muzyka, do której zatańczę odpowiednio, ale są kawałki gdzie jedynym stylem jaki dla mnie istnieje to comiwduszygra. Każdy potrafi go zatańczyć i każdy go tworzy. To jest dla mnie magia tańca, możliwość wyrażania swoich uczuć poprzez ruch.
Zaczęłam uczyć się robótek na drutach, Dobra zabawa, ale po chwili nudzi. Mam jedno zamówienie do zrealizowania, więc muszę się spiąć i zrealizować je.
Zaczęłam zabawy w aktorstwo. Dochodzę do wniosku, że istnieją marzenia, które nie są aż tak ważne. Po porostu są i będą, póki nie wyparuje ze mnie dziecko pełne chęci pokazania, że potrafi. A potrafi i to dużo.
Zaczęłam uczyć się języków obcych. Powtarzam to wiele razy, ale niestety to smutna prawda. Gdybym wytrwała i nauczyła się to w tym momencie mówiłabym po : angielsku, hiszpańsku, włosku, grecku, rosyjsku, francusku i w języku hindi. Na ten moment dogadam się po angielsku i 2-3 słówka po niemiecku. Smutne.
Zaczęłam należeć do harcerstwa. Jestem w nim niecałe 5 lat i idę w coraz lepszym kierunku. Ukończyłam najważniejsze kursy, ale przede mną będzie ich jeszcze wiele. Trwam w tym do dziś, mimo że miałam momenty zwątpienia.
Przetrwaj!
TO JEST ŚMIESZNE! Musiałam zebrać wszystko do kupy, żeby zobaczyć, że jedyną rzeczą jaka jest ze mną i ciągle się w niej rozwijam to harcerstwo. To zasługa ludzi, którzy robią to razem ze mną i trzymali mnie gdy upadałam. Czasami czuję i mogę powiedzieć, że jestem spełniona, ale jednak ta drużyna nie jest moim miejscem docelowym. Trwam w tym i będę trwać!
Wygraj!
Wygram.
0 komentarze:
Prześlij komentarz