poniedziałek, 26 października 2015

#9 próbować zawsze można...Nie zawsze z dobrym skutkiem

   Dzień zaczął się szybko ok.6:46, gdy usłyszałam dźwięk mojego budzika, a tuż po nim głos mojej mamy dobierając zza drzwi. Poranek był ciężki,  tak samo jak reszta dnia. Nie ważne ile było w nim uśmiechu, cały czas miałam złe samopoczucie. Stwierdzam, że przygotowanie sobie rzeczy wieczorem to bardzo dobry pomysł. Nie musisz biegać i szukać wszystkiego,  mniej się stosujesz i masz trochę więcej czasu.
   Szkoła jak to szkoła.  Posiedziałam. Posłuchałam. Pomyślałam. Zwiększono mi tzw. moralniaka i wymęczono psychicznie. Ogólnie żyję. 
   Cieszę się,  że mimo upływu czasu, są ludzie, którzy o mnie pamiętają i nie zrywają kontaktu. Bzdurne rozmowy,  a potrafią wywołać mały uśmiech na twarzy. 
    Kolejne kroki stawiają inni również ważni ludzie. Jest mi lepiej z myślą, że ktoś zaczyna żyć.
Kiedy ja zacznę prawdziwe żyć?
Godz. 23:16


Share:

niedziela, 25 października 2015

#3 odpoczynek i powrót do siebie

Nie wiem jak to się stało. Uciekł mi cały dzień i nie czuję tej straty. Noc była zimna i ciężka.  Cudem wstałyśmy. Następnie nastąpiło szeroko pojęte ogarnianie... Siebie, pokoju,  tego dlaczego świeczka wtopiła się w stół, a cały salon jest czarny. MAGIA! Jesteśmy niesamowite... Różnimy się we wszystkim, w każdym detalu, ale mimo to potrafimy ze sobą rozmawiać. Powrót na stojąco w pełnym busie. Zmęczone, niewyspane, źle pomalowane i umierające szły przez miasto. Rozmawiałyśmy dalej, niby o tym samym, ale inaczej. Pogoda była ładna. Słońce świeciło i było przyjemnie.  Byłam zmęczona i tyle!  Wróciłam do internatu, swoje wysłuchałam i poszłam się położyć, bo nic innego nie miałoby sensu.  Leżałam godzinę i słuchałam Zeusa, przemawia do mnie ten artysta. Jego teksty i muzyka są dla mnie. Czuję jego twórczość i często widzę siebie w jego słowach.  Takie tanie gadanie. Lubię pisać bzdury, taka jestem z natury. Później wstałam i przeszłam to miasto. Kłodzko nocą to moje miejsce, choć pewnie mało jeszcze o nim wiem.  Staram się nie bać ludzi, którzy na mnie patrzą.  Są straszni... "Zajebista torba" -dziewczyny z ławki. Miały pecha, bo akurat  muzyka przechodziła w inną.
Zakupy zrobiłam, posiedziałam na ławce i słuchałam dalej.  Powrót do pokoju. Otworzyłam zeszyty i nadal tak leżą i patrzę jak one patrzą na mnie.  Może chociaż coś napiszę... Powodzenia.
Godz. 22:58


Share:

#8 odpoczynek złapany

    Za dużo i za szybko wszystko się potoczyło, nie miałam możliwości opisania poprzednich dwóch dni. Wydaje mi się, że dobrze się stało, nie ma co opowiadać ciekawego. Nie o takich rzeczach.
   Dzisiejszy dzień minął na odpoczynku i jeżdżeniu, mimo że to nie koniec. Nerwy biorą górę i nie mogę prawdziwie się uśmiechnąć. Pamiętajcie! Nie słowa, a czyny świadczą o człowieku. Weźcie to sobie do serca i nie wypuszczajcie. Nie róbcie głupot, bo raz się żyje. Rozplanujcie to dobrze i z rozsądkiem. Nie mam dzisiaj motywacji do pisania. Nie mam siły do działania. Nie ważne ile razy bym o tym komukolwiek mówiła i tak nic mi nie pomagają ich słowa. Nic nie podnosi mnie na duchu, a dodatkowo sobie dowalam.
   ZAPOMNIJ O TYM!
tylko, że ja nie chcę zapominać...
Będę kończyć... jeszcze jeden kurs mnie czeka. Już dzisiaj się nie odzywam.
Godz. 17:53


Share:

czwartek, 22 października 2015

#7 idziemy w górę!

   Poranek - tragedia.
Dzień w szkole trochę tragedia.
Wszystko dzisiaj mnie przytłaczało. Dużo rzeczy mi nie pasowało, a na szczery uśmiech nie można było liczyć.
Tyle w temacie złego.
Obojętne pozytywy!
Spacer przed siebie dał sporo instalacji i pokazał jak dużo dostałam. Sam fakt, że chcę wyjść i ruszyć tyłek ze swoich 4 ścian jest cudem. Stopy bolały nieziemsko, a w pewnym momencie szłam nie czując kroków. Muzyka w słuchawkach była kolejnym motywatorem do dalszej drogi. Zeus ostatnio przemawia do dwa razy bardziej niż inni artyści. Taki czas i taki moment. Chyba właśnie tego potrzebuję.
   Rozmowa to klucz do wszystkiego. Zdrowa, ze zrozumieniem i emocjami. Każdy człowiek jej potrzebuje. Wszystko musi znaleźć swoje ujście, a dialog jest do tego idealny. Zaczyna się spokojnie i delikatnie. Im dłużej trwa, tym bardziej staje się prawdziwa. Często się jej boimy.  To ze strachu. Wyobrażamy sobie rzeczy, które w rzeczywistości nie będą miały miejsca. Nie potrzebnie. Jednak jest to od nas silniejsze.
Dzień źle rozpoczęty, zakończył się pozytywnie. Przynajmniej mam pewność, że ktoś mi ufa.
Godz. 23:17


Share:

środa, 21 października 2015

#6 halo? Zrozumienie? Jesteś tu?

   Nie chciało mi się wstać, tak samo jak nie mogłam zasnąć. Nie wierzę, że znów może tak się dziać.  Zdenerwowana od samego rana. Nie czekałam na nic innego jak tylko na rozwiązanie jednej sprawy. I tu rodzi się moje pytanie...
Czemu jesteśmy oceniani z góry? Nikt nie chce naszej wersji zdarzeń, bo wtedy jego ocena nie będzie się zgadzała. To jest śmieszne!  Założyć sobie pewną wersję i trzymać się jak tonący brzytwy, bo "zawsze" ma się rację.  Aż szkoda nerwów na takie działanie. Nie mój interes i nie moje problemy,  mnie w tym wszystkim już nie ma!
Lecimy dalej, bo ten był tak wypchany negatywną emocją,  że gdzieś to musi ujść. 
Jest pewne ogniwo, które niszczy wszystko. Wystarczy jedno "nie" by cały plan legł w gruzach. Gdy nie ma tego jednego punktu,  wszystko idzie pięknie i do przodu, ale w momencie pojawienia się go.  Sorry nie było tematu.  Takie coś rozmnaża się i liczy sobie 4 ogniwa. Przez te 4 zasrane punkty niszczy się cały obraz. Patrzący na nie widzi tylko jednolitą masę,  która formuje się odpowiednio do sytuacji.  Kurwa!  Czy wy nie myślicie?! 
Deszcz, muzyka i spacer. Jedyna deska ratunku, która dużo nie zmieniła.
Zwyczajnie z jesienią nastał kiepski czas.
Godz. 23:41


Share:

#5 no nie! A termin to co?!

Zaczynam pisać 10 minut po terminie. Znów nie dotrzymałam słowa, jednak staram się to nadrobić. Czy postępuje źle?  Czy to już jest pretekst,  aby mnie zniżać do pozycji zero?
Na to wygląda.
Jak wystartowałam?
   Z opóźnionym zapłonem. Nie miałam mocy,  żeby wstać i zrobić cokolwiek.  Nie chcę robić czegokolwiek. Brakuje mi tej iskierki, która zapewni mnie, że to co robię ma sens. Chcę odpoczynku, ale niepotrzebnie. Nie umiem połapać się w tym wszystkim.  Nie umiem żyć...tak trochę mnie wykończono. 
Jak minął dzień?
   Krzyk na starcie. Dużo roboty.  Dużo chodzenia i wspomnień. Znów sen...  To źle wróży. 
Jak skończył się dzień? 
   Stres i zdenerwowanie.
Czy ja nie mam własnego życia?  Mam trochę ważniejsze sprawy, niż ratowanie czyjejś sprawy. To nie mój interes, aby wszystko grało.  Przecież się tym nie interesuje... Nie?  Tak więc rezygnuję. To już nie moja bajka, nie chcę brnąć w coś na siłę,  a później i tak oderwać za bycie niekompetentną osobą. 
Chcę żyć... Bardzo chcę normalnie żyć! Ale nie chcę być do tego życia zmuszana!
Godz.  00.23


Share:

poniedziałek, 19 października 2015

#4 co się stało?

Wstałam! Wstałam i nie spóźniłam się! Jeszcze zostało mi trochę czasu.  Ciekawe uczucie, gdy bijesz się ze sobą i wygrywasz...  Może trochę później niż powinno, ale ważne że wygrany poranek.
Dzień minął i wiedz, że widzę dużo.
To jest straszne, ale nic nie poradzisz... Nienawiść? Nie. To za mocne określenie. Bardziej niechęć do siebie. Tak późno do człowieka dociera, żeby się mocno nie przywiązywać.  Za późno. To też dobra nauczka na przyszłość i tym razem tak nie będzie.
  Nie ciągnie się jednego tematu przez długi okres czasu. W pewnym momencie robi się to przesadzone. Można wspomnieć lub nawiązać, ale nie kręcić się wokół jednego przez bite 2-3 tygodnie.  Było. Minęło. Tyle w temacie.
  Dziękuję za chwilę słodkości. Cieszę się, że coś się zmieniło i ten lód jakby trochę się stopił. Nie poznałam Cię, ale zaskoczyłaś mnie. Pozytywnie!
  Sen co ja Ci zrobiłam?! Przychodzisz znowu nie wtedy, gdy potrzeba. Proszę Cię! Wróć do normy.  A i nie chcę więcej takich snów od ciebie... Nie ten wzrok.
  Zaczęłam wyzwanie, dziś pierwszy dzień i uważam go za nowy początek.  Małymi krokami dochodzi się do wielkich rzeczy. Chcę to skończyć i wcielić w życie. Jestem dobrej myśli. Dobranoc.
Godz. 23:18


Share:

niedziela, 18 października 2015

#2

Spóźnienie wiem...
Dzień minął szybko i intensywnie.  Zbiórka - chwila w domu - wyjazd do koleżanki. Moment w którym strach otworzył mi oczy i uspokoił, nie polecam. Wszystko układa się tak, jak ma być i nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Święte słowa!
Leżę i próbuję zasnąć. Przypomniałam sobie o tym, co mam zrobić.
Godz.  00.28


Share:

piątek, 16 października 2015

#1 startujemy i marudzimy

Zaczęło się dość wcześnie, jak na przymusowy dzień wolny.  Za oknem szaro i wilgotno, a w pokoju chłód. Budziki rozdzierały spokój i coraz mocniej mnie denerwowały. Po pół godziny wstałam, ogarnęłam się,  zabrałam rzeczy i zeszłam na dół. Chwila na szybką organizację, zamienione dwa słowa z rodzicami, kluczyki do ręki i wyjeżdżam na misję. Odwiedziłam dwa sklepy i podjechałam pod szkołę.  Wspomnienia wróciły.  Miejsce na którym siedziałam ze znajomymi.... Tym przejmowałam się później,  gdy jeszcze raz tam wróciłam. Poproszono mnie, abym przyszła przed 9 kiedy Pani dyrektor będzie. Zapomniałam wspomnieć, że misja dotyczyła naboru do drużyny. Niewiele myśląc wsiadłam do auta i pojechałam potrenować jazdę. Cholernie podoba mi się prowadzenie samochodu. Myślałam, że będzie inaczej. Aktualnie nie pamiętam większości przepisów, mimo wszystko jest dobrze i czuję się w tym. Nigdy się nie bałam, może to dlatego,  że zawsze chciałam jeździć. Wróciłam jak mi powiedziano. Porozmawiałam ze swoją byłą Panią wychowawczyni i przeszłam do gabinetu Pani dyrektor.  Ustaliłam co miałam ustalić. Zapytałam się o wszystko i wróciłam do domu. Po godzinie znów w drogę, lecz tym razem jako pasażer. Będąc znów w domu nie miałam siły, a oczy odmawiał posłuszeństwa. Dwie godziny wycięte z dnia plus dodatkowe pół.  Ciężko było się ogarnąć, ale meteopaci tak mają. W tym wszystkim znalazły się również zajęcia z komunikacji, które naprawdę mnie wciągnęły. Mimo złego samopoczucia przeżyłam drugą część dnia. Do tej pory boli mnie głowa i jest mi źle. 
Godz. 23:20


Share:

Nowy plan!

Systematyczność!

Nadszedł moment, aby ogarnąć tyłek i zacząć działać zgodnie z pewną harmonią.
Od jutra zaczynam opisywać najważniejsze części mojego dnia i to czy czynności "specjalne" zostały wykonane. Ile tak to potrwa? Na początek dajmy czas do końca listopada. Codziennie coś!


Share: