poniedziałek, 19 września 2016

poszarpana jak tygrys
z prążkami na ciele
wzniecam krzyk rozpaczy
jednak nikt o tym nie wie

nie bawię się życiem
nie mam czasu na sen
wciąż wszystko się tu zbiera i mówi mi, że źle

Przepraszam świecie za moje próżniactwo
Jednak już dawno wyparowało to co nazywałam pasją
Spoglądam na ulicę mokrą od deszczu
I wiem, że dziś będzie tylko ciężko.

Błagam wybaczcie mi - niewolnicy,
która wszystkie chwile poświęcała niczemu.
Gdzieś ominęłam dobry skręt.
Gdzieś uciekła mi stanowcza pięść.


Share:

0 komentarze:

Prześlij komentarz