Nie myślę już tak, jak myśleć potrafiłam. Nie otrzymuję tylu bodźców, by mówić tak jak mówiłam kiedyś. Nie wyłapuję tak wielu rzeczy. Uśpiłam własne potrzeby i działania. Mam wrażenie, że zostawiłam gdzieś samą siebie. Uwaga! Jest to jeden z bardziej egoistycznych postów, jaki można przeczytać na tym blogu.
- Nie chcę pławić się w luksusie. To nie jest mój czas. To nie jest ten moment w życiu, aby się ustabilizować i marzyć o spokojnym działaniu. Jest kilka rzeczy, o których marzę. Jest kilka podróży, które chcę odbyć, bez względu na ilość pieniędzy w portfelu. Piękne hotele, ekskluzywne wyżywienie, basen w pokoju...wszystko fajnie, ale tylko wtedy, gdy będę potrzebować odpoczynku. Póki co pragnę poczuć miejsce, do którego jadę. Marzy mi się wspólny wyjazd do małej włoskiej wioski, gdzie otwierając okno zobaczę winnice. Wchodząc do kuchni, moje nozdrza podrażni zapach ziół i suszonych pomidorów. Chciałabym doświadczyć autentyczności miejsca, w który się znajduję.
- Powrót do rzeczy, które kocham robić. Straciłam je. Zaniedbałam. Chwila słabości i zagubienia zmieniła się w jedną wielką rzekę lenistwa i braku. Jakiego braku? Braku spojrzenia na świat. Braku realizacji siebie i braku czucia. Nie przeżywam. Nie żyję. Za bardzo dramatyzuje.
- Zamknęłam swoje potrzeby jedynie do posiadania, śledzenia i oglądania. Rozlałam się. Porzuciłam to co istotne, na rzecz tego co proste. Bez kombinowania. Klikam i mam. Nie zatrzymam się i nie pomyślę, bo przecież nie ma czasu. Ulegam.
- Nie pracuję nad sobą. To boli mnie najbardziej. Stanęłam w miejscu i jedynie udaję, że szuka rozwiązania. Stoję i patrzę. Stoję i robię. Stoję...nic więcej. Nie robię rzeczy znaczących.
- Pomijając teraz mnie. Zaniedbuję ludzi ważnych dla mnie. Nie umiem wytłumaczyć sobie pewnych zdarzeń. Obwiniam się za brak czasu dla wszystkich... Jestem z nim, nie mam mnie z rodziną. Jestem z rodziną, nie ma mnie z nim. To bardzo męczy. Mam wrażenie, że ranię jedną i drugą stronę, i nie mogę znaleźć równowagi.
- Zawsze to była moja przypadłość - wpadanie w skrajności. Wychodzę z założenia: albo wszystko albo nic. Niestety... Coraz częściej robię nic, a nie wszystko.
Także widzicie. Póki co tylko tyle z mojego marudzenia. Nic do myślenia, nic do rozważania. Po prostu zrzucam balast, bez oczekiwania na poklepanie po ramieniu. Paplanina o niczym.