czwartek, 3 marca 2016

#3 robimy, śpimy i budzimy

  Przyznaję się. Wypadło mi z głowy wczorajsze zdanie relacji z dnia. No trudno, nie mogę cofnąć się w czasie, ani nadrobić zaległości,  bo to było i już nie wróci.
   Ważne jest tu i teraz.  A dokładniej dzisiejszy dzień.
   Oczywiste jest to, że nie mogłam podnieść się z łóżka.  Było mi za wygodnie i za ciepło, żebym z tego rezygnowała. Jednak w ostatniej chwili wstałam, ogarnęłam się i zdążyłam na lekcje. Cały dzień przeszedł pod niskim ciśnieniem, przynajmniej tak mi się wydaje.  Dość mocno odczuwam wahania pogody, a co za tym idzie?  Popołudniowa drzemka.  Na szczęście nie trwała ona 4-5 godzin, tylko 2. Jak na mnie to dobry wynik i zdarzyłam jeszcze zrobić kilka rutynowych rzeczy.
   Dzisiejsze drobne "dokonania" :
-Spacer, czyli coś na co zawsze znajdę czas.
-Ćwiczenia i rozciąganie - oby dwa staram się dobrać do moich upodobań, więc modyfikacja trwa.
-Zrobiłam obiadokolacje!  - Nie wiem czemu, ale zawsze nachodzi mnie taka Iskierka radości,  kiedy zrobię coś sama, czasem z niczego, nawet jeśli nie jest to coś wyszukanego.
Dużo myśli i rzeczy do zrobienia zajmuje moją głowę.  To oznacza tylko jedno...Dzieje się!
Narzucam sobie coraz więcej rzeczy do zrobienia i jest dobrze,  póki co czuję się z tym okej.
Spokojnej nocy!



Share:

wtorek, 1 marca 2016

#1 pierwszy ostatni dodatkowy i wspaniały

   Jak zwykle mój dzień kończy się w innym czasie niż ten "prawdziwy". Co się działo? Jak wszystko minęło? Jak zwykle za szybko. Jeszcze mam problem ze wstawaniem i konkretnym wykorzystaniem czasu, jednak nie był on najgorszy.
   Budziki! Miliardy budzików! Nic nie działa. Widzę, że co jest nie tak. Nadal leżę w łóżku i nie wstaję. Jest to dla mnie co najmniej dziwne, ponieważ już powinnam wyjeżdżać do szkoły. Jest godzina siódma, patrzę na telefon, a tam wiadomość "Śpij". Mocny szok. No ale cóż, "każą to robię" z ciężkim niedowierzaniem. Obudziłam się tak prawidłowo koło 10. Lekarz i jestem już w domu.
    Wypełniłam dzień po brzegi, nie pomijając kilku chwil dla siebie.
Utrzymanie porządku trzeba zacząć od zrobienia go. Odhaczone.
Rozpoczęty został Squat Challenge. 50 pierwszego dnia, później ilość wzrasta.
Dokończenie piór na jutrzejszy nabór.
Zrobienie obiadu nie było w planie, ale jestem z tego zadowolona.
Nocne zdjęcia. Sypnęło śniegiem i wszystko wygląda bajecznie, a całość dopełniało kontrastowe niebo. Magia! Niestety nie widać tego na zdjęciu. Światło straszne, a z aparatu nic nie widać :)





Share:

poniedziałek, 29 lutego 2016

DWA MIESIĄCE NA...

  Ponoć publiczne deklaracje pomagają w utrzymaniu postanowień. Coś w tym jest, ponieważ gdy przez październik/listopad wrzucałam codziennie (z małym brakiem, ale nie przestałam) post, dotrzymałam tego postanowienia. Jednak podstawą jest określenie tego, co konkretnie chcę zrobić.
Który to już raz, kiedy się zmieniam? :D Miliardowy!
Tym razem chcę sprawdzić siebie i daję sobie na to określony czas.

Wizja jest taka:
-Całość będzie trwać przez dwa miesiące zaczynając od 29 lutego, a kończąc 1 maja 2016 roku.
-Codziennie dbać o czas i wykorzystywać go w pełni.
-Ćwiczyć 4-5 razy w tygodniu.
-Przejść przez Squat Challenge x2.
-Wykonywać bez przerwy masaż twarzy.
-Rozciągać się codziennie.
-30 minut dziennie poświęcić na naukę greckiego.
-Utrzymać porządek w pokojach :)
-Codziennie wrzucać relację z działania i przemyślenia.

Pod koniec wszystkiego wrzucę zdjęcia z rezultatami i różnicami. Trzymajcie kciuki.
Startujemy!

Share:

sobota, 27 lutego 2016

Czekanie...rozleniwianie

   Czekanie jest takie dobre. Poczekaj, a się przekonasz... BZDURA!

Co ja sądzę na temat czekania?
-Rozleniwia.
-Ostudza zapał.
-Demotywuje.
-Zniechęca.

To są główne cechy tego przecudnego zjawiska, jakim jest czekanie.
Podchodzimy do tego....

Nie wiem już sama...

Zaczęłam pisać to wszystko z agresją, przypominałam sobie sytuacje, w których mówiono mi, że to całe zdarzenie jest takie niesamowite....emocje i inne pierdy.
Jednak kiedy Twoje życie i poziom szczęścia jest zależny od natłoku zdarzeń i ciągłego pędu, a czas jest czymś ulotnym, to ta szopka nie ma możliwości istnienia. Jedno po drugim, każda chwila w swoim momencie. Budzisz się>podbijasz świat>zasypiasz. Tak powinien wyglądać każdy dzień, każdy mój dzień. Czekanie... Kiedy jest lepiej? Gdy czekamy i wkurzamy się, bo nie możemy nic zrobić, czy w momencie, kiedy działamy i nie ma na nic czasu? Osobiście ubóstwiam drugą opcję. Albo dostajesz kopa w dupę i biegniesz, żeby nie dostać po raz drugi, albo nadstawiasz się.

Zawsze można spojrzeć na to z drugiej strony... Jednak pod tym kątem nie widzę nic, co przemawiało by za.

Wiele może być ludzi, których poglądy są inne.
Może być wiele argumentów, które przemawiają za-książki i ich klimat- jedyne co mi wpadło do głowy, jednak nie o TO mi chodzi.
Moje zdanie jest jedno.
Ruszasz się- żyjesz. Nie ruszasz się-nie żyjesz.
Oczywiste.


Share:

piątek, 12 lutego 2016

YGGHHHHHHH!

1.Słomiany zapał.
2.Mętlik.
3.Brak samodyscypliny.
4.Jeden cel i ciągłe doskonalenie siebie.

Ad.1

Niestety jestem posiadaczką tej okropnej wady. Jest mnóstwo rzeczy, które chciałabym robić i których chciałabym spróbować. Już kiedyś opisałam, jak wyglądała moja przeszłość z różną działalnością. Już po tamtym zestawieniu można zobaczyć, że było tego sporo i przetrwały tylko nieliczne. Wiadomo jak działa słomiany zapał, ale lepiej wyjaśnić. Słoma to nasze chęci do działania. Na początku jest spokojnie, podpalamy naszą słomę i widzimy jak ogień próbuje wpleść się w nią. Przychodzi chwila, w której nasz stosik nagle wybucha i staje w płomieniach. Płonie przez chwilę, a później zmienia się w żar, który ze względu na słabą podstawę przeradza się w popiół. TADAM! I po sprawie. I po chęciach. Coś właśnie poszło w odstawkę. Co można zrobić, aby tak się nie działo? Nie poddawać się i każdego dnia poświęcać czas na trening. Jednak jeśli czujemy, że to nie jest dla nas, to lepiej nie męczyć się z czymś, co zabiera nam czas i energię. Ehh... to spojrzenie z dwóch perspektyw. Używane w nieodpowiednich momentach.

Ad.2

Często przez zaczęte rzeczy zaczynam się gubić. Podczas mojego pogłębiania wiedzy, znajduję wiele rzeczy, które powiązane są z moim zainteresowaniem. Wiem również, że znajomość ich bardzo by mi się przydała. I to jest moment, kiedy zbaczam z głównego toru. Szukam innych informacji, czytam rzeczy, które tak naprawdę umkną mi za kilka godzin i nic konkretnego z nich nie wyniosę. Następuje pauza i trudny powrót do początku. Wszystko miga/lata/krzyczy/wiruje i ni daje się skupić. Może to też moje problemy z koncentracją...

Ad.3

To jest dopiero udręka. Jednak wiąże się z ciężką pracą, a to stwierdzenie dla odwiecznego lenia jest nie do przyswojenia. Dość smutny staje się fakt, że jest to do wykonania, ale... ale istnieje pełno wymówek. Nie wiem też, jak i kiedy zabrać się do tego.  Można powiedzieć "Od teraz", "Na co czekasz?". Często-gęsto sama to powtarzam, jednak zastosowanie się nawet do zajebistych rad...no powiedzmy prostu z mostu: NIE WYCHODZI MI! Do tego potrzebna jest zmiana siebie, zmiana myślenia, zmiana nawyków, zmiana koloru, w którym się chodzi i powietrza którym się oddycha. HE HE nie śmieszne. Choć niektórym może pomóc.
Jak sobie z tym radzić?

Ad.4

  Nie wymieniłam czwartej, najgorszej mojej wady. Tego akurat można się domyślić, bo jest tak popularna jak Madonna. Brak pewności siebie. Przez to dziadostwo w nas samych mnoży się więcej dodatkowych uszczerbków.
  W mojej nienormalnej głowie roi się wiele dziwnych i chorych pomysłów, a najwięcej jest tych związanych z marzeniami. Jednak kombo zaczyna się, gdy marzenia łączą się z planem na życie. I wiesz, że to jest właśnie to. Tak! Wiem, że ta droga jest dla mnie idealna, mimo błędów jakie popełniam, ale tak naprawdę od niedawna zaczęłam myśleć o tym poważniej. Uczę się. Czytam na ten temat. Kolekcjonuję sprzęt i myślę jak to połączyć, jak zmienić, jak ulepszyć, jak dostosować. W głowie mam jeden wielki pisk, a tętno przyśpiesza, gdy widzę kursy, książki, strony, spotkania, szkoły i wideo. Kręci mnie to do tego stopnia, że czasem zapominam o praktycznym ćwiczeniu. Czasem rządzi mną też strach przed ludźmi. Wyjście z aparatem w tłum i zrobienie kilku zdjęć wprawia mnie w zakłopotanie. Staram się wtedy motywować innymi ludźmi, którzy robili inne dziwniejsze rzeczy w miejscach publicznych i nie sprawiało im to problemu. Chcę to robić... Chcę tym żyć i wiedzieć, że nikt mnie nie powstrzyma.


Share:

wtorek, 9 lutego 2016

szpony

idziesz pewnie, o wiesz co Cię czeka
już jesteś, już stoisz
myślisz jak mocna to męka

głosy i szumy 
z każdego kąta rwą się dźwięki,
a Ciebie rozrywa niczym wypełniony balon
widzisz
wracasz
sprawdzasz
uspokajasz

nie to nic
nic się nie dzieje
przypadek/wiatr

ale on wie lepiej jak złapać Cię za gardło
trzyma za nogi
za ręce
brzuch

a obrazów tworzy się jeszcze więcej
to ona...
najgorsza jego  bliźniaczka
zalewa Twój mózg
i teraz z nią tańcz

przeplatają się niczym dwie żmije
krzyczą niemym krzykiem
kładą się na Tobie i wsiąkają
każą czekać i jeszcze tykają




Share:

niedziela, 7 lutego 2016

Ściska mnie w gardle. Ściska mnie w żołądku.

    Po raz kolejny przytłacza mnie tłok. Tłok myśli, zdarzeń, emocji, decyzji. Znów dopadła mnie blokada twórcza. Mimo wszystko jest to męczące. Mam ochotę pisać. Chcę wyrazić siebie, ale nie mogę pozbierać słów. Nawet teraz idzie mi to dość opornie.
   Nie wiem z czego to się bierze. Często gęsto nie mam zapału pisać po raz setny o tym samym "ojoj bądź sobą", "ojoj ludzie tacy i owacy", "ojoj chuj Ci w dupę". Tracę cierpliwość do tego stanu. Jest on momentami nie do zniesienia. To samo tyczy się fotografii. Był moment, że wszystko chłonęłam , robiłam, uczyłam się. A teraz... jakby coś wyssało ze mnie życie. Ygh. To takie... niewytłumaczalne.
Przyglądam się temu, w czym mogłabym działać. Ogólnie idzie to dość ciężko.
   Zdaję sobie sprawę, że to nie są olbrzymie problemy. Może większość to moje wymysły, jednak ciężar niefizyczny jest bardzo uciążliwy i nie pozwala na wiele.


Share:

poniedziałek, 1 lutego 2016

Na opak. Kilka myśli. Kilka NIE moich słów.

    Jest godzina 04:29. Dawno nie chodziłam o tej porze spać. Rozpoczęły się ferie, a te rządzą się swoimi prawami. Chcę się pochwalić, że ogarnęłam swój pokój, który stał w rozsypce przez długi czas.
    Czy to ma jakiś sens? Owszem. Często to co dzieje się wokół nas, odzwierciedla to, co siedzi w naszym wnętrzu. Najciekawsza jest godzina mojego małego sukcesu. Zaczęłam robotę ok. godziny 23, a zakończyłam w okolicach godziny 2. Dopadła mnie wizja/inspiracja/myśl przewodnia tego, jak ma wyglądać moje otoczenie. Zobaczymy na jak długo utrzyma się ten stan. Zachowałam przestrzeń, inność i funkcjonalność. Czyżbym znów zmieniała swój mały świat?
    Tylko ileż można odradzać się z popiołu. To robi się nudne. W górę. W dół. W górę. W dół. Ta zabawa przestaje mnie kręcić. Nic innego tylko narzekam... Popłacz. Pokrzycz. Przeleż. Otrzep się z kurzu i powróć do życia. Na zawsze. W tym świecie, o którym tak wiele mówisz, jest naprawdę pięknie. Odpowiednia perspektywa i wszystko może się odmienić. Łatwo mówić... Teoria, a praktyka to dwa różne światy, lecz jedno bez drugiego nie istnieje.
   Wszystko na opak. Godziny działania i chęci do wszystkiego wzrastają, wraz z zanikającym światłem. Osobista tożsamość maleje proporcjonalnie do rosnącej ilości osób, które  wchodzą w moją przestrzeń. Dlatego tak bardzo lubię, gdy pozostaję z własnej woli sama. Choć są momenty, kiedy wręcz pragnę spotkania z kimś bliskim lub znajomym. Wtedy dzieje się magia.
    Dużo chaosu w tym poście. Dużo chaosu jest we mnie. Ale taka właśni jestem i ciężko byłoby się przyzwyczaić do ułożonej wersji mnie. Byłoby po prostu nudno. I tylko nieliczni otrzymują tę magię. Zdarza się, że nawet ja jej nie dostaję.


"Nie potrzebuję księcia. Mam specjalną moc."- JOY


Share:

poniedziałek, 25 stycznia 2016

PRZEŻYCIE ŻYCIA!

   Szaleństwo! Adrenalina! Stres i jego ukrywanie! Brak kontroli! Wolność!
To tylko niektóre słowa, które mogą opisać moje dzisiejsze doświadczenie. Złapałam życie! Dzięki ludziom, którzy znają moją granicę szaleństwa i wiedzą, że jestem w stanie zrobić wszystko, przesunęłam końcową listę moich możliwości.
   Może przejdę do sedna. We Wrocławiu znajduje się Stadion Miejski, a na nim(dosłownie na nim-na dachu) odbywają się skoki Dream Jump. Nie wiem, w jaki można przekazać wszystkie emocje. Nie jest to możliwe... Teraz nie czuję już nic. Jednak wszystko wraca, gdy zaczynam opowiadać i przytaczać każdy szczegół. Wszystko dzieje się zbyt szybko i nie pamięta się wielu rzeczy. Czasem nawet nie słyszy. W momencie, gdy leciałam krzyczano do mnie. NIC. Kompletna cisza... Wiatr... Nie pamiętam mojego pierwszego krzyku... Pamiętam rozmowę. Widok dachu. Bolące ręce po wchodzeniu po drabinie. Widok stadionu. Moment puszczenia liny. Szare niebo. W tym momencie moje nogi zaczynają być ciężkie jak wtedy. uff.
   Piękna sprawa! Życie jest piękne, a ogranicza nas tylko wyobraźnia. Nie wszystko przychodzi od tak. Na każdą rzecz trzeba zapracować. Nie tkwijmy w bagnie, bo jest tam wygodnie. Przed oczami mam wszystkie zmiany, które chcę zrobić. I zrobię. Wszystko można-nie wszystko warto. Jednak podwyższona adrenalina jest warta wielu rzeczy.

Dziękuję wam! Kocham was niezmiernie!




Share:

piątek, 15 stycznia 2016

Jak wyglądałaby Twoja maska?

   Każdy dzień rozpoczynamy podobnie. Wstajemy. Ogarniamy się. Ubieramy. Czasem jemy. Wychodzimy. Robimy swoje. Wracamy. Pozostawiamy resztę czasu w mniej określony sposób. Każdego dnia czujemy, myślimy, przeżywamy, decydujemy, robimy dobrą minę do złej gry.
   Nie zawsze chcemy pokazywać, jak jest naprawdę. Ukrywamy wewnętrzny stan pod tzw. "maską".
Wiele osób wypomina to, oskarża o brak autentyczności lub dziwi się, że u nas nie jest tak, jak ona sobie wymyśliła.
   Tłumimy w sobie wszystko co ważne, a ujawniamy to co wygodne. Spójrzmy na siebie w lustrze. Zobacz cień nadziei i rysę zmęczenia. One są i nic tego nie zmieni. Wciąż się ukrywamy.
    Wyobraź sobie, że żyjesz w świecie, gdzie ludzie noszą na twarzy to, co wypada nosić. Jedni są tacy sami, a inni pokazują to co mają w środku. Jedni zmieniają ją, w zależności od tego gdzie są. Można powiedzie, iż posiadają prywatną kolekcję twarzy.
   Spójrz... Jak wygląda Twoja maska? Co w niej dominuje? Ma charakterystyczne wzory? A może jest pusta? W jednolitym kolorze czy przypomina paletę barw?
   Ja chyba posiadam sporą kolekcję i już nie wiem, która jest najprawdziwsza... Zapewne ta której nie ma.


 
Share: