piątek, 6 listopada 2015

#18 rozwijaj się!

   Nienawidzę wstawać! Nienawidzę budzić się pod presją! Nienawidzę mieć nieokreślonych celów!
Było ciężko, a cały dzień przebiegł na wykrętach i nieuwadze.Czy czuję satysfakcję? Wręcz przeciwnie. Możliwe, że jest to efekt oczekiwania na powrót do domu. "Łap życie!-nie korzystaj z okazji..."
   Ostatnio zaczynam więcej myśleć. Chodzi mi głównie o rozmyślanie nad otoczeniem i moją osobą. Bardzo wiele dowiaduję się o moich wadach i zaletach, ha chyba jakieś mam. Skoro pojawiają się w mojej głowie pytania o przyszłość, to warto dowiedzieć się więcej.
   Ciężko przychodzi mi pisanie. Ten wieczór spędzam w swoim łóżku. Kończę...i tak jest po czasie.
Godz. 00:14


Share:

środa, 4 listopada 2015

#17 działaj samotnie! Z dystansem polegaj na innych

   Pobudka i wyjście z łóżka głównie zależy od snu...no i od samego łóżka. Jeśli sen był chaotyczny, ciężko będzie nam wstać wypoczętym. Sen, który był spokojny i miły,  pozwoli nam na lepszą mobilizację i rozpoczęcie dnia.  A jak było dzisiaj?  Nie było. Wstałam trochę wcześniej, ale nadal czułam niemoc.  Wyrobiłam się przed dzwonkiem.
   "Byle do końca! Byle do końca!  Byle do końca! " i tak cały dzień.  Czekam na ten czwarte, godzina 14:30 i wrócę do siebie!  Byle do domu!  Częściej zaczynam za nim tęsknić. To chyba dobry znak, bo wreszcie wiem, gdzie jest mój punkt zaczepienia.
   Jeśli chcesz coś zrobić lub zobaczyć to masz dwa wyjścia. Możesz znaleźć sobie osobę,  która będzie miała takie same fascynacje jak ty lub będzie chciała Cię poznać i da się wkręcić w twój świat.  Druga opcja jest dość prostsza...  ZRÓB TO SAM!  Dzisiaj po ok. 6 miesiącach od momentu, w którym mi powiedziano "Następnym razem tam pójdziemy." wyruszyłam na spacer.  Zapomniałam o tym miejscu,  które kiedyś było dla mnie zagadką, a moja droga była po prostu przed siebie.  Idąc tak i rozmyślając, odwróciłam głowę w lewo.  Moim oczom ukazało się dość dziwne i tajemnicze miejsce.  Na początku przeszła mi myśl "no cóż chodź dalej " i postawiłam jeden krok. Szybko się otrząsnełam i zbliżyłam do ruiny.  "No ładnie,  ale chodź. " Powoli odwróciłam się, ale znów coś mnie powstrzymało i weszłam do środka.  Najlepsza rzecz dzisiejszego dnia! Po pół roku zobaczyłam mój "tajemniczy obiekt". Stara, opuszczona zajezdnia kolejowa!! Miejsce idealne,  które pasuje do każdego mojego zainteresowania. Dobrze się tam czułam, pomimo śmierdzących momentów. Byłam bardzo zadowolona, że wreszcie mi się udało.  Po dłuższym czasie wyszłam stamtąd i wiem, że wrócę tam z aparatem.
   Kocham muzykę, spacery,  mgłę, zachody i wschody Słońca, herbatę z sokiem malinowym i ciepłe łóżko.  Lubię też być wyspana. 
   Pozostało 7 dni!
Godz.  22:53



Share:

wtorek, 3 listopada 2015

#16 po każdej burzy wychodzi słońce

   Budzik budził mnie dość nieskutecznie, zrobiłam co chciałam i znów wstałam zbyt późno. Próbowałam się pozbierać i normalnie funkcjonować, ale po ok.  14 godzinach snu człowiek nie potrafi działać jak należy.
    Szkoła... O zgrozo nie jesteś najgorsza,  czasem nawet dobrze się w tobie czuje,  ale gdybyś była trochę inna... Byłabyś lepsza.  Kilka godzin przesiedzianych lub przechodzonych bez celu.  kręcimy jak możemy.  Najgorsze jest to, że nam się to udaje.
   Dobrze będę wspominać ludzi, którzy są przy mnie prawdziwi, a tak cholernie różni.  Cieszę się,  że poznałam te dwie wariatki. Mamy dużo różnych przeżyć,  doświadczeń i punktów widzenia. Często jednak zgadzamy się lub zwyczajnie uzupełniamy. Tworzymy swoją wspólną historię. Ciężko byłoby mi bez nich, mimo że czasem wszystkie się denerwujemy.
   Obejrzałam dziś dwa, różne filmy i zaskoczyło mnie wiele. Wytrwałość ludzi i marzenia. To ile źle odebrane sygnały mogą zniszczyć lub pokazać.  Każdy krok do czegoś nas doprowadzi.  Wszyscy skończymy tak samo. Zaskoczenie jest kluczem.
    Godz. 23:10


Share:

poniedziałek, 2 listopada 2015

#15 śpię

   Konsekwencje naszych czynów przychodzą szybciej, niż nam się zdaje. Często widać to u młodych ludzi,  gdy chodzą niewyspani. Późne godziny zasypiania i wczesne pobudki to najgorsze z możliwych połączeń.
   Jednak są błędy,  które powtarzamy. Odczuwam ich skutki przez cały dzień. Siedzisz i nie masz pojęcia o tym,  kiedy zamykają Ci się oczy.  Kawa to zbyt delikatny środek i nic nie potrafi postawić Cię na nogi.  Chociaż jest jedno rozwiązanie. Tylko ono w ostatnim czasie potrafi zmienić wszystko o 180 stopni.  Rozmowa jest dla mnie ratunkiem.  Potrzebuję jej i widzę ile swojej pracy marnuję i kompletnie jej nie pielęgnuje.
   Nic nie dzieje się bez przyczyny, każdy wyjazd,  każde spotkanie,  zdarzenie lub strata uczą nas wiele i otwierają oczy. Widzisz już jak powinno być i jak możesz to wszystko naprawić lub skorygować, aby było dobrze.
   Pracuj i nie śpij za dużo,  ale wystarczająco,  aby móc funkcjonować.
Godz. 23: 25


Share:

piątek, 30 października 2015

#13 radość jest w wysiłku!

   Ten dzień minął szybko, zmieniła się godzina snu, a rano trzeba wstać.  Szkoła... To piękne miejsce z zepsutymi ludźmi, często nudnymi wypowiedziami ważniejszych niż my osób.  Szkoła to takie miejsce,  gdzie nawiązuje się znajomości, ale równie szybko się je traci.  Szczególnie wtedy, gdy walka toczy się pomiędzy byłymi "przyjaciółkami" i każda z nich obiera przeciwne sobie strony. Śmieszne sytuacje w tej niesamowitej szkole.
   Wróciłam do domu i trochę nie wiem co dalej. W poniedziałek wyjadę i nic tak ważnego się nie stanie. Czasami się zastanawiam, jaką jest różnica w życiu tu,  a życiu tam. 
   Taniec moją miłością!  Odkąd pamiętam uwielbiałam tańczyć. Co? Wszystko!  Dosłownie i w przenośni. Dzisiejszy trening dał mi mnóstwo motywacji i prawdziwie zmęczył.
Zauważyłam,  że mimo dużych pokładów talentu i chęci,  potrzebuję osoby która pokaże mi, jak z tego korzystać.
   Spóźniłam się 1:15 z tym postem.
Godz. 1:15


Share:

czwartek, 29 października 2015

#12 coraz lepsze wiadomości! Ciekawe na jak długo?

   Kolejny poranek do przodu.  Zauważyłam,  że wstaję przed budzikiem,  ale nie jestem w stanie niczego zrobić,  a co dopiero się podnieść z łóżka.  Tak więc wstaję po dłuższym czasie odpoczynku po śnie.  Czuję,  że mam więcej czasu i mogę z dużą ilością rzeczy zdążyć. Możne wczesne wstawanie nie jest takie złe?
   Dobre wieści dzisiejszego dnia!
Po pierwsze - dostałam instrukcję pracy. Więcej info jak zacznę ją ogarniać.
Po drugie - ŚCIĄGAM APARAT!!!! Zaczęłam już odliczanie i pozostało 12 dni! Jestem z tego powodu szczęśliwa, bo mam dość ciągłego bólu i myślenia o tym,  że mam coś na zębach.
Po trzecie - jutro wracam do domu 
   W skrócie tak to wygląda!  Biorę się do pracy i powoli stabilizuję.
Godz. 23:18


Share:

środa, 28 października 2015

#11 uśmiechnij się do ważnej dla ciebie osoby, niech wie, że jest ważna

   Miły poranek.  Obudziłam się i przeleżałam trochę czasu. Ogarnęłam się normalnie i nie spóźniłam się. Tyle pozytywów jednej godziny. Później złapała senność, ale dało się przeżyć.
   Dzisiejszy dzień nie był bardzo wyróżniający się.  Przeżyłam go i to dobrze.  Widzę również, ile narobiłam pustych rzeczy w ostatnim czasie. Nic już na to nie poradzę.  Jedynie mogę zostawić wszystko w spokoju i nie wracać do tego.  
   Rozmowy dodają nam siły.  Widzimy,  że mamy w kimś innym wsparcie. Za każdym razem po dłuższej konwencji, czuję ile mogę zrobić.  Ludzie,  dobrzy ludzie dają mi siłę i chęć do wszystkiego.  Dziękuję!
   Kolejny wieczór, gdy zamykają mi się oczy i czuję,  że muszę iść spać.
Wychodzę powoli z bagna i mam nadzieję, że będę trzymać je na dystans.
Godz.  23:23


Share:

wtorek, 27 października 2015

#10 powoli wstajemy. Powoli, stopniowo wracamy do siebie

   Obudziłam się razem z pierwszym dzwonkiem, ale wstałam dużo później.  Nie spóźniłam się, ale zmarnowałam moment nauki, chociaż by najmniejszych rzeczy. Zapomnijmy o tym syfie,  który się zrodził w naszym wnętrzu... Nie... Nie zapominajmy, lecz posprzatajmy siebie. 
   Pochodziłam trochę,  ale to już stało się normą. Wkurzyłam się i byłam na skraju,  ale chyba to był moment, który otworzył mi oczy. Nie zmienię się teraz w super ekstra kochającą życie uśmiechniętą dziewczynkę.  Tak nie można.
   Wszystko małymi kroczkami i w swoim tempie, bo jest duża możliwość wypalenia się.
   Nie zrzucaj zbyt wiele odpowiedzialności na inny- ty też powinieneś dużo robić. Wystarczy poczucie winy i głos ważnej osoby,  aby osoba myśląca zrozumiała co trzeba naprawić. 
   Działaj - nie myśl!
   Wróć do swojej pasji i pamiętaj po co to wszystko robisz.
Dobranoc
Godz.  22:56


Share:

poniedziałek, 26 października 2015

#9 próbować zawsze można...Nie zawsze z dobrym skutkiem

   Dzień zaczął się szybko ok.6:46, gdy usłyszałam dźwięk mojego budzika, a tuż po nim głos mojej mamy dobierając zza drzwi. Poranek był ciężki,  tak samo jak reszta dnia. Nie ważne ile było w nim uśmiechu, cały czas miałam złe samopoczucie. Stwierdzam, że przygotowanie sobie rzeczy wieczorem to bardzo dobry pomysł. Nie musisz biegać i szukać wszystkiego,  mniej się stosujesz i masz trochę więcej czasu.
   Szkoła jak to szkoła.  Posiedziałam. Posłuchałam. Pomyślałam. Zwiększono mi tzw. moralniaka i wymęczono psychicznie. Ogólnie żyję. 
   Cieszę się,  że mimo upływu czasu, są ludzie, którzy o mnie pamiętają i nie zrywają kontaktu. Bzdurne rozmowy,  a potrafią wywołać mały uśmiech na twarzy. 
    Kolejne kroki stawiają inni również ważni ludzie. Jest mi lepiej z myślą, że ktoś zaczyna żyć.
Kiedy ja zacznę prawdziwe żyć?
Godz. 23:16


Share:

niedziela, 25 października 2015

#3 odpoczynek i powrót do siebie

Nie wiem jak to się stało. Uciekł mi cały dzień i nie czuję tej straty. Noc była zimna i ciężka.  Cudem wstałyśmy. Następnie nastąpiło szeroko pojęte ogarnianie... Siebie, pokoju,  tego dlaczego świeczka wtopiła się w stół, a cały salon jest czarny. MAGIA! Jesteśmy niesamowite... Różnimy się we wszystkim, w każdym detalu, ale mimo to potrafimy ze sobą rozmawiać. Powrót na stojąco w pełnym busie. Zmęczone, niewyspane, źle pomalowane i umierające szły przez miasto. Rozmawiałyśmy dalej, niby o tym samym, ale inaczej. Pogoda była ładna. Słońce świeciło i było przyjemnie.  Byłam zmęczona i tyle!  Wróciłam do internatu, swoje wysłuchałam i poszłam się położyć, bo nic innego nie miałoby sensu.  Leżałam godzinę i słuchałam Zeusa, przemawia do mnie ten artysta. Jego teksty i muzyka są dla mnie. Czuję jego twórczość i często widzę siebie w jego słowach.  Takie tanie gadanie. Lubię pisać bzdury, taka jestem z natury. Później wstałam i przeszłam to miasto. Kłodzko nocą to moje miejsce, choć pewnie mało jeszcze o nim wiem.  Staram się nie bać ludzi, którzy na mnie patrzą.  Są straszni... "Zajebista torba" -dziewczyny z ławki. Miały pecha, bo akurat  muzyka przechodziła w inną.
Zakupy zrobiłam, posiedziałam na ławce i słuchałam dalej.  Powrót do pokoju. Otworzyłam zeszyty i nadal tak leżą i patrzę jak one patrzą na mnie.  Może chociaż coś napiszę... Powodzenia.
Godz. 22:58


Share: