poniedziałek, 19 września 2016

poszarpana jak tygrys
z prążkami na ciele
wzniecam krzyk rozpaczy
jednak nikt o tym nie wie

nie bawię się życiem
nie mam czasu na sen
wciąż wszystko się tu zbiera i mówi mi, że źle

Przepraszam świecie za moje próżniactwo
Jednak już dawno wyparowało to co nazywałam pasją
Spoglądam na ulicę mokrą od deszczu
I wiem, że dziś będzie tylko ciężko.

Błagam wybaczcie mi - niewolnicy,
która wszystkie chwile poświęcała niczemu.
Gdzieś ominęłam dobry skręt.
Gdzieś uciekła mi stanowcza pięść.


Share:

piątek, 16 września 2016

Co tu się dzieje? Gdzie ty znów chcesz jechać?

  https://www.youtube.com/watch?v=oH3ziXexXBc

   Dałabym wiele, aby znaleźć się gdzieś, gdzie można usiąść, odetchnąć, spojrzeć na zapierające dech widoki. Marzy mi się cicha plaża z delikatnym piaskiem, przejrzystą wodą i kawałkiem cienia. W moich myślach krąży obraz strzelistych szczytów i wąskich kamienistych dróg otoczonych polanami. Widzę wąskie uliczki, obcych ludzi i wysokie budynki. Pragnę odpoczynku. Pragnę oddechu. Zobaczyć coś nowego lub odkryć na nowo coś starego. Boli mnie, gdy oglądam zdjęcia pokroju National Geographic, gdzie świat to jeden wielki skarb, który tylko wystarczy otworzyć.
   W tym wszystkim widzę cel, który stawiam przed sobą i daję mu żyć w mojej głowie. Wyobrażam sobie wielkie rzeczy, w których zaklęte są odpowiedzi dotyczące mojego życia. Ciągnie mnie do świata. Najpierw do tego małego, który mam pod nosem. Nie wiem, jak ludzie mogą żyć w miejscu, którego nie znają. To smutne. Lecz nie mierzę już innych tą samą miarą, bo nie każdy musi to lubić. Zapominam o tym. Przepraszam.
   Są ludzie ciekawi świata. Ich organizm działa na podstawie zaspokojenia pragnień, które uroiły się w ich głowach. Nie odpuszczą, póki nie zrobią danej rzeczy. Jednak jeśli nie była ona odpowiednia to poprawiają ją lub cofają się do momentu sprzed działania. Często nie mają czasu lub mają wypełniony konkretny dzień po brzegi. Czytają. Pochłaniają książki, artykuły i obrazy. Robią wszystko, aby znaleźć się jak najbliżej swojego celu. Ludzie są niesamowici. Nie chcą tracić czasu, gdy mogą zmieniać świat...swój świat. A największą obawą jest ominięcie czegokolwiek.

"Wędrują ludzie z plecakiem uśmiechu, z balastem smutku i oddechu."


Share:

czwartek, 15 września 2016

Zielone

skaczę między kolumnami
otwieram drzwi i zamykam
biegam po muzeum niczym niewzruszona
wciąż oglądam

Szukam ciepłego kąta
Szukam otwartego zwoju z zapisami
Pragnę nowości

Nie posprzątałam
nie zrozumiałam
rozpędziłam się i zgubiłam

Brakuje zieleni, skrawka życia w szalejącym wnętrzu
Chowam klucz do domu i wciąż szukam bezpieczeństwa

Wniebogłosy posyłam sztuczne oczy
Spojrzenie ucieka daleko i widzę nic
Chaszcze na drodze

Kiedy znajdę polanę
Kiedy rozpalę ognisko
Kiedy zobaczę ręce
Kiedy odszukam siebie


Share:

piątek, 9 września 2016

To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.

   To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.
   To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.
   To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.
   To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.
   To głupie tworzyć coś, co nie ma konkretnego celu, co nie będzie trwałe lub doprowadzone do końca.
Share:

czwartek, 8 września 2016

Silni ludzie - Piękni ludzie

   Nie widzimy ich, a patrzymy na nich tak często. Siedzą, stoją czasem 3 metry od nas. Nie robią wiele. Obserwują i myślą. Przeżywają i analizują. Nie przyznają się do swoich osiągnięć, do swoich zwycięstw, które przeżywają w sobie. Ciągle im mało.
   Czasem nie wiedzą czego chcą. Zaniżają swój poziom, bo nie czują się pewnie. Z drugiej strony znają swoją wartość. Podziwiam ich za każdym razem. Dostają od życia kolejne ciężary. W większości nagle, niespodziewanie. Dźwigają ten bagaż i idą przed siebie, nadal zbierając nowe kamienie. Te stare, wyrzeźbione wyrzucają, bo przecież są już idealne. Ludzie silni - ludzie z przeszłością. Zawzięcie do pracy jest im dobrze znane, a pokusa lenistwa to wierna towarzyszka. Jednak nie dają się omamić.
   Chowają siebie. Chowają głęboko, aby ich nie ruszać. Kryją wiele. Wystawiają wystarczająco, tyle ile uważają za słuszne. Nie raz ukazali zbyt wiele. Poparzyło i już nie ruszają tych samych rejonów. Oni faktycznie uczą się na swoich błędach. Pamiętają i porównują. Nie chcą cierpieć z własnego wyboru. Myślą.
    To dobre dusze. Widzą w człowieku więcej. Pomogą do końca. Widzą kiedy przestać, jednak nadal są. Nie odchodzą na zawsze.
Dziękuję, że wciąż pokazują mi drogę.


Share:

środa, 7 września 2016

Rzeczy które dzieją się, jednak nie zwracamy na nie uwagi podczas podróży.

   Świat się nie zawali, a życie nie ucieknie, gdy czasem coś Cię ominie. Czasem to lepsza opcja, niż pchanie się na siłę tam, gdzie nie ma miejsca. A gdy jesteś tam, do którego nogi Cię poniosły to spójrz na nie z góry, z dołu, ze środka, ze swojej perspektywy i przemyśl, czy na pewno jest aż tak źle?
   Podróże kształcą i nawet jeśli będę wciąż powtarzać, że byłam na wyjeździe, to tylko dlatego, że chcę pozbierać do kupy to, co tam zaszło. A zaszło bardzo dużo. Kilka rzeczy, które są znaczące w całym zamieszaniu.

  • Widzimy różnice i możemy zweryfikować błędy. - Niezależnie czego dotyczy to zdanie, to dość mocno stawia na nogi. Czas jaki dostajemy i miejsce, z którego patrzymy na przeszłość może nas mocno podbudować, a za razem ściągnąć na ziemię. 
  • Otwieramy się i zaczynamy szanować innych. - Zmieniamy miejsce. Stajemy się mniejszością i w zależności, w jakim celu wyjeżdżamy tak będziemy odbierać innych cudzoziemców. Nagle zdamy sobie sprawę, że oni również szukają, uciekają lub spełniają marzenia. Nie każdy jest zły i nie każdy jest dobry.
  • Uodporniamy się. - Zderzamy się z inną rzeczywistością. Często obrywamy, a w odległym miejscu, gdzie nie możemy liczyć na natychmiastowe wsparcie bliskich. Stajemy się odporniejsi na różne sytuacje. Trzeba spiąć poślady, przełamać się i pójść załatwić to co najważniejsze.
  • Doceniamy. - Pierwsze wyjazdy zazwyczaj nie trwają długo. 1-2 tygodnie to często pestka dla ludzi, którzy są ciągle trasie. Lecz ta pestka to kolejna twarda rzecz do przetrzymania. Zwłaszcza wtedy, gdy każdy kolejny wyjazd przedłuża się. Wszystko co dalekie staje się lepsze, wygodniejsze lub łatwiejsze do zniesienia. To z czym obcujemy na co dzień - odchodzi. Sami dobrowolnie opuszczamy mały luksus i rzucamy się w nieznane. Powroty stają się piękniejsze, a dom przestaje mieć tyle wad.
  • Porządkujemy siebie. - Mając czas, który nie jest przepełniony 1000 rzeczy do zrobienia, zapamiętania i ogarnięcia, stajemy na nogi. Możemy usiąść w miejscu,  którym nikt na nas nie spojrzy jak na dziwaka, ba nawet tak się nie czujemy, przecież co oni mogą do Ciebie mieć. Siadasz i myślisz. Idziesz i zwiedzasz. Jedziesz i oglądasz. Szukasz spokoju w tym całym zgiełku. Wiele rzeczy zaczynasz łączyć, dzielić, analizować i składać, bo masz na to czas oraz różne zachowania w koło, które pokazują Ci to, co powinieneś zobaczyć.
  • Odpoczywamy. - Najczęstszy cel wyjazdów. Gdy dobrze rozpracujemy to co jest w koło nas, to relaks przychodzi samoistnie. Najważniejsza jest harmonia. 


Share:

czwartek, 1 września 2016

Tęskonta

   Odliczam dni, odliczam godziny. Przypomina mi się każdy wyjazd jaki miałam. Przygotowania. Pakowanie, emocje, robienie kanapek Czuję zapach jedzenia z podróży. Trochę dziwne, ale nie mogę się doczekać tej magicznej chwili, gdy wsiądę w auto i powita mnie Krzysztof Hołowczyc.
   Tak bardzo to we mnie siedzi i nie uleci, póki nie wjadę na rodzinne ziemie. Może to dość wielkie porównanie, jednak tak się teraz czuję. Powód w mojej głowie. Potrzebuję bycia tam, gdzie są bliscy mi ludzie. Mimo że staram się łapać każde miejsce, w które przyjeżdżam to tutaj było inaczej. Było trochę jak  domu, pomijając kilka istotnych różnic. To nie były wakacje typu #tripżycia. To było coś całkiem innego. Przeszłam przez moment, w którym pokazano mi coś więcej, niż tylko zwiedzanie i robienie zdjęć. Wyrobiłam swój tryb dzienny. Niby nic, lecz to dość odległe od mojej osoby. Nawet jeśli nie wszystko chodziło jak w zegarku, to pewne czynności musiały być wykonane. Przez wzlot ku górze i piękne doświadczenia sinusoida zmienia swój kierunek i zaczyna lecieć w dół. Szok i niedowierzanie. I jak zawsze na sam koniec powrót do żywych!
   Postawili przede mną zadania. Nic trudnego. Lecz później brak koncentracji pogrążył ładny obrazek w miernym świetle. Wszystkie dodatki jakie otrzymałam rozumiem dopiero na końcu. Często rozumiemy za późno, za wolno, jednak lepiej późno niż wcale.
   Kilka dni i jestem. Usiądę. odpocznę. Zapiszę. Wstanę. Podbiję mój świat. Kabanie damy radę!



Share:

wtorek, 23 sierpnia 2016

Niedowierzanie

https://www.youtube.com/watch?v=AeGfss2vsZg

  Coraz szybciej zbliża się koniec mojego wyjazdu. Dwa miesiące w miejscu, w którym miało zmienić wszystko zmieniło się w setki myśli. Czy dobrze zrobiłam, czy warto było, czy zmarnowałam czas lub go zyskałam. Co zmieniłam? Co zobaczyłam? Jak to wszystko przeżyłam? Czy było warto?
    Zasypana tysiącem pytań mogę powiedzieć, że nie cofnę czasu. Nie odzyskam tego co straciłam i tego co zrobiłam. Wykorzystałam garstkę z całego wora, a każde ziarno odłożyłam do pojemnika  z napisem DOŚWIADCZENIE. Widzę szerzej. Zmiana perspektywy jest najlepszym dopełnieniem całości obrazu.
   Możemy bawić się w życie lub żyć. Moje miejsce w tej linii wciąż się zmienia i w zależności od okoliczności wybieram stronę. Nigdy tak nie róbcie. Wtedy wszystko wydaje się być życiem, a tak naprawdę kłamiesz sobie w żywe (lub nie) oczy.
   Przeraża mnie to, że ludzie nadal tylko chcą. Co by się działo na świecie, gdyby 3/4 populacji realizowałoby plan na swój świat w rzeczywistości. Bez strachu ze świadomością porażki, jednak wciąż dążąc do swojego spełnienia. Prawdopodobnie stworzylibyśmy nową galaktykę, która już jest zaludniona. Innowatorzy nie myślący zwykłymi kategoriami. Ludzie nie patrzący na obelgi innych, którzy udoskonali by to co już jest. Stworzenie świata idealnego, niepowtarzalnego jak ten z przed miliardów lat.
    Cały czas patrzymy, używamy, działamy dzięki rzeczom, które stworzyli marzyciele i udoskonalili inni. Gdzie jesteśmy my w tym wszystkim? Podziwiamy i gratulujemy. Sami również oczekując pochwał,  jednak nie ma za co.
   Tyle razy się poddajemy... na chwilę. A później powtarzamy CHWILO TRWAJ! Zabawne.
 
Kim jesteś TY?


Share:

środa, 27 lipca 2016

Stres

 
https://www.youtube.com/watch?v=4zLfCnGVeL4

   Mówili, że nie będzie kolorowo, że dostanę po dupie, że może się czegoś nauczę. Nie wierzyłam w to, przecież to JA. Jak ja mogę  nie dać rady, co to dla mnie, zero obaw. Mieli rację. Zderzenie z rzeczywistością jest przerażającym szokiem. A czas ciągle biegnie.
   Presja, wariacja, improwizacja...szaleństwo i strach. Może to mocne określenia, lecz to właśnie moja definicja stresu. Nie wiedziałam, że można odczuć coś takiego. Coś co ogarnia Cię powoli, masz problem z zorientowaniem się czy zdążysz, czy nie. Góra, dół, góra, dół. Dam radę, nie dam rady, dam radę, nie dam rady. Wdech i wydech. Mobilizacja. Muszę zrobić to, to i to. Spojrzenie na zegarek... Panika! Lecisz na złamanie karku, bo tego zapomniałeś, a  to nie zmieści się w czasie. PUF! Brak kontaktu ze światem. Działa wszystko lub nic. Przód, tył. Zawracasz...CHAOS...oddech... pamiętasz te słowa "Najważniejsze to dać się zwariować." Okej co najważniejsze robisz na początku, resztę zostawiasz na później, nie jest ono tak ważne.
   Organizacja jest kluczem do dobrego działania. Plan jest idealnym narzędziem, a stosowanie się do niego to pewny sukces. Mimo że nie jest to moja dobra strona, to wprowadzam się w świat linii. Ułożonego prosto bez komplikacji. Nie chciałam czegoś, co jest pomocne, dlatego tak często wylatywałam na aut. Wszystko ma swój czas, nawet dotarcie do pewnych wniosków zajmuje mnóstwo czasu. Dopiera zaczynam czuć, czym jest prawdziwa odpowiedzialność. Za inną osobę i jej działanie, za siebie i moje błędy.   A ten jest dla mnie przełomowy.
   Mówili, że będę chciała wrócić do tego, co teraz chcę opuścić. Mówią wiele rzeczy. Często mają rację, lecz trzeba samemu przeżyć, aby się przekonać i zobaczyć jak jest. Prowadzisz się sam i mimo tylu ludzi, którzy są i martwią się, nie połączysz faktów, przez ich doświadczenia.
   Ahoj przygodo! Ogarnij się człowieku!


Share:

czwartek, 7 lipca 2016

Stare rany. Nowe strupy. Rana wygojona.

   https://www.youtube.com/watch?v=AL8pbQBhwO0

Nie rozdrapuje się ran, bo dłużej się goją. Taka jest powszechna opinia i po części słuszna, jeśli do rany dodaje się brudu, a nie czyści. Jeśli ściągnie się zewnętrzną warstwę, to może trochę pokrwawić i lekko zaboleć. Nie robi się tego codziennie. Lepszą opcją jest robienie tego w odstępie dłuższego czasy np. raz w tygodniu.
   Moja "zdrapka" goi się trzeci tydzień. Początek był bolesny i uciążliwy. Na początku trzeba było ją ukrywać, aby nie dostało się tam za dużo śmieci. Zwyczajnie trzeba było ją chronić i o nią dbać. Po jakimś czasie zaczęła się ładnie goić. Aktualnie jest na etapie końcowym. Widać, że jest, ale nic się z nią nie dzieje...do momentu, aż ją rozdrapię. Mimo że to dość mały obszar to potrafi dać w kość, bo była dość głęboka. Jednak wiem, że goi się szybciej i lepiej, ponieważ ją czyściłam i o nią dbałam.
   Przekładając to na nasze życie.
 Po pierwsze: czas to Twój sprzymierzeniec - nie zepsuj tego, bo ten moment umacnia i wiele weryfikuje, oraz odkrywa Ciebie. Rozdrap czasem ranę i przemyj ją nową falą, aby wszystko mogło złączyć się w całość.
 Po drugie: blizny to przypomnienie - nie są one wspomnieniem, lecz znakiem informacyjnym, aby błędy nie były powtarzane.
 Po trzecie: wszystko ma znaczenie - nie ważne jaka sytuacja jest/była/będzie, ważne jest w niej to, co możesz wyciągnąć na przyszłość i co dzięki niej zrozumiesz patrząc w przeszłość.
 Po czwarte: odpoczynek nie trwa długo: jest to chwila na Twoją regenerację. Jeśli porażki zaczniemy traktować jako przerwę (wszystko z dystansem, nie mam na myśli gnojenia własnej osoby przez to, że nie wyszło, z dystansem, spokojnie i z otwartą głową), to cel stanie się priorytetem i nie będzie miejsca na porażkę.
 Po piąte: uśmiechnij się - nie chodzi mi o ukrywanie uczuć, ale o wydobywanie z siebie tych dobrych i budujących.
   U jednej części ludzi pozytywne bodźce są budujące, a u drugiej negatywne. To zależy od charakteru i wrażliwości. Niektórym udaje się zbudować imperium z pomocą nienawiści innych. Każda obelga i brak wiary to dla nich nowe stopnie. Podziwiam takich ludzi i pozdrawiam z całego serca!
   Ból to kwestia czasu lub przyzwyczajenia, po czasie nie jest tak istotny, bo nie jest priorytetem. I znika. Dobrze też jest pomóc mu się wydostać w rozsądny sposób.
  Czas minął! Czuję, że jest/będzie dobrze. Tylko popchaj swoje serce w dobrym kierunku!
Powodenia! Work hard ;)



Share: