https://www.youtube.com/watch?v=oH3ziXexXBc
Dałabym wiele, aby znaleźć się gdzieś, gdzie można usiąść, odetchnąć, spojrzeć na zapierające dech widoki. Marzy mi się cicha plaża z delikatnym piaskiem, przejrzystą wodą i kawałkiem cienia. W moich myślach krąży obraz strzelistych szczytów i wąskich kamienistych dróg otoczonych polanami. Widzę wąskie uliczki, obcych ludzi i wysokie budynki. Pragnę odpoczynku. Pragnę oddechu. Zobaczyć coś nowego lub odkryć na nowo coś starego. Boli mnie, gdy oglądam zdjęcia pokroju National Geographic, gdzie świat to jeden wielki skarb, który tylko wystarczy otworzyć.
W tym wszystkim widzę cel, który stawiam przed sobą i daję mu żyć w mojej głowie. Wyobrażam sobie wielkie rzeczy, w których zaklęte są odpowiedzi dotyczące mojego życia. Ciągnie mnie do świata. Najpierw do tego małego, który mam pod nosem. Nie wiem, jak ludzie mogą żyć w miejscu, którego nie znają. To smutne. Lecz nie mierzę już innych tą samą miarą, bo nie każdy musi to lubić. Zapominam o tym. Przepraszam.
Są ludzie ciekawi świata. Ich organizm działa na podstawie zaspokojenia pragnień, które uroiły się w ich głowach. Nie odpuszczą, póki nie zrobią danej rzeczy. Jednak jeśli nie była ona odpowiednia to poprawiają ją lub cofają się do momentu sprzed działania. Często nie mają czasu lub mają wypełniony konkretny dzień po brzegi. Czytają. Pochłaniają książki, artykuły i obrazy. Robią wszystko, aby znaleźć się jak najbliżej swojego celu. Ludzie są niesamowici. Nie chcą tracić czasu, gdy mogą zmieniać świat...swój świat. A największą obawą jest ominięcie czegokolwiek.
"Wędrują ludzie z plecakiem uśmiechu, z balastem smutku i oddechu."
0 komentarze:
Prześlij komentarz