wtorek, 1 grudnia 2015

#36

   Gdy coś nie wychodzi i próbujesz się zmusić do dokończenia tego... nie jest najwidoczniej tak ważne, do przekazania.



Share:

sobota, 28 listopada 2015

#35 Hej Ho!

   Jak wiadomo z natury jestem spóźnialska i na wszystko mam czas. Jednak dzisiaj przeszłam samą siebie. Wstałam mniej więcej o tej samej porze i miałam dziwne wrażenie, że coś jest nie tak (4 godziny snu to nie jest dobry pomysł). Zebrałam się i 2 minuty po 8 byłam na lekcji. Wchodzę i okazuje się, że mam na 2 lekcję. Pozdrawiam ludzi, którzy również zachwycają swoim nie ogarem.
 
Kszyt.... Nie mam nic więcej dzisiaj, jedyne co mi pozostało to wziąć się do pracy i wykonać plan dla tej najważniejszej 13 w mojej teraźniejszości!
Szyfr nie jest trudny.

Treści rozumianej słucha się lepiej.
godz. 00:07


Share:

czwartek, 26 listopada 2015

#34 boli... A to był tylko sen

   Dni mijają, a poranki jakoś się nie zmieniają. Chęć rzucenia wszystkiego jest coraz bardziej silniejsza. Jednak są ważniejsi ludzie i sprawy, dla których tu jestem.
   Wiele osób ma uprzedzenia co do innych. Często są one tak zakorzenione, że nawet przy dużym wysiłku nie daje się rady z nimi wygrać. Przychodzi pewien moment, w którym są one motywacją.
   Po wyjątkowo krótkim śnie szybko otworzyłam oczy i wiedziałam co mogę zrobić,  żeby nie doprowadzić do takiej sytuacji.  Była by ona największą porażką w mojej teraźniejszości. Możliwe jest to,  że boję się tego scenariusza, bo zdaję sobie sprawę, iż kiedyś mógłby się spełnić. Tak, faktycznie się tego boję. Uczucie chęci pracy i natłok pomysłów postawił mnie na nogi szybciej, niż kiedykolwiek jakikolwiek krzyk.                                 
   Wyrzuciłam z siebie swoje plany.  Oczekuję powodzenia w tej sprawie i nie boję się konsekwencji.
   Przestań iść jednym torem emocji. To nudne!
Godz. 23:38


Share:

środa, 25 listopada 2015

#33 Zimno-chłód-mróz

   Spokojnie wstać, ubrać się, pomyśleć czy wszystko w porządku i wyjść do ludzi. Nie jest idealnie, ale przynajmniej zmęczenie i otępienie nie bierze góry.
   Czuję,  że dzisiaj piszę bez konkretnego celu. Usunęłam wiele słów i znaków.  Plączę się we własnych myślach i widzę - tego jest za dużo.  Nie rzeczy do zrobienia, lecz myśli. To one wszystko wyolbrzymiają. Zmieniają nas w ułamku sekundy,  a gdy zaczniemy podążać za nimi, wpadniemy w sieć tak silną,  że wyjdziemy z tego tylko na wstecznym. 
   Zbliża się zima. W głowach otwiera się wtedy obraz idealnie białego krajobrazu, sportów zimowych,  bałwanów i kulek ze śniegu. Śliczny obraz i aktualny kilka lat temu.  Zmiany klimatu są dość mocne, ale nie traćmy wiary, może będzie biało.  Jednak w tym całym przedświątecznym zamieszaniu rusza mnie coś innego.  Jest to czasem irytujące, niewidoczne, a jeśli już to pod postacią szronu. Szczypie w nos i wystrzegamy się go jak tylko możemy.  MRÓZ!  Zmora kierowców i innych ludzi.  MRÓZ!  Uwielbiam go.  Niby taki zły i straszny. Nie chodzi mi jednak o -40 stopni,  takie max. -5 stopni wystarczy.Najlepszy jest moment,  gdy z takiego zimna wchodzi się do ciepłego miejsca,  kiedy to co przed chwilą Cię zaciskało- odpuszcza. Lubię.
   Kiedy zaczniesz robić jedno,  nagle przychodzi drugie, a za nim trzecie i tak bez końca. Nie będziesz się nudzić,  gdy wiesz i masz świadomość, co jest do zrobienia. 
   Sprzątanie - mały symbol początku. 
Godz.  23:55


Share:

wtorek, 24 listopada 2015

#32 prawie środek tygodnia...trochę jak weekend

   Poranek mocno się wydłużył. Nie sądziłam, że Słońce o takiej porze, może być tak nisko.
   Zaczynamy wypełniać plan. Może trochę nieumiejętnie, ale ważne że został rozpoczęty.  Do zrobienia jest wiele spraw, a mało czasu. Dam radę.  Damy radę.  Tylko nie myśl już o tym co ciągnie Cię w dół. To nie przyniesie nic dobrego.
   Rozlazłam się i ciężko się pozbierać. Znowu  Śmieszne który to już raz. Byle do przodu. Będzie dobrze.  Innej opcji nie ma.
Nie udawaj, że masz czas. Wykorzystuj to co masz i nie ulegaj!
Godz. 23: 42


Share:

poniedziałek, 23 listopada 2015

#31 muszę, chcę, powinnam - oducz się ich

   Jaki ten świat inny,  gdy brakuje nam uśmiechu radości.  To szczęście i ulga, kiedy widzisz,  że osoba dla Ciebie ważna uśmiecha się...  Prawdziwie się uśmiecha.  Chociaż nie musi być ważna,  możesz nawet jej nie znać, ale bywają uśmiechy,  które zostaną w Twojej pamięci. 
   Miałam dzisiaj pewną sytuację. Trwała krótko,  lecz była bardzo miła. Podążając do sklepu z słuchawkami na uszach, przechodziłam obok dziewczynki na moje oko  4 klasa podstawówki. Śliczna,  delikatna i w dodatku bardzo dziewczęca. Wracała z biblioteki i w ręce trzymała książkę. Niby nic takiego po prostu ją wypożyczyła. Spojrzałam na jej ręce,  które próbowały ukryć Harrego Pottera i Księcia Półkrwi, i od razu podniosłam oczy na nią. Uśmiechnęłam się mimowolnie z soundtrackiem tej samej części w słuchawkach i również otrzymałam uśmiech. Poczułam,  że wie o co chodzi.
Często mam nadzieję,  że ten świat i społeczeństwo odbuduje się prędzej czy później, bo każdy w pewnym momencie ma zwyczajnie dość i wstaje z podwójną siłą.
   Rzadko lubimy sprzątać.  Podziwiam ludzi,  którym przychodzi to z łatwością. Sprzątanie daje satysfakcję jedynie przy końcu, kiedy efekty są widoczne. W całym tym syfie, jaki chcemy wyrzucić, możemy znaleźć dużo cennych rzeczy.  Patrząc od sprzątania pokoju i znalezienia starego dziennika, do sprzątania w sobie i odnajdywaniu swoich zalet.
   Spróbuj czegoś innego i nie pokazuj swojej frustracji.  To Cię zgubi.
Godz. 23:05


Share:

czwartek, 19 listopada 2015

#29 jak łatwo zaszczepić w nas nastawienie

   Jest pochmurno. Jest deszczowo.  Każdy początek dnia to jedna szara papka. Widzisz to?  Wiesz jakie to uczucie, gdy wstajesz z łóżka i pierwsze co widzisz to mokre ulice, szare drzewa i niebo,  ludzi, którzy uciekają i brak ptaków na niebie. Jakby zabrakło życia. Właśnie w tym momencie rodzi się w Tobie mała myśl,  jak tu jest brzydko i ponuro. W Twoim wnętrzu zaczynają zbierać się chmury. 
   Idziesz dalej.  Przechodzisz przez codzienną drogę krótką,  długą nie ważne. Nie masz wyjścia i wchodzisz w całą tę pogodę. Możesz słuchać muzyki, możesz z kimś rozmawiać, możesz prowadzić auto. Możliwe,  że w taki sposób radzisz sobie z ponurym porankiem.
    Docierasz do swojego celu szkoły,  pracy, lekarza,  urzędu skarbowego ,  sądu lub stacji paliw. Tu zmieniasz się w kogoś innego. Często nakładasz uśmiech na usta,  aby nikt inny nie poczuł się urażony lub zwyczajnie nie masz ochoty,  aby o tym wszystkim rozmawiać. 
Są chwile,  w których nie chce Ci się nawet udawać i masz wszystko gdzieś...
CDN...
Godz. 23:41


Share:

środa, 18 listopada 2015

#28 hamulce

   Dzień który ciężko się zaczyna,  często kończy się w euforii.  Czasami tak jak rozpoczniemy tak skończymy.
Lubię, gdy wszystko nabiera tempa. Lubię,  gdy nie mam czasu.
Lubię,  sama przyspieszam i nie potrafię zwolnić.
Lubię,  gdy nie zwracam uwagi na boczne drogi i dążę do obranego celu.
Lubię,  gdy kończę jedno,  a zaczynam drugie.
Lubię,  gdy mam 100 rzeczy do zrobienia i faktycznie je zrobię.
Lubię...
Jednak do tego wszystkiego nie można się przyzwyczaić.  Do niczego nie można się przyzwyczaić, bo każda rzecz zmienia się i nie mamy na to najmniejszego wpływu. 
Chwila motywacji, porządnej motywacji może zdziałać cuda.
   Kiedy to znowu się zacznie? 
Każdy weekend tak wygląda, ale dla mnie to za mało.
Sama stwarzaj sobie warunki, bo ciężko jest trafić na odpowiednią chwilę.
Godz. 23:30


Share:

wtorek, 17 listopada 2015

#27 brakuje nam siebie

   Poranek jak poranek zasypany.  tyle w tym temacie.
   Jak w tytule napisano "BRAKUJE NAM SIEBE ". Nastały dziwne czasy bycia wygodnym (to jest jedna strona, druga to ludzie którzy się realizują, ale o tym kiedy indziej). Wszystko podane na tacy, a ktoś przyjdzie i za nas zrobi. Lenistwo trzyma nas za twarz i dobrze wie, że nie będziemy nawet próbować, aby się wyrwać.  Nosz kuźwa... Straciliśmy coś, co jest w nas unikalne. Zgubiliśmy TO! Czym jest nasze TO? Do jednego worka możemy wrzucić: pasje, zainteresowania, wiedzę,  przeczytane książki,  nasze wyczyny,  zdobyte cele,  zrealizowane marzenia, umiejętności,  talenty,  chęci i wszystko co składa się na naszą osobę. Widzę dookoła wiele młodych ludzi,  którzy nie mają nawet hobby... To naprawdę smutne. Mówią dużo. Chcieliby to i tamto,  ale nic z tym nie robią.  Siedzę obok ludzi,  którym nic się nie chce.  Widzę osoby żyjące w wirtualnym świecie i nic po za nim dla nich nie ma.  Nie chodzi mi tutaj o zainteresowanie jakim, na przykład jest programowanie lub grafika.  Rozumiem chęć rozwijania tego.  Lecz jeśli młody człowiek wiek 10-12 lat za autorytet... Nie nawet takiej osoby nie potrafią wskazać.  Żyją jedynie tym co obejrzą, jednym fragmentem,  który nie znaczy zbyt wiele. Nie przeczytają czegoś więcej, jak to się zaczęło,  ile trwa, jak przechodziło. Nie robią czegoś więcej,  czegoś samodzielnie.  Hej człowieku! Cały świat jest do odkrycia,  a ty się przejmujesz czy ktoś inny przejdzie do kolejnego świata? Serio?  Gdzieś zgubiliśmy nasze życie. Możliwość rozwijania się jest przeogromna. Prawdą jest,  że ludzie którzy dostają wszystko są mniej szczęśliwi,  ponieważ nie potrafią zdecydować jaki cel w życiu obrać. Wolność wyboru,  dobrego wyboru jest piękna.  Nie ograniczajmy się.  Różnorodność jest fajna. No chyba, że jest już tego za dużo i nie jest to bezpieczne. 
   Zaczęłam ciekawe książki, a w głowie tworzą się plany na poszerzanie horyzontu.
Godz. 21:23


Share:

poniedziałek, 16 listopada 2015

#26 myślotok

   Próbowałam zasnąć. Szło to dość opornie, a każda pozycja była niewygodna. Słuchałam muzyki,  leżałam w ciszy i nic.  Włączyłam sobie film dokumentalny, żeby zmęczyć oczy i zasnąć,  ponieważ byłam strasznie padnięta i otumaniona. Pierwsze piętnaście minut pamiętam dość dobrze,  a kolejny czas jak przez mgłę.  Robiłam się senna. Powieki powoli opadły i czułam,  że za moment zasnę.  Odwróciłam się od ekranu i jedynie słuchałam filmu, który miał jeszcze trzydzieści minut. Otworzyłam oczy. W pokoju było cicho. Film skończył się jakieś półtora godziny wcześniej, a ja nie wiedziałam jak to możliwe. Jedyne co zrobiłam to zamknęłam oczy i otworzyłam.  Półtora godziny...  Taki scenariusz powtarzał się do godziny 6:30. Zadzwonił pierwszy budzik.  Od tego momentu czułam,  że mogłabym zasnąć.
   Kiedyś zdarzało mi się to co tydzień.  Z każdej niedzieli na poniedziałek męczyło mnie to "zjawisko". Nie mam pojęcia dlaczego i po co. W przeszłości myślałam,  że tak bardzo się stresuje wyjazdem, ale gdy jestem na miejscu... Czym można się denerwować? 
   Cały dzień przeszłam w bólach od samego dołu,  do samej góry. Podawano przykłady, przy których trzeba było myśleć inaczej.
   Jednak już myśląc nad tym wszystkim zaskakuje mnie to, ile w nas - ludziach - jest strachu.  Przed wszystkim. Boimy się konsekwencji,  rozpoczęcia czegoś nowego,  opinii innych,  inności,  samych siebie.  Tak boimy się siebie,  bo nie chcemy zobaczyć co kryje się w nas. Boimy się bólu,  który przyjdzie wraz z rozczarowaniem i chwilą, kiedy otworzą nam się oczy. Jesteśmy zaślepiani wygodą.  Łatwiej jest oszukiwać i nie zwracać uwagi na poważne sprawy.  Nie chcemy widzieć.
   Ta nasza strefa komfortu jest często wymówką. Hmmm... Są dwie teorie dotyczące tego określenia.  Możemy z niej wyjść lub ją poszerzyć. Dwa sposoby prowadzą do jednego, aby ten ciepły "kurwidołek", był dla naszego rozwoju dobry i przestał kręcić się jedynie w okół  własnej osoby. I poszerzanie, i wychodzenie (co prowadzi do poszerzenia), jest dobre. Wystarczy wstać, uwierzyć i ruszyć tyłek, żeby nikt nie zdążył nas w go kopnąć. 
   Nie popełniajcie tego błędu, mojego błędu i życie tym, co daje wam los tu i teraz. Marzenia są ważne, ale tylko realizacja w teraźniejszości przybliża Cię do ich spełnienia.
Godz. 23:24


Share: