poniedziałek, 6 lutego 2017

Pauza - Kilka myśli, które krążą m po głowie

   Nie myślę już tak, jak myśleć potrafiłam. Nie otrzymuję tylu bodźców, by mówić tak jak mówiłam kiedyś. Nie wyłapuję tak wielu rzeczy. Uśpiłam własne potrzeby i działania. Mam wrażenie, że zostawiłam gdzieś samą siebie. Uwaga! Jest to jeden z bardziej egoistycznych postów, jaki można przeczytać na tym blogu.


  • Nie chcę pławić się w luksusie. To nie jest mój czas. To nie jest ten moment w życiu, aby się ustabilizować i marzyć o spokojnym działaniu. Jest kilka rzeczy, o których marzę. Jest kilka podróży, które chcę odbyć, bez względu na ilość pieniędzy w portfelu. Piękne hotele, ekskluzywne wyżywienie, basen w pokoju...wszystko fajnie, ale tylko wtedy, gdy będę potrzebować odpoczynku. Póki co pragnę poczuć miejsce, do którego jadę. Marzy mi się wspólny wyjazd do małej włoskiej wioski, gdzie otwierając okno zobaczę winnice. Wchodząc do kuchni, moje nozdrza podrażni zapach ziół i suszonych pomidorów. Chciałabym doświadczyć autentyczności miejsca, w który się znajduję. 
  • Powrót do rzeczy, które kocham robić. Straciłam je. Zaniedbałam. Chwila słabości i zagubienia zmieniła się w jedną wielką rzekę lenistwa i braku. Jakiego braku? Braku spojrzenia na świat. Braku realizacji siebie i braku czucia. Nie przeżywam. Nie żyję. Za bardzo dramatyzuje. 
  • Zamknęłam swoje potrzeby jedynie do posiadania, śledzenia i oglądania. Rozlałam się. Porzuciłam to co istotne, na rzecz tego co proste. Bez kombinowania. Klikam i mam. Nie zatrzymam się i nie pomyślę, bo przecież nie ma czasu. Ulegam.
  • Nie pracuję nad sobą. To boli mnie najbardziej. Stanęłam w miejscu i jedynie udaję, że szuka rozwiązania. Stoję i patrzę. Stoję i robię. Stoję...nic więcej. Nie robię rzeczy znaczących. 
  • Pomijając teraz mnie. Zaniedbuję ludzi ważnych dla mnie. Nie umiem wytłumaczyć sobie pewnych zdarzeń. Obwiniam się za brak czasu dla wszystkich... Jestem z nim, nie mam mnie z rodziną. Jestem z rodziną, nie ma mnie z nim. To bardzo męczy. Mam wrażenie, że ranię jedną i drugą stronę, i nie mogę znaleźć równowagi. 
  • Zawsze to była moja przypadłość - wpadanie w skrajności. Wychodzę z założenia: albo wszystko albo nic. Niestety... Coraz częściej robię nic, a nie wszystko. 
Także widzicie. Póki co tylko tyle z mojego marudzenia. Nic do myślenia, nic do rozważania. Po prostu zrzucam balast, bez oczekiwania na poklepanie po ramieniu. Paplanina o niczym. 
Share:

poniedziałek, 17 października 2016

"All my friends are heathens"

   https://www.youtube.com/watch?v=UprcpdwuwCg

   Oglądamy życie innych. Przypatrujemy się im. Śledzimy ich i nie uważamy to za nic dziwnego. Pomińmy utratę prywatności, bo jeśli ktoś chce ją utrzymać, to nie będzie miał z tym problemu. Mogą być to ludzie sławni lub nasi znajomi. Wiadomo, ciekawiej jest, gdy osoba która jest przez nas jest kimś ciekawym. Ma kolorowe życie i coś się w nim dzieje. Najlepiej by było, gdyby Cie osobiście motywowała, wspierała i pocieszała. To również jest inna bajka, teraz czas przejść do Ciebie.
   Zastanów się, dlaczego śledzisz właśnie tę osobę? Czemu zwróciła Twoją uwagę? Moi zdaniem chodzi tutaj o podobieństwo pomiędzy wami. Tak samo dobiera się znajomych w realnym życiu. Znajdujecie w życiu bardzo podobny cel. To jest powodem, dla którego jedni rozmawiają o umieraniu, a jedni o życiu. Poglądy stanowiące spójnik pomiędzy ludźmi. Chcesz zdrowo się odżywiać? Zaczynasz czytać artykuły, jak zacząć. Obserwujesz Chodakowską, Szostak, Gacek i milion różnych osób, które w Twoim mniemaniu, pomogą Ci w osiągnięciu celu. Dlaczego w tym samym czasie nie lajkujesz stron cukierniczych? BO NIE!
   Więc czemu trzymasz się rzeczy, które Cię niszczą, spowalniają, hamują? Po co siedzisz z ludźmi, którzy nie wnoszą do Twojego życia tego, co jest dla Ciebie dobre? Przestań gonić za ludźmi, którzy nie idą w tym samym kierunku. To tak jakby prowadząc samochód zjechać na drugi pas, ale nie zmienić kierunku jazdy. BUM! Zderzenie zapewnione. A Ty? Gdzie się wtedy znajdziesz?
   Żyj swoim tempem. Żyj tak, aby świat nie mógł Cię zatrzymać. Żyj w zdrowej relacji, z samym sobą.


Share:

środa, 12 października 2016

Różnice?

    Cześć!
  Mam imię. Mam wiek. Mieszkam w małym miasteczku. Mam wiele pasji i niespełnionych marzeń. Dążę do różnych celów w różnym tempie. Słucham muzyki. Lubię jeść i dobrze się bawić. A Ty? Co lubisz robić?
  Wstęp był dość ogólny. Teraz przedstawię Ci się z drugiej strony. Lubię mieć poczucie, że coś znaczę. Lubię, gdy ktoś inny doceni mnie. Uwielbiam ludzi i przebywanie z nimi. Często od nich odstaję i mam wrażenie inności, ale to tylko wrażenie. Są chwile, gdy wolę samotność. Niektóre wieczory odłożyć jedynie dla siebie. Książka, woda, wóda, impreza. Zależy od humoru i dnia. Szczegół a tak wiele zmienia.
  Tęsknię za wieloma rzeczami. Chcę cofnąć czas. Chcę żyć dalej. Kocham/nie znoszę/lubię/spotykam wielu ludzi, mimo że czasem nie zdaję sobie z tego sprawy. Płaczę ze szczęścia/smutku/braku siły. Śmieję się, bo mam dobry humor/denerwuję się. Jestem.
  Popełniam błędy. Żałuję ich. Staram się je naprawić lub nie wracam do nich i wyrzucam z pamięci. Mam egoistyczne odruchy. Mam przebłyski empatii. Jestem dla ludzi i dla siebie.
   Wierzę w różne rzeczy. Wytrwałość w wierze umacnia mnie z każdym dniem. Mam swoje ideały i wzorce. Podziwiam pewnych ludzi, a innych nie trawię. Śledzę ich działalność/życie/wzloty/upadki.
   Mam wątpliwości. Leniuchuję. Śpię bez powodu. Zdarza mi się zarwać noc. Spóźniam się. Jestem za wcześnie. Szukam odpowiedzi. Staram się.
   Jestem człowiekiem.*
   
     


                                                                                          *Jak bardzo różnisz się od tego opisu? 
 Czy naprawdę jesteśmy tak różni? 
Cześć, jestem człowiekiem. 




Share:

poniedziałek, 19 września 2016

poszarpana jak tygrys
z prążkami na ciele
wzniecam krzyk rozpaczy
jednak nikt o tym nie wie

nie bawię się życiem
nie mam czasu na sen
wciąż wszystko się tu zbiera i mówi mi, że źle

Przepraszam świecie za moje próżniactwo
Jednak już dawno wyparowało to co nazywałam pasją
Spoglądam na ulicę mokrą od deszczu
I wiem, że dziś będzie tylko ciężko.

Błagam wybaczcie mi - niewolnicy,
która wszystkie chwile poświęcała niczemu.
Gdzieś ominęłam dobry skręt.
Gdzieś uciekła mi stanowcza pięść.


Share:

piątek, 16 września 2016

Co tu się dzieje? Gdzie ty znów chcesz jechać?

  https://www.youtube.com/watch?v=oH3ziXexXBc

   Dałabym wiele, aby znaleźć się gdzieś, gdzie można usiąść, odetchnąć, spojrzeć na zapierające dech widoki. Marzy mi się cicha plaża z delikatnym piaskiem, przejrzystą wodą i kawałkiem cienia. W moich myślach krąży obraz strzelistych szczytów i wąskich kamienistych dróg otoczonych polanami. Widzę wąskie uliczki, obcych ludzi i wysokie budynki. Pragnę odpoczynku. Pragnę oddechu. Zobaczyć coś nowego lub odkryć na nowo coś starego. Boli mnie, gdy oglądam zdjęcia pokroju National Geographic, gdzie świat to jeden wielki skarb, który tylko wystarczy otworzyć.
   W tym wszystkim widzę cel, który stawiam przed sobą i daję mu żyć w mojej głowie. Wyobrażam sobie wielkie rzeczy, w których zaklęte są odpowiedzi dotyczące mojego życia. Ciągnie mnie do świata. Najpierw do tego małego, który mam pod nosem. Nie wiem, jak ludzie mogą żyć w miejscu, którego nie znają. To smutne. Lecz nie mierzę już innych tą samą miarą, bo nie każdy musi to lubić. Zapominam o tym. Przepraszam.
   Są ludzie ciekawi świata. Ich organizm działa na podstawie zaspokojenia pragnień, które uroiły się w ich głowach. Nie odpuszczą, póki nie zrobią danej rzeczy. Jednak jeśli nie była ona odpowiednia to poprawiają ją lub cofają się do momentu sprzed działania. Często nie mają czasu lub mają wypełniony konkretny dzień po brzegi. Czytają. Pochłaniają książki, artykuły i obrazy. Robią wszystko, aby znaleźć się jak najbliżej swojego celu. Ludzie są niesamowici. Nie chcą tracić czasu, gdy mogą zmieniać świat...swój świat. A największą obawą jest ominięcie czegokolwiek.

"Wędrują ludzie z plecakiem uśmiechu, z balastem smutku i oddechu."


Share:

czwartek, 15 września 2016

Zielone

skaczę między kolumnami
otwieram drzwi i zamykam
biegam po muzeum niczym niewzruszona
wciąż oglądam

Szukam ciepłego kąta
Szukam otwartego zwoju z zapisami
Pragnę nowości

Nie posprzątałam
nie zrozumiałam
rozpędziłam się i zgubiłam

Brakuje zieleni, skrawka życia w szalejącym wnętrzu
Chowam klucz do domu i wciąż szukam bezpieczeństwa

Wniebogłosy posyłam sztuczne oczy
Spojrzenie ucieka daleko i widzę nic
Chaszcze na drodze

Kiedy znajdę polanę
Kiedy rozpalę ognisko
Kiedy zobaczę ręce
Kiedy odszukam siebie


Share:

piątek, 9 września 2016

To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.

   To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.
   To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.
   To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.
   To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.
   To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.
Share:

czwartek, 8 września 2016

Silni ludzie - Piękni ludzie

   Nie widzimy ich, a patrzymy na nich tak często. Siedzą, stoją czasem 3 metry od nas. Nie robią wiele. Obserwują i myślą. Przeżywają i analizują. Nie przyznają się do swoich osiągnięć, do swoich zwycięstw, które przeżywają w sobie. Ciągle im mało.
   Czasem nie wiedzą czego chcą. Zaniżają swój poziom, bo nie czują się pewnie. Z drugiej strony znają swoją wartość. Podziwiam ich za każdym razem. Dostają od życia kolejne ciężary. W większości nagle, niespodziewanie. Dźwigają ten bagaż i idą przed siebie, nadal zbierając nowe kamienie. Te stare, wyrzeźbione wyrzucają, bo przecież są już idealne. Ludzie silni - ludzie z przeszłością. Zawzięcie do pracy jest im dobrze znane, a pokusa lenistwa to wierna towarzyszka. Jednak nie dają się omamić.
   Chowają siebie. Chowają głęboko, aby ich nie ruszać. Kryją wiele. Wystawiają wystarczająco, tyle ile uważają za słuszne. Nie raz ukazali zbyt wiele. Poparzyło i już nie ruszają tych samych rejonów. Oni faktycznie uczą się na swoich błędach. Pamiętają i porównują. Nie chcą cierpieć z własnego wyboru. Myślą.
    To dobre dusze. Widzą w człowieku więcej. Pomogą do końca. Widzą kiedy przestać, jednak nadal są. Nie odchodzą na zawsze.
Dziękuję, że wciąż pokazują mi drogę.


Share:

środa, 7 września 2016

Rzeczy które dzieją się, jednak nie zwracamy na nie uwagi podczas podróży.

   Świat się nie zawali, a życie nie ucieknie, gdy czasem coś Cię ominie. Czasem to lepsza opcja, niż pchanie się na siłę tam, gdzie nie ma miejsca. A gdy jesteś tam, do którego nogi Cię poniosły to spójrz na nie z góry, z dołu, ze środka, ze swojej perspektywy i przemyśl, czy na pewno jest aż tak źle?
   Podróże kształcą i nawet jeśli będę wciąż powtarzać, że byłam na wyjeździe, to tylko dlatego, że chcę pozbierać do kupy to, co tam zaszło. A zaszło bardzo dużo. Kilka rzeczy, które są znaczące w całym zamieszaniu.

  • Widzimy różnice i możemy zweryfikować błędy. - Niezależnie czego dotyczy to zdanie, to dość mocno stawia na nogi. Czas jaki dostajemy i miejsce, z którego patrzymy na przeszłość może nas mocno podbudować, a za razem ściągnąć na ziemię. 
  • Otwieramy się i zaczynamy szanować innych. - Zmieniamy miejsce. Stajemy się mniejszością i w zależności, w jakim celu wyjeżdżamy tak będziemy odbierać innych cudzoziemców. Nagle zdamy sobie sprawę, że oni również szukają, uciekają lub spełniają marzenia. Nie każdy jest zły i nie każdy jest dobry.
  • Uodporniamy się. - Zderzamy się z inną rzeczywistością. Często obrywamy, a w odległym miejscu, gdzie nie możemy liczyć na natychmiastowe wsparcie bliskich. Stajemy się odporniejsi na różne sytuacje. Trzeba spiąć poślady, przełamać się i pójść załatwić to co najważniejsze.
  • Doceniamy. - Pierwsze wyjazdy zazwyczaj nie trwają długo. 1-2 tygodnie to często pestka dla ludzi, którzy są ciągle trasie. Lecz ta pestka to kolejna twarda rzecz do przetrzymania. Zwłaszcza wtedy, gdy każdy kolejny wyjazd przedłuża się. Wszystko co dalekie staje się lepsze, wygodniejsze lub łatwiejsze do zniesienia. To z czym obcujemy na co dzień - odchodzi. Sami dobrowolnie opuszczamy mały luksus i rzucamy się w nieznane. Powroty stają się piękniejsze, a dom przestaje mieć tyle wad.
  • Porządkujemy siebie. - Mając czas, który nie jest przepełniony 1000 rzeczy do zrobienia, zapamiętania i ogarnięcia, stajemy na nogi. Możemy usiąść w miejscu,  którym nikt na nas nie spojrzy jak na dziwaka, ba nawet tak się nie czujemy, przecież co oni mogą do Ciebie mieć. Siadasz i myślisz. Idziesz i zwiedzasz. Jedziesz i oglądasz. Szukasz spokoju w tym całym zgiełku. Wiele rzeczy zaczynasz łączyć, dzielić, analizować i składać, bo masz na to czas oraz różne zachowania w koło, które pokazują Ci to, co powinieneś zobaczyć.
  • Odpoczywamy. - Najczęstszy cel wyjazdów. Gdy dobrze rozpracujemy to co jest w koło nas, to relaks przychodzi samoistnie. Najważniejsza jest harmonia. 


Share:

czwartek, 1 września 2016

Tęskonta

   Odliczam dni, odliczam godziny. Przypomina mi się każdy wyjazd jaki miałam. Przygotowania. Pakowanie, emocje, robienie kanapek Czuję zapach jedzenia z podróży. Trochę dziwne, ale nie mogę się doczekać tej magicznej chwili, gdy wsiądę w auto i powita mnie Krzysztof Hołowczyc.
   Tak bardzo to we mnie siedzi i nie uleci, póki nie wjadę na rodzinne ziemie. Może to dość wielkie porównanie, jednak tak się teraz czuję. Powód w mojej głowie. Potrzebuję bycia tam, gdzie są bliscy mi ludzie. Mimo że staram się łapać każde miejsce, w które przyjeżdżam to tutaj było inaczej. Było trochę jak  domu, pomijając kilka istotnych różnic. To nie były wakacje typu #tripżycia. To było coś całkiem innego. Przeszłam przez moment, w którym pokazano mi coś więcej, niż tylko zwiedzanie i robienie zdjęć. Wyrobiłam swój tryb dzienny. Niby nic, lecz to dość odległe od mojej osoby. Nawet jeśli nie wszystko chodziło jak w zegarku, to pewne czynności musiały być wykonane. Przez wzlot ku górze i piękne doświadczenia sinusoida zmienia swój kierunek i zaczyna lecieć w dół. Szok i niedowierzanie. I jak zawsze na sam koniec powrót do żywych!
   Postawili przede mną zadania. Nic trudnego. Lecz później brak koncentracji pogrążył ładny obrazek w miernym świetle. Wszystkie dodatki jakie otrzymałam rozumiem dopiero na końcu. Często rozumiemy za późno, za wolno, jednak lepiej późno niż wcale.
   Kilka dni i jestem. Usiądę. odpocznę. Zapiszę. Wstanę. Podbiję mój świat. Kabanie damy radę!



Share: