"Nieporozumienie" w ciągu roku zmieniło nazwę na "Azyl". To właśnie tu próbowałam się schronić przed rzeczywistym świtem. Podoba mi się tu. To taki mój drugi pokój. Chociaż tutaj też nie ma za wielkiego porządku i jestem obecna kiedy mam czas lub jak coś się dzieje.
Ostatnimi czasy pojawił się tu również duch, który kontroluje całą sytuację i wypatrzy najmniejszy błąd. Wiedziałam od pierwszego komentarza. Trzymam kciuki. Dziękuję również.
Przez ten czas zmieniło się niewiele. Może bardziej zaczęłam mącić, ale również prostować wiele rzeczy. Za mną jedne egzaminy i kolejne przede mną. Tsaaa matura.... Będzie dobrze! Ja to wiem i jestem pewna, że zdam. Ale co to ja? A tak dwa latka.
W momencie kiedy to piszę jest godzina 01:37, właśnie dzieciaki z mojej drużyny pojechały na obóz, a ja poczułam się jak rodzic, który puszcza swoją pociechę na wakacje. Przerażające...co to będzie jak będę mieć młode...
Ten post jest już opublikowany, a ja pewnie odsypiam wszystko lub robię cokolwiek ponad tysiąc kilometrów od domu. Zrezygnowałam z Pobierowa, z Woodstocku, z Bieszczad, z kursów, z wielu rzeczy! Jednak sądzę, że dzięki temu powrót będzie słodszy.
Będę świętować. Fakt, iż to wszystko przetrzymało cały ten czas i trzyma się w miarę w moich ryzach wprawia mnie w zdziwienie. Pamiętam jak chodziłam po lasach i stwierdziłam, że zacznę prowadzić takie coś. Sporo to zmieniło i otworzyło, można powiedzieć odkryło. W między czasie powstał Horyzont i to pociągnęło kolejną falę pasji.
Dzieje się. Są rzeczy dla wszystkich. Są rzeczy dedykowane. Są rzeczy wyłącznie dla mnie. Dla każdego coś dobrego.
Nie poddałam się. Mimo przerw i nagłych zrywów to wszystko kręci się i nie przestanie. Pewnie przyjdzie moment, gdy coś się zmieni, ale na ten moment to wszystko co mam, mój świat i moje drzwi. Także zapraszam do mnie! Miejsce znajdzie się zawsze!
0 komentarze:
Prześlij komentarz