wtorek, 28 czerwca 2016

Cały dzień w skrócie bez sznurówki w lewym bucie.

   Jestem głodna. Najnormalniej w świecie jestem po prostu głodna. Brakuje mi tego wypełnienia wewnątrz i uczucia sytości. Pochłonęłabym wiele, jednak później potrzebowałabym czasu na trawienie.
   Poznawanie czegokolwiek jest fascynujące. Każda nowa wiadomość, każde nowe słowo potrafi zmienić nam obraz całości. To jest tak jak z obrazem "Niedzielne popołudnie na wyspie" autorstwa Grande Jatte Seurata. Gdy stoisz blisko to zastanawiasz się "O co chodzi? Przecież to tylko plamy." Nagle dostajesz informacje od osoby z tyły, abyś zrobił trzy kroki w tył. Po chwili okazuje się, że dzięki tej informacji i innemu spojrzeniu widzisz cały obraz wraz z jego przekazem.
   Każdego dnia dopadają nas informacje, które rzucają nam pod nogi i zostawiają, żeby sprawdzić jak się przyjmą. No własnie rzucają nam. Nie wybieramy tego, co potrzebujemy. Otrzymujemy na tacy zmieloną papkę, która na każdym stoisku ma jedynie inny kolor. Można się w tym wszystkim pogubić, bo zanim otrzymamy prawdziwą informację to zdążymy zapomnieć o całej sytuacji. A gdyby tak poszukać jedynie tego, co chcemy wiedzieć i nie mieszać sobie w głowie?
   Przychodzi chwila, którą dobrze jest wykorzystać na rozmowę, aby spojrzeć na wszystko chłodnym okiem i z własnej perspektywy, a nie przez okno propagandy. Manipulacja jest bardzo skuteczna i satysfakcjonująca dla jednej strony. Druga po fakcie i dojściu do sedna sprawy czuje się po prostu wypłukana. To właśnie dzięki spokojnemu dialogowi można usłyszeć o sprawach, które nie wychodzą w szerszym gronie. To właśnie tu człowiek otwiera małe drzwiczki i czuje małą wolność. Pytania - jeden z elementów, który jest ciężki do opanowania, lecz kiedy przejdzie ich kilka, a rozmowa pójdzie dalej to one przychodzą same. I całość zaczyna wyglądać jak dobra partia ping-ponga. :)
   Z mniej więcej takiej rozmowy dowiedziałam się, że płynie we mnie mała ilość szlacheckiej krwi. Nie do końca zdawałam sobie sprawę, że wojna była tak niedaleko nas, a czas nie goi urazy. Nie każda sytuacja jest piękna i kolorowa, a szacunek i wdzięczność dla innego człowieka powinna być podstawą.
   Kiedy się tego nauczymy? Kiedy zobaczymy ile daje nam druga osoba? 





Share:

niedziela, 26 czerwca 2016

Nieokiełznane

  Jest jedno miejsce, do którego nikt nie ma dostępu. Mimo że każdy je widzi i podziwia, to nie ma takiej siły, aby znaleźć się tam zostać na dłużej. Miejsce nieziemskie i często porównywane z rajem. Zmienia się z każdą sekundą, a zachwycają się nim tylko o dwóch porach dnia: zachód i wschód.
   Na zachodzie Słońca zazwyczaj jest więcej ludzi. Łatwiej na nie dotrzeć, można na nie trafić lub po prostu je widzimy. Ze wschodem jest trochę inaczej. Trzeba się trochę namęczyć, żeby je zobaczyć. Wstanie rano lub nieprzespanie całej nocy, wiąże się z pewnego rodzaju zmęczeniem. Jednak to ono robi większe wrażenie niż zachód, bo widzimy je rzadziej i jest trudniej dostępne. Mimo wszystko podczas tych zjawisk świat staje się innym miejscem.
   Niebo. Tak bardzo niedostępne i niedotknięte. Za każdym razem zachwyca mnie coraz bardziej. W każdym kraju wygląda inaczej. Chmury przez zawirowania są całkowicie inne. Za każdym razem szukam pośród nich wzorów lub kształtów. Każdy promień zmienia jego wygląd. Tworzy przestrzeń lub głębokość obrazu.
  Kiedy byłam młodsza zawsze marzyłam, aby chodzić po chmurach. Chciałam w nich usiąść, dotknąć miękkiego wybrzuszenia i zatopić się w różowo białym puchu.  
   Nocą staje się innym światem. Podczas braku zachmurzenia całość zalewają gwiazdy. Mając odrobinę szczęścia można zobaczyć jak spadają, spalają się i znikają. Księżyc wygląda jak strażnik, który wie gdzie wszystko ma się znajdować.
   Zaćmienia, burze, tęcza, podwójne Słońce, UFO. Tego nie zobaczymy na ziemi. Są rzeczy, które charakteryzują dany obszar, a ten jest specyficzny. Nieokiełznany.




Share:

sobota, 25 czerwca 2016

Wynalazki na obciążonych

 https://www.youtube.com/watch?v=c9B4Z_HRAcI

   Nauka postępuje. Świat pędzi jak oszalały i prześciga się, aby wszystko było jak najmniejsze i jak najszybsze.Tworzone są maszyny dosłownie do wszystkiego, co można naruszyć, ponieważ ma stabilną strukturę. Jednak nie jest mi znana żadna rzecz, oprócz wykrywacza kłamstw i innych podobnych, która ściągałaby rzeczy niematerialne.
    Istnieje coś takiego jak odsysacze tłuszczu. Istnieją operacje plastyczne, przy których wykorzystywane są różne drobne urządzenia. Mamy wszystko co może nas zmienić, ściągnąć z nas ciężar fizyczny. Lecz brakuje mi jednej rzeczy. Może to dość niedorzeczne i wygodne, ale gdyby powstała maszyna do przesyłania/przelewania/przenoszenia myśli bądź snów. Mieściłoby się w niej wszystko, co siedzi w głowie każdego człowieka. Oczywiście dla każdego istniałaby osobna, taka mała niczym pendrive. Odciążyłoby to ludzi, którzy mają problem z natłokiem myśli. Pomogłoby to twórcą spojrzeć ze spokojem na ich pomysły. Można by było wizualizować wielkie budowle lub ciekawe pomysły. Przywracanie snów lub odrzucanie ich, gdy są męczące. Ta jedna rzecz mogłaby zmienić postęp świata.
    Tak wygląda pozytywna strona. Wiadomo, że kij ma dwa końce. A tam może nie być tak ciekawie. Ludzie zmieniliby się w roboty...gorzej. Zaczęli by ściągać z siebie wszystkie myśli, te złe i te dobre lub zostawiając tylko to co im pasuje. Świat zmieniłby się o 180 stopni, a nośniki były wykradane...Ech więcej wariacji niż to warte. Potrzebni są rozsądni ludzie, aby można by było używać takich rzeczy.
    Postęp jest dobry. Postęp jest zły. Jest równowaga. Najważniejsze jest, aby żyć zgodnie z pewnymi zasadami, które nas nie obciążają.


Share:

wtorek, 21 czerwca 2016

Raz, dwa, trzy, cztery, pięć!

   https://www.youtube.com/watch?v=w00FZizsKKo

Masz już to? To coś co sprawia, że świat zmienia się w bajkę.
Patrzysz przez pryzmat tej chwili i wiesz, że to jest sens.
I tęsknisz, gdy tracisz. I tęsknisz, gdy wyjeżdżasz.
Myślisz, wracasz, chcesz więcej.
Kochasz i to jest piękne!

Czasem obrywamy po twarzy.
Nie raz, nie dwa, nie pięć, ale tyle ile do siebie dopuścimy.
Tyle razy widzimy jak jest  naprawdę.

Strach. Okropna zmora.
Dopada człowieka, gdy zaboli za mocno.
Gdy zdziera fragment łydki.
I myślisz, że będzie dobrze.
I sądzisz, że nic się nie stało.
Siadasz i sztywniejesz, i wszystkiego jest za mało,
lub za nisko.

Wracać trzeba do wnętrza.
Do spokojnego czasu.
Nie męczyć się z bólem,
wyrzucać śmiało.
Bo to chore tak się katować i męczyć własnego potwora.
On też chce spokoju, on też potrzebuje bezpieczeństwa.

Pięć!


Share:

niedziela, 19 czerwca 2016

Puzzle

https://www.youtube.com/watch?v=Pu9A5PFQHno

   I przychodzi taki moment, w którym nic Ci nie wystarcza. Chcesz czego, ale nie wiesz do końca co to jest. Żyjesz z dnia na dzień i nie bardzo Ci to odpowiada. Myślisz, że jak będziesz w tamtym lub innym miejscu, to będzie inaczej, będzie lepiej, Ty będziesz lepszym człowiekiem.
   Nie! Wszystko  masz na miejscu, przy sobie! Nie rozumiemy tego, więc szukamy, jednak to dzięki miejscu w którym się znajdujemy mamy pierwsze znajomości, pierwsze przeżycia, pierwsze wzloty i upadki, pierwsze prawie wszystko. Brakuje w tym wszystkim otwartości i chęci zaangażowania, wyjścia z inicjatywą. Tyle razy co słyszałam od ludzi, że w tym mieście nic nie ma. A sprawdziłeś? Przeszedłeś każdą uliczkę, każdy park? Zobaczyłeś wszystkie obrzeża i opuszczone miejsca?  Nie ma takich? A widziałeś te nowe zajęcia, które są bezpłatne i otwarte dla wszystkich? Nie odpowiadają Ci? Więc nie wiele mogę dla Ciebie zrobić.
   Nie wiedziałam jak wiele cudnych ludzi mam wkoło do momentu, w którym sama zaczęłam działać na szerszym polu. Wszystko łączy się w całość, już teraz wiem gdzie mogę się zgłosić, gdy  potrzebuje konkretnej rzeczy. Tworzy się coraz większa społeczność ludzi, którzy chcą zmienić jedno miejsce na lepsze. Powoli zaczynam rozumieć jak bardzo potrzebny jest nam drugi człowiek. Taki puzzel, który uzupełni daną rzecz. To nie jest na chwilę. Dobra znajomość połączona współpracą ciągnie się za nami przez całe życie. Może są to banalne rzeczy, jednak po wielu zdarzeniach ludzie spoglądają na wszystko inaczej.
   Pozytywne myślenie i nastawienie to podstawa. Dobre rzeczy po prostu zostają. Widzę więcej, nadal za mało.


 
Share:

sobota, 18 czerwca 2016

Spoiler alert!

   https://www.youtube.com/watch?v=brftyIVBy4c

W całym swoim życiu spotykamy się z wieloma zdarzeniami. Mogą być one złe lub dobre, obrzydliwe lub piękne, smutne lub wesołe. Każdy ma inne wspomnienia, jednak dość mocno pamiętamy to, co ma największą moc dla człowieka. Wszystkie marzeń
  Zauważyłam dziwną przypadłość u ludzi, nie pomijając mnie, wszyscy prześcigają się w negatywnych przeżyciach. Często chcą udowodnić, że mieli gorzej... to chyba wiąże się z tym, że w większości chcemy wygrywać i "być lepszymi" od innych. Kurde przeglądam swój dzień i faktycznie tak jest...
   Jednak każde zdarzenie przybliża lub oddala nas od pewnych rzeczy i pokazuje wiele, o ile chcemy widzieć. Oglądając Breaking Bad moją uwagę zwróciła postać małego chłopca, na moje oko 5-6 lat. Dziecko mocno oberwało od życia, a nie było niczemu winne. Przez błąd "rodziców" do jego domu dotarł tajemniczy gość, który po różnych zdarzeniach wyciągnął go z tego miejsca. Powiedział mu na pożegnanie jedno jedyne zdanie "Oby życie Ci się udało, młody". Często wystarczy niewiele, aby zadziałać na ogromnym polu. Wiele ludzi otrzymuje rady w bardzo młodym wieku i trzyma się ich do ostatniego dnia swojego życia. Jak wielką moc miały te słowa dla takiej osoby, skoro trzyma je w sercu tak długo.
  Oby wszystkim w życiu się udało. Oby siła, mądrość, cel i zawziętość była silniejsza, niż poboczne drogi, które nie wnoszą wiele.

Share:

poniedziałek, 13 czerwca 2016

Bleeeeeee

    Przerwa to nie koniec. Czasem trzeba poczekać na odpowiedni moment, aby powrócić, żeby zacząć to, co odłożyło się na później. Przychodzi chwila, w której wszystko zaczyna pękać, a człowiek nie wytrzymuje nerwów, które uzbierał w swoim worku. Oberwałam masą bodźców i teraz leci tekst za tekstem. Mimo że nie do końca potrafię zacząć, środek mam najbardziej ogarnięty.
    Ludzie. Ludzie to czasem takie małe robaki, które drążą dziurę, a później z niej uciekają. Takie małe tchórze. Nie jesteś czegoś pewnym to po prostu się na to nie zgadzaj. Jeśli nie zgadzasz się z czymś, to chociaż zapytaj się "tak?", "na pewno?", a nie później mówisz wszystkim, że jednak ty byś zrobił człowieku inaczej. Cholera za bardzo się tym wszystkim przejmuję, jednak nienawidzę, gdy ludzie posiadający ogromny potencjał robią na przekór innym "BO TAK". No kurwa nie! Byle by zwalić całą robotę na kogoś i myśleć, że samemu robi się najwięcej.
    Jest jeszcze jedna rzecz, której już zwyczajnie nie trawię, a mianowicie zakładanie czegoś z góry. Na pewno ktoś ma już ułożony w głowie cały scenariusz i specjalnie Tobie chce dokopać. Na pewno myśli w Twoich kategoriach i wszystko jest tak jak Ty sobie przemyślałeś. Kurna... ręce opadają. Nie mam na to żadnej rady, po prostu trzeba spojrzeć na to wszystko szerzej, a nie tylko w granicy swojego nosa, no maksymalnie stóp. To takie dziwne zachowanie, w którym na siłę chcemy się sprzeciwiać, bez konkretnego powodu.
    Branoc!


Share:

sobota, 11 czerwca 2016

Kolekcjoner

   Grosz do grosza. Wspomnienie do wspomnienia. Piosenka do piosenki. Guzik do guzika. Obraz do obrazu. Książka do książki. Wszystko to zapełnia nam jeden wielki worek bez dna. Staramy się przeżyć jak najwięcej i wiele osiągnąć. Mamy świadomość, że wielki wór ciągle toczy się za nami, jednak nie myślimy o tym, co tam wrzucamy.
    Spójrzmy na to tak. Wezmę na siebie jedną rzecz, nie zrobię jej porządnie, ale wezmę kolejną, bo mi się podoba. Kolejne odstawiam, jednak kontynuuje poprzednie, lecz tam jest kolejna ciekawa sprawa....I tak do momentu, gdy nie można udźwignąć worka.
     Załamka! Jedno wielkie BOOM! Nie zostawisz go, bo jesteś z nim związany. Rozwiązanie go i segregacja odłamków zajmie dość sporo czasu i wysiłku. Ale no przecież tyle robisz! Jesteś ciągle zabiegany człowiekiem i wszystko zostawiasz niedokończone.
    O kurna jaki to jest hamulec. Przeciążenie siebie i zawyżanie swoich możliwości to coś nieziemskiego. Ile razy ludzie to przechodzili. Co rok to samo. Później zostaje tylko jedna wielka pretensja na języku, że nikt się nie martwi.
   A emocje? Potrafią przejść przez każdą fazę. Uwalniać je czy nie?
Zawsze można je skolekcjonować.



Share:

czwartek, 9 czerwca 2016

Groby dla młodych, bo starym nie chce się bawić w wychowanie.

   Krótko i na temat. Boli mnie system, którym działam. Boli mnie podejście ludzi, którzy powinni dawać nam wsparcie. Boli mnie i denerwuje powaga z jaką radzą mi wydalenie kogoś z działania. Dlaczego skreślamy ludzi z powodu wielu błędów? Można ograniczyć zaufanie, ale nie zostawiać go na środku wszystkiego. Być może jestem zbyt naiwna, jednak jestem przekonana, że z każdego można wykrzesać dobrą iskrę. Iskrę która zmieni się w ognisko.
   Gdyby mnie zostawiono w najbardziej zagmatwanym momencie mojego życia, to skończyłoby się to dość nieciekawie. Wiem jaki ból towarzyszy takim chwilom. Dla młodego człowieka jest to cios. Jednak nie można zapomnieć o podstawie, czyli pracy nad zbudowaniem zaufania. Nie będzie łatwo, ale wiem, że uda się jej...Przynajmniej postaram się o to, aby wyszła na prostą.
YYYYGHHHHHHHH!



Share:

niedziela, 24 kwietnia 2016

Ukryty egoizm

   Ogromnymi przeszkodami w życiu człowieka są zawiłość i sprzeczność. To dzięki nim miejsce mają zdarzenia, których nie sposób ocenić do końca. To one sprawiają, że ludzi nachodzą myśli, od których ciężko jest się oderwać. Powracają w nieoczekiwanych lub nieodpowiednich momentach. Nie są mile widziane, lecz pozbycie się ich graniczy z cudem. Nosiłam taką jedną w sobie. Trzymałam i kisiłam, mimo że wyrzucałam przy każdej możliwej okazji, ona wciąż wracała i kolidowała z kolejnymi sprawami. Nie rozumiałam... bardziej nie chciałam zrozumieć, dlaczego wszystko potoczyło się w tak niechcianym kierunku. Możliwe jest, że nawet teraz tego nie pojmuję. Jednak wiem, że nie mogę winić wszystkich za to, co się zdarzyło. To nie była niczyja wina. Tak po prostu miało się stać.
   W tym całym zgiełku bardzo trudno było mi spojrzeć w drugą stronę. Nie chciałam wiedzieć, co czuje druga osoba, ponieważ byłam zajęta swoim bólem i przykrością jaką odczuwałam. Obwiniałam tylko dlatego, bo nie chciałam dotrzeć do głębi tej osoby i zapewne już tego nie zrobię, pozostało mi domyślenie się.
  Ślepota wywołana uczuciami hamuje to, co najbardziej istotne - zrozumienie i wyrozumiałość. Wolimy nie patrzeć na kogoś innego, a samemu dławić się w żalu i współczuciu innych. To jest chore, tylko że ludzie tego potrzebują. Ludzie lubią, gdy ich ego jest łechtane w każdą stronę. Lubimy być doceniani, zrozumiani, ważni.
   "Jeśli coś się wydarzyło, to miało się zdarzyć, ALE nie musiało." Jest mi przykro, ALE to nic nie zmienia." "Nie było innego wyjścia, ALE..." Można zliczyć wiele takich przykładów i zapewne każdy przeżył choć jeden. Coraz częściej słyszę, że cała reszta przed "ALE" traci sens i przestaje się liczyć. Powoli dociera do mnie sens tego zdania. Jestem osobą, która wyłapuje dużo szczegółów. Niestety rozumiem je dopiero po dłuższym czasie, gdy jest już za późno. Filmy, seriale, słowa, książki, nawiązania do pewnych zdarzeń - to wszystko otwiera mi oczy i pozwala połączyć pewne fakty z otaczającą mnie rzeczywistością. Boli mnie jednak to, że wszystko dzieje się zbyt późno, a informacje przyswajam z oporem. Bywały momenty, gdy siadałam z wrażenia i szoku, jaki sobie zgotowałam. To wynika z jednego - egoizm. Może nie taki duży i jawny, a mały i czający się w zakamarkach mojej głowy. Przeraża mnie świadomość, że on tam jest.
   Ukryty egoizm to takie małe kurestwo, które bardzo ciężko jest zobaczyć.


Share: