piątek, 30 października 2015

#13 radość jest w wysiłku!

   Ten dzień minął szybko, zmieniła się godzina snu, a rano trzeba wstać.  Szkoła... To piękne miejsce z zepsutymi ludźmi, często nudnymi wypowiedziami ważniejszych niż my osób.  Szkoła to takie miejsce,  gdzie nawiązuje się znajomości, ale równie szybko się je traci.  Szczególnie wtedy, gdy walka toczy się pomiędzy byłymi "przyjaciółkami" i każda z nich obiera przeciwne sobie strony. Śmieszne sytuacje w tej niesamowitej szkole.
   Wróciłam do domu i trochę nie wiem co dalej. W poniedziałek wyjadę i nic tak ważnego się nie stanie. Czasami się zastanawiam, jaką jest różnica w życiu tu,  a życiu tam. 
   Taniec moją miłością!  Odkąd pamiętam uwielbiałam tańczyć. Co? Wszystko!  Dosłownie i w przenośni. Dzisiejszy trening dał mi mnóstwo motywacji i prawdziwie zmęczył.
Zauważyłam,  że mimo dużych pokładów talentu i chęci,  potrzebuję osoby która pokaże mi, jak z tego korzystać.
   Spóźniłam się 1:15 z tym postem.
Godz. 1:15


Share:

czwartek, 29 października 2015

#12 coraz lepsze wiadomości! Ciekawe na jak długo?

   Kolejny poranek do przodu.  Zauważyłam,  że wstaję przed budzikiem,  ale nie jestem w stanie niczego zrobić,  a co dopiero się podnieść z łóżka.  Tak więc wstaję po dłuższym czasie odpoczynku po śnie.  Czuję,  że mam więcej czasu i mogę z dużą ilością rzeczy zdążyć. Możne wczesne wstawanie nie jest takie złe?
   Dobre wieści dzisiejszego dnia!
Po pierwsze - dostałam instrukcję pracy. Więcej info jak zacznę ją ogarniać.
Po drugie - ŚCIĄGAM APARAT!!!! Zaczęłam już odliczanie i pozostało 12 dni! Jestem z tego powodu szczęśliwa, bo mam dość ciągłego bólu i myślenia o tym,  że mam coś na zębach.
Po trzecie - jutro wracam do domu 
   W skrócie tak to wygląda!  Biorę się do pracy i powoli stabilizuję.
Godz. 23:18


Share:

środa, 28 października 2015

#11 uśmiechnij się do ważnej dla ciebie osoby, niech wie, że jest ważna

   Miły poranek.  Obudziłam się i przeleżałam trochę czasu. Ogarnęłam się normalnie i nie spóźniłam się. Tyle pozytywów jednej godziny. Później złapała senność, ale dało się przeżyć.
   Dzisiejszy dzień nie był bardzo wyróżniający się.  Przeżyłam go i to dobrze.  Widzę również, ile narobiłam pustych rzeczy w ostatnim czasie. Nic już na to nie poradzę.  Jedynie mogę zostawić wszystko w spokoju i nie wracać do tego.  
   Rozmowy dodają nam siły.  Widzimy,  że mamy w kimś innym wsparcie. Za każdym razem po dłuższej konwencji, czuję ile mogę zrobić.  Ludzie,  dobrzy ludzie dają mi siłę i chęć do wszystkiego.  Dziękuję!
   Kolejny wieczór, gdy zamykają mi się oczy i czuję,  że muszę iść spać.
Wychodzę powoli z bagna i mam nadzieję, że będę trzymać je na dystans.
Godz.  23:23


Share:

wtorek, 27 października 2015

#10 powoli wstajemy. Powoli, stopniowo wracamy do siebie

   Obudziłam się razem z pierwszym dzwonkiem, ale wstałam dużo później.  Nie spóźniłam się, ale zmarnowałam moment nauki, chociaż by najmniejszych rzeczy. Zapomnijmy o tym syfie,  który się zrodził w naszym wnętrzu... Nie... Nie zapominajmy, lecz posprzatajmy siebie. 
   Pochodziłam trochę,  ale to już stało się normą. Wkurzyłam się i byłam na skraju,  ale chyba to był moment, który otworzył mi oczy. Nie zmienię się teraz w super ekstra kochającą życie uśmiechniętą dziewczynkę.  Tak nie można.
   Wszystko małymi kroczkami i w swoim tempie, bo jest duża możliwość wypalenia się.
   Nie zrzucaj zbyt wiele odpowiedzialności na inny- ty też powinieneś dużo robić. Wystarczy poczucie winy i głos ważnej osoby,  aby osoba myśląca zrozumiała co trzeba naprawić. 
   Działaj - nie myśl!
   Wróć do swojej pasji i pamiętaj po co to wszystko robisz.
Dobranoc
Godz.  22:56


Share:

poniedziałek, 26 października 2015

#9 próbować zawsze można...Nie zawsze z dobrym skutkiem

   Dzień zaczął się szybko ok.6:46, gdy usłyszałam dźwięk mojego budzika, a tuż po nim głos mojej mamy dobierając zza drzwi. Poranek był ciężki,  tak samo jak reszta dnia. Nie ważne ile było w nim uśmiechu, cały czas miałam złe samopoczucie. Stwierdzam, że przygotowanie sobie rzeczy wieczorem to bardzo dobry pomysł. Nie musisz biegać i szukać wszystkiego,  mniej się stosujesz i masz trochę więcej czasu.
   Szkoła jak to szkoła.  Posiedziałam. Posłuchałam. Pomyślałam. Zwiększono mi tzw. moralniaka i wymęczono psychicznie. Ogólnie żyję. 
   Cieszę się,  że mimo upływu czasu, są ludzie, którzy o mnie pamiętają i nie zrywają kontaktu. Bzdurne rozmowy,  a potrafią wywołać mały uśmiech na twarzy. 
    Kolejne kroki stawiają inni również ważni ludzie. Jest mi lepiej z myślą, że ktoś zaczyna żyć.
Kiedy ja zacznę prawdziwe żyć?
Godz. 23:16


Share:

niedziela, 25 października 2015

#3 odpoczynek i powrót do siebie

Nie wiem jak to się stało. Uciekł mi cały dzień i nie czuję tej straty. Noc była zimna i ciężka.  Cudem wstałyśmy. Następnie nastąpiło szeroko pojęte ogarnianie... Siebie, pokoju,  tego dlaczego świeczka wtopiła się w stół, a cały salon jest czarny. MAGIA! Jesteśmy niesamowite... Różnimy się we wszystkim, w każdym detalu, ale mimo to potrafimy ze sobą rozmawiać. Powrót na stojąco w pełnym busie. Zmęczone, niewyspane, źle pomalowane i umierające szły przez miasto. Rozmawiałyśmy dalej, niby o tym samym, ale inaczej. Pogoda była ładna. Słońce świeciło i było przyjemnie.  Byłam zmęczona i tyle!  Wróciłam do internatu, swoje wysłuchałam i poszłam się położyć, bo nic innego nie miałoby sensu.  Leżałam godzinę i słuchałam Zeusa, przemawia do mnie ten artysta. Jego teksty i muzyka są dla mnie. Czuję jego twórczość i często widzę siebie w jego słowach.  Takie tanie gadanie. Lubię pisać bzdury, taka jestem z natury. Później wstałam i przeszłam to miasto. Kłodzko nocą to moje miejsce, choć pewnie mało jeszcze o nim wiem.  Staram się nie bać ludzi, którzy na mnie patrzą.  Są straszni... "Zajebista torba" -dziewczyny z ławki. Miały pecha, bo akurat  muzyka przechodziła w inną.
Zakupy zrobiłam, posiedziałam na ławce i słuchałam dalej.  Powrót do pokoju. Otworzyłam zeszyty i nadal tak leżą i patrzę jak one patrzą na mnie.  Może chociaż coś napiszę... Powodzenia.
Godz. 22:58


Share:

#8 odpoczynek złapany

    Za dużo i za szybko wszystko się potoczyło, nie miałam możliwości opisania poprzednich dwóch dni. Wydaje mi się, że dobrze się stało, nie ma co opowiadać ciekawego. Nie o takich rzeczach.
   Dzisiejszy dzień minął na odpoczynku i jeżdżeniu, mimo że to nie koniec. Nerwy biorą górę i nie mogę prawdziwie się uśmiechnąć. Pamiętajcie! Nie słowa, a czyny świadczą o człowieku. Weźcie to sobie do serca i nie wypuszczajcie. Nie róbcie głupot, bo raz się żyje. Rozplanujcie to dobrze i z rozsądkiem. Nie mam dzisiaj motywacji do pisania. Nie mam siły do działania. Nie ważne ile razy bym o tym komukolwiek mówiła i tak nic mi nie pomagają ich słowa. Nic nie podnosi mnie na duchu, a dodatkowo sobie dowalam.
   ZAPOMNIJ O TYM!
tylko, że ja nie chcę zapominać...
Będę kończyć... jeszcze jeden kurs mnie czeka. Już dzisiaj się nie odzywam.
Godz. 17:53


Share:

czwartek, 22 października 2015

#7 idziemy w górę!

   Poranek - tragedia.
Dzień w szkole trochę tragedia.
Wszystko dzisiaj mnie przytłaczało. Dużo rzeczy mi nie pasowało, a na szczery uśmiech nie można było liczyć.
Tyle w temacie złego.
Obojętne pozytywy!
Spacer przed siebie dał sporo instalacji i pokazał jak dużo dostałam. Sam fakt, że chcę wyjść i ruszyć tyłek ze swoich 4 ścian jest cudem. Stopy bolały nieziemsko, a w pewnym momencie szłam nie czując kroków. Muzyka w słuchawkach była kolejnym motywatorem do dalszej drogi. Zeus ostatnio przemawia do dwa razy bardziej niż inni artyści. Taki czas i taki moment. Chyba właśnie tego potrzebuję.
   Rozmowa to klucz do wszystkiego. Zdrowa, ze zrozumieniem i emocjami. Każdy człowiek jej potrzebuje. Wszystko musi znaleźć swoje ujście, a dialog jest do tego idealny. Zaczyna się spokojnie i delikatnie. Im dłużej trwa, tym bardziej staje się prawdziwa. Często się jej boimy.  To ze strachu. Wyobrażamy sobie rzeczy, które w rzeczywistości nie będą miały miejsca. Nie potrzebnie. Jednak jest to od nas silniejsze.
Dzień źle rozpoczęty, zakończył się pozytywnie. Przynajmniej mam pewność, że ktoś mi ufa.
Godz. 23:17


Share:

środa, 21 października 2015

#6 halo? Zrozumienie? Jesteś tu?

   Nie chciało mi się wstać, tak samo jak nie mogłam zasnąć. Nie wierzę, że znów może tak się dziać.  Zdenerwowana od samego rana. Nie czekałam na nic innego jak tylko na rozwiązanie jednej sprawy. I tu rodzi się moje pytanie...
Czemu jesteśmy oceniani z góry? Nikt nie chce naszej wersji zdarzeń, bo wtedy jego ocena nie będzie się zgadzała. To jest śmieszne!  Założyć sobie pewną wersję i trzymać się jak tonący brzytwy, bo "zawsze" ma się rację.  Aż szkoda nerwów na takie działanie. Nie mój interes i nie moje problemy,  mnie w tym wszystkim już nie ma!
Lecimy dalej, bo ten był tak wypchany negatywną emocją,  że gdzieś to musi ujść. 
Jest pewne ogniwo, które niszczy wszystko. Wystarczy jedno "nie" by cały plan legł w gruzach. Gdy nie ma tego jednego punktu,  wszystko idzie pięknie i do przodu, ale w momencie pojawienia się go.  Sorry nie było tematu.  Takie coś rozmnaża się i liczy sobie 4 ogniwa. Przez te 4 zasrane punkty niszczy się cały obraz. Patrzący na nie widzi tylko jednolitą masę,  która formuje się odpowiednio do sytuacji.  Kurwa!  Czy wy nie myślicie?! 
Deszcz, muzyka i spacer. Jedyna deska ratunku, która dużo nie zmieniła.
Zwyczajnie z jesienią nastał kiepski czas.
Godz. 23:41


Share:

#5 no nie! A termin to co?!

Zaczynam pisać 10 minut po terminie. Znów nie dotrzymałam słowa, jednak staram się to nadrobić. Czy postępuje źle?  Czy to już jest pretekst,  aby mnie zniżać do pozycji zero?
Na to wygląda.
Jak wystartowałam?
   Z opóźnionym zapłonem. Nie miałam mocy,  żeby wstać i zrobić cokolwiek.  Nie chcę robić czegokolwiek. Brakuje mi tej iskierki, która zapewni mnie, że to co robię ma sens. Chcę odpoczynku, ale niepotrzebnie. Nie umiem połapać się w tym wszystkim.  Nie umiem żyć...tak trochę mnie wykończono. 
Jak minął dzień?
   Krzyk na starcie. Dużo roboty.  Dużo chodzenia i wspomnień. Znów sen...  To źle wróży. 
Jak skończył się dzień? 
   Stres i zdenerwowanie.
Czy ja nie mam własnego życia?  Mam trochę ważniejsze sprawy, niż ratowanie czyjejś sprawy. To nie mój interes, aby wszystko grało.  Przecież się tym nie interesuje... Nie?  Tak więc rezygnuję. To już nie moja bajka, nie chcę brnąć w coś na siłę,  a później i tak oderwać za bycie niekompetentną osobą. 
Chcę żyć... Bardzo chcę normalnie żyć! Ale nie chcę być do tego życia zmuszana!
Godz.  00.23


Share: