czwartek, 22 października 2015

#7 idziemy w górę!

   Poranek - tragedia.
Dzień w szkole trochę tragedia.
Wszystko dzisiaj mnie przytłaczało. Dużo rzeczy mi nie pasowało, a na szczery uśmiech nie można było liczyć.
Tyle w temacie złego.
Obojętne pozytywy!
Spacer przed siebie dał sporo instalacji i pokazał jak dużo dostałam. Sam fakt, że chcę wyjść i ruszyć tyłek ze swoich 4 ścian jest cudem. Stopy bolały nieziemsko, a w pewnym momencie szłam nie czując kroków. Muzyka w słuchawkach była kolejnym motywatorem do dalszej drogi. Zeus ostatnio przemawia do dwa razy bardziej niż inni artyści. Taki czas i taki moment. Chyba właśnie tego potrzebuję.
   Rozmowa to klucz do wszystkiego. Zdrowa, ze zrozumieniem i emocjami. Każdy człowiek jej potrzebuje. Wszystko musi znaleźć swoje ujście, a dialog jest do tego idealny. Zaczyna się spokojnie i delikatnie. Im dłużej trwa, tym bardziej staje się prawdziwa. Często się jej boimy.  To ze strachu. Wyobrażamy sobie rzeczy, które w rzeczywistości nie będą miały miejsca. Nie potrzebnie. Jednak jest to od nas silniejsze.
Dzień źle rozpoczęty, zakończył się pozytywnie. Przynajmniej mam pewność, że ktoś mi ufa.
Godz. 23:17


Share:

środa, 21 października 2015

#6 halo? Zrozumienie? Jesteś tu?

   Nie chciało mi się wstać, tak samo jak nie mogłam zasnąć. Nie wierzę, że znów może tak się dziać.  Zdenerwowana od samego rana. Nie czekałam na nic innego jak tylko na rozwiązanie jednej sprawy. I tu rodzi się moje pytanie...
Czemu jesteśmy oceniani z góry? Nikt nie chce naszej wersji zdarzeń, bo wtedy jego ocena nie będzie się zgadzała. To jest śmieszne!  Założyć sobie pewną wersję i trzymać się jak tonący brzytwy, bo "zawsze" ma się rację.  Aż szkoda nerwów na takie działanie. Nie mój interes i nie moje problemy,  mnie w tym wszystkim już nie ma!
Lecimy dalej, bo ten był tak wypchany negatywną emocją,  że gdzieś to musi ujść. 
Jest pewne ogniwo, które niszczy wszystko. Wystarczy jedno "nie" by cały plan legł w gruzach. Gdy nie ma tego jednego punktu,  wszystko idzie pięknie i do przodu, ale w momencie pojawienia się go.  Sorry nie było tematu.  Takie coś rozmnaża się i liczy sobie 4 ogniwa. Przez te 4 zasrane punkty niszczy się cały obraz. Patrzący na nie widzi tylko jednolitą masę,  która formuje się odpowiednio do sytuacji.  Kurwa!  Czy wy nie myślicie?! 
Deszcz, muzyka i spacer. Jedyna deska ratunku, która dużo nie zmieniła.
Zwyczajnie z jesienią nastał kiepski czas.
Godz. 23:41


Share:

#5 no nie! A termin to co?!

Zaczynam pisać 10 minut po terminie. Znów nie dotrzymałam słowa, jednak staram się to nadrobić. Czy postępuje źle?  Czy to już jest pretekst,  aby mnie zniżać do pozycji zero?
Na to wygląda.
Jak wystartowałam?
   Z opóźnionym zapłonem. Nie miałam mocy,  żeby wstać i zrobić cokolwiek.  Nie chcę robić czegokolwiek. Brakuje mi tej iskierki, która zapewni mnie, że to co robię ma sens. Chcę odpoczynku, ale niepotrzebnie. Nie umiem połapać się w tym wszystkim.  Nie umiem żyć...tak trochę mnie wykończono. 
Jak minął dzień?
   Krzyk na starcie. Dużo roboty.  Dużo chodzenia i wspomnień. Znów sen...  To źle wróży. 
Jak skończył się dzień? 
   Stres i zdenerwowanie.
Czy ja nie mam własnego życia?  Mam trochę ważniejsze sprawy, niż ratowanie czyjejś sprawy. To nie mój interes, aby wszystko grało.  Przecież się tym nie interesuje... Nie?  Tak więc rezygnuję. To już nie moja bajka, nie chcę brnąć w coś na siłę,  a później i tak oderwać za bycie niekompetentną osobą. 
Chcę żyć... Bardzo chcę normalnie żyć! Ale nie chcę być do tego życia zmuszana!
Godz.  00.23


Share:

poniedziałek, 19 października 2015

#4 co się stało?

Wstałam! Wstałam i nie spóźniłam się! Jeszcze zostało mi trochę czasu.  Ciekawe uczucie, gdy bijesz się ze sobą i wygrywasz...  Może trochę później niż powinno, ale ważne że wygrany poranek.
Dzień minął i wiedz, że widzę dużo.
To jest straszne, ale nic nie poradzisz... Nienawiść? Nie. To za mocne określenie. Bardziej niechęć do siebie. Tak późno do człowieka dociera, żeby się mocno nie przywiązywać.  Za późno. To też dobra nauczka na przyszłość i tym razem tak nie będzie.
  Nie ciągnie się jednego tematu przez długi okres czasu. W pewnym momencie robi się to przesadzone. Można wspomnieć lub nawiązać, ale nie kręcić się wokół jednego przez bite 2-3 tygodnie.  Było. Minęło. Tyle w temacie.
  Dziękuję za chwilę słodkości. Cieszę się, że coś się zmieniło i ten lód jakby trochę się stopił. Nie poznałam Cię, ale zaskoczyłaś mnie. Pozytywnie!
  Sen co ja Ci zrobiłam?! Przychodzisz znowu nie wtedy, gdy potrzeba. Proszę Cię! Wróć do normy.  A i nie chcę więcej takich snów od ciebie... Nie ten wzrok.
  Zaczęłam wyzwanie, dziś pierwszy dzień i uważam go za nowy początek.  Małymi krokami dochodzi się do wielkich rzeczy. Chcę to skończyć i wcielić w życie. Jestem dobrej myśli. Dobranoc.
Godz. 23:18


Share:

niedziela, 18 października 2015

#2

Spóźnienie wiem...
Dzień minął szybko i intensywnie.  Zbiórka - chwila w domu - wyjazd do koleżanki. Moment w którym strach otworzył mi oczy i uspokoił, nie polecam. Wszystko układa się tak, jak ma być i nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Święte słowa!
Leżę i próbuję zasnąć. Przypomniałam sobie o tym, co mam zrobić.
Godz.  00.28


Share:

piątek, 16 października 2015

#1 startujemy i marudzimy

Zaczęło się dość wcześnie, jak na przymusowy dzień wolny.  Za oknem szaro i wilgotno, a w pokoju chłód. Budziki rozdzierały spokój i coraz mocniej mnie denerwowały. Po pół godziny wstałam, ogarnęłam się,  zabrałam rzeczy i zeszłam na dół. Chwila na szybką organizację, zamienione dwa słowa z rodzicami, kluczyki do ręki i wyjeżdżam na misję. Odwiedziłam dwa sklepy i podjechałam pod szkołę.  Wspomnienia wróciły.  Miejsce na którym siedziałam ze znajomymi.... Tym przejmowałam się później,  gdy jeszcze raz tam wróciłam. Poproszono mnie, abym przyszła przed 9 kiedy Pani dyrektor będzie. Zapomniałam wspomnieć, że misja dotyczyła naboru do drużyny. Niewiele myśląc wsiadłam do auta i pojechałam potrenować jazdę. Cholernie podoba mi się prowadzenie samochodu. Myślałam, że będzie inaczej. Aktualnie nie pamiętam większości przepisów, mimo wszystko jest dobrze i czuję się w tym. Nigdy się nie bałam, może to dlatego,  że zawsze chciałam jeździć. Wróciłam jak mi powiedziano. Porozmawiałam ze swoją byłą Panią wychowawczyni i przeszłam do gabinetu Pani dyrektor.  Ustaliłam co miałam ustalić. Zapytałam się o wszystko i wróciłam do domu. Po godzinie znów w drogę, lecz tym razem jako pasażer. Będąc znów w domu nie miałam siły, a oczy odmawiał posłuszeństwa. Dwie godziny wycięte z dnia plus dodatkowe pół.  Ciężko było się ogarnąć, ale meteopaci tak mają. W tym wszystkim znalazły się również zajęcia z komunikacji, które naprawdę mnie wciągnęły. Mimo złego samopoczucia przeżyłam drugą część dnia. Do tej pory boli mnie głowa i jest mi źle. 
Godz. 23:20


Share:

Nowy plan!

Systematyczność!

Nadszedł moment, aby ogarnąć tyłek i zacząć działać zgodnie z pewną harmonią.
Od jutra zaczynam opisywać najważniejsze części mojego dnia i to czy czynności "specjalne" zostały wykonane. Ile tak to potrwa? Na początek dajmy czas do końca listopada. Codziennie coś!


Share:

cześć to ja...

   Patrzę na ekran z pustym polem, który mogę dowolnie wypełnić. Tytuł nie istnieje, nie mam wyznaczonego celu. Jedyną rzeczą jaką chcę zrobić to pisać. Ale jak można kontynuować coś, bez planu? Niby żyję krótszym okresem czasu (tj. tydzień, max.miesiąc), jednak zaczyna mnie to męczyć. Nie można tak działać na dłuższą metę, bo idzie się wykończyć.
   Czuję, że straciłam swoją pracę... swoje spojrzenie i uśmiech. Nie ważne ile razy się uśmiechnę, to nie jestem ja! Zawalił mi się świat... W jednym momencie zniknęło moje światło w tunelu i pogubiłam się. Straciłam granicę, która mimo wszystko była. Powoli dociera do mnie rzeczywistość. Małymi krokami staram się wyjść spod sterty gruzu. Jednak nadal nie mam pewności, czy mam odwagę?

Trzęsą mi się ręce...
Boję się stawić czoła przeszłości.
Próbuję jeszcze raz!
Po raz kolejny chcę żyć...normalnie żyć.
Halo?
Przyjmiecie mnie?
Postaram się uśmiechać... :)


Share:

Brak

   Robimy wiele rzeczy. Popełniamy dużo błędów i podświadomie nie chcemy, aby ktokolwiek miał tak samo. To jest przykre, gdy widząc młodych ludzi zauważasz swoje przewinienia.
   Uczy się innych... Przepraszam... Mówi się innym, aby postępowali moralnie, etycznie, zgodnie z pewnymi normami. Tłumaczy się im różne zasady, których sami nie stosujemy. Czy to m jakikolwiek sens? Jedno wielkie oszustwo!
"Nie palcie, bo będziecie mieć raka płuc.....Ej masz papierosa?"
 "Nie pija alkoholu, bo choroby alkoholowe....Polej więcej!"
"Narkotyki to złoi nie ćpaj!....A dasz bucha?"



Nie chodzi mi o to, aby rezygnować z tego i udawać świętą osobę. Nie udawajmy kogoś idealnego...
Nie bądźmy ludźmi zjawami, którzy są tylko wtedy, gdy trzeba zrobić dobre wrażenie...
Demony wychodzą...





Wracaj na drogę życia!


Share:

czwartek, 6 sierpnia 2015