Jestem głodna. Najnormalniej w świecie jestem po prostu głodna. Brakuje mi tego wypełnienia wewnątrz i uczucia sytości. Pochłonęłabym wiele, jednak później potrzebowałabym czasu na trawienie.
Poznawanie czegokolwiek jest fascynujące. Każda nowa wiadomość, każde nowe słowo potrafi zmienić nam obraz całości. To jest tak jak z obrazem "Niedzielne popołudnie na wyspie" autorstwa Grande Jatte Seurata. Gdy stoisz blisko to zastanawiasz się "O co chodzi? Przecież to tylko plamy." Nagle dostajesz informacje od osoby z tyły, abyś zrobił trzy kroki w tył. Po chwili okazuje się, że dzięki tej informacji i innemu spojrzeniu widzisz cały obraz wraz z jego przekazem.
Każdego dnia dopadają nas informacje, które rzucają nam pod nogi i zostawiają, żeby sprawdzić jak się przyjmą. No własnie rzucają nam. Nie wybieramy tego, co potrzebujemy. Otrzymujemy na tacy zmieloną papkę, która na każdym stoisku ma jedynie inny kolor. Można się w tym wszystkim pogubić, bo zanim otrzymamy prawdziwą informację to zdążymy zapomnieć o całej sytuacji. A gdyby tak poszukać jedynie tego, co chcemy wiedzieć i nie mieszać sobie w głowie?
Przychodzi chwila, którą dobrze jest wykorzystać na rozmowę, aby spojrzeć na wszystko chłodnym okiem i z własnej perspektywy, a nie przez okno propagandy. Manipulacja jest bardzo skuteczna i satysfakcjonująca dla jednej strony. Druga po fakcie i dojściu do sedna sprawy czuje się po prostu wypłukana. To właśnie dzięki spokojnemu dialogowi można usłyszeć o sprawach, które nie wychodzą w szerszym gronie. To właśnie tu człowiek otwiera małe drzwiczki i czuje małą wolność. Pytania - jeden z elementów, który jest ciężki do opanowania, lecz kiedy przejdzie ich kilka, a rozmowa pójdzie dalej to one przychodzą same. I całość zaczyna wyglądać jak dobra partia ping-ponga. :)
Z mniej więcej takiej rozmowy dowiedziałam się, że płynie we mnie mała ilość szlacheckiej krwi. Nie do końca zdawałam sobie sprawę, że wojna była tak niedaleko nas, a czas nie goi urazy. Nie każda sytuacja jest piękna i kolorowa, a szacunek i wdzięczność dla innego człowieka powinna być podstawą.
Kiedy się tego nauczymy? Kiedy zobaczymy ile daje nam druga osoba?
Poznawanie czegokolwiek jest fascynujące. Każda nowa wiadomość, każde nowe słowo potrafi zmienić nam obraz całości. To jest tak jak z obrazem "Niedzielne popołudnie na wyspie" autorstwa Grande Jatte Seurata. Gdy stoisz blisko to zastanawiasz się "O co chodzi? Przecież to tylko plamy." Nagle dostajesz informacje od osoby z tyły, abyś zrobił trzy kroki w tył. Po chwili okazuje się, że dzięki tej informacji i innemu spojrzeniu widzisz cały obraz wraz z jego przekazem.
Każdego dnia dopadają nas informacje, które rzucają nam pod nogi i zostawiają, żeby sprawdzić jak się przyjmą. No własnie rzucają nam. Nie wybieramy tego, co potrzebujemy. Otrzymujemy na tacy zmieloną papkę, która na każdym stoisku ma jedynie inny kolor. Można się w tym wszystkim pogubić, bo zanim otrzymamy prawdziwą informację to zdążymy zapomnieć o całej sytuacji. A gdyby tak poszukać jedynie tego, co chcemy wiedzieć i nie mieszać sobie w głowie?
Przychodzi chwila, którą dobrze jest wykorzystać na rozmowę, aby spojrzeć na wszystko chłodnym okiem i z własnej perspektywy, a nie przez okno propagandy. Manipulacja jest bardzo skuteczna i satysfakcjonująca dla jednej strony. Druga po fakcie i dojściu do sedna sprawy czuje się po prostu wypłukana. To właśnie dzięki spokojnemu dialogowi można usłyszeć o sprawach, które nie wychodzą w szerszym gronie. To właśnie tu człowiek otwiera małe drzwiczki i czuje małą wolność. Pytania - jeden z elementów, który jest ciężki do opanowania, lecz kiedy przejdzie ich kilka, a rozmowa pójdzie dalej to one przychodzą same. I całość zaczyna wyglądać jak dobra partia ping-ponga. :)
Z mniej więcej takiej rozmowy dowiedziałam się, że płynie we mnie mała ilość szlacheckiej krwi. Nie do końca zdawałam sobie sprawę, że wojna była tak niedaleko nas, a czas nie goi urazy. Nie każda sytuacja jest piękna i kolorowa, a szacunek i wdzięczność dla innego człowieka powinna być podstawą.
Kiedy się tego nauczymy? Kiedy zobaczymy ile daje nam druga osoba?

0 komentarze:
Prześlij komentarz