Grosz do grosza. Wspomnienie do wspomnienia. Piosenka do piosenki. Guzik do guzika. Obraz do obrazu. Książka do książki. Wszystko to zapełnia nam jeden wielki worek bez dna. Staramy się przeżyć jak najwięcej i wiele osiągnąć. Mamy świadomość, że wielki wór ciągle toczy się za nami, jednak nie myślimy o tym, co tam wrzucamy.
Spójrzmy na to tak. Wezmę na siebie jedną rzecz, nie zrobię jej porządnie, ale wezmę kolejną, bo mi się podoba. Kolejne odstawiam, jednak kontynuuje poprzednie, lecz tam jest kolejna ciekawa sprawa....I tak do momentu, gdy nie można udźwignąć worka.
Załamka! Jedno wielkie BOOM! Nie zostawisz go, bo jesteś z nim związany. Rozwiązanie go i segregacja odłamków zajmie dość sporo czasu i wysiłku. Ale no przecież tyle robisz! Jesteś ciągle zabiegany człowiekiem i wszystko zostawiasz niedokończone.
O kurna jaki to jest hamulec. Przeciążenie siebie i zawyżanie swoich możliwości to coś nieziemskiego. Ile razy ludzie to przechodzili. Co rok to samo. Później zostaje tylko jedna wielka pretensja na języku, że nikt się nie martwi.
A emocje? Potrafią przejść przez każdą fazę. Uwalniać je czy nie?
Zawsze można je skolekcjonować.
Ale udo to Ty szanuj !
OdpowiedzUsuńjuż poprawione
Usuń