czwartek, 5 marca 2015

To nie to miejsce, to nie ten świat.

   Ta sytuacja powtarza się. Uczucie odosobnienia i bycia niepotrzebną przytłacza mnie. Nie czuję się dobrze w tym mieście... Znowu.
   Czuję się jakbym była na wyspie, bez nikogo, sama. Mimo pływających statków, które czasem podpłyną, ale po chwili są daleko od brzegu. Nie jestem tu dla kogoś, chyba zaczynam to rozumieć. Nie przyjechałam tu, żeby kogoś znaleźć, być ważną w czyimś życiu, nie ważne kogo. Może być miło, ale nie na poważnie. Jestem dla siebie, tylko po to by dzięki tym wszystkim spotkanym osobą, móc odnaleźć siebie i własną drogę. Udaje mi się. Wszystko we mnie się uspokaja największe problemy nie są tak bardzo istotne, momentami nawet ich nie ma.
   Jednak znów  chcę stąd uciec. Gdy mam wszystkiego za dużo lub dość, po prostu odlatuję do innego świata. Pragnienie podróży  i doznania czegoś nowego jest silniejsze, niż teraźniejszość.
   Duszę się tutaj, a zostały mi dwa lata... Tylko dwa. Czy to dużo? Nie wiem.





Share:

środa, 4 marca 2015

I tak właśnie rozpoczęła się rzeź... WITAMY SPÓŹNIONĄ!

   Tak przyznaje się - jestem niezorganizowanym leniem. "Zdolne ma Pani dziecko, ale leniwe." Kto kiedykolwiek to słyszał? Prawdopodobnie 98% młodych, dobrze zapowiadających się ludzi.
   Zawsze biorę na siebie milion rzeczy, bo mówię i wiem, że dam radę, ale kiedy mam zacząć już wszystko robić wtedy PUF i idzie to kilka razy ciężej niż myślałam. Aktualnie mam dużo do nauki i wiele rzeczy do nadrobienia. Zaniedbałam swoje obowiązki i przyznaję się do tego. Pytanie - dlaczego? Po prostu jestem leniwa. Ostatnimi czasy dużo śpię popołudniami. Nie jest to trzydziesto minutowa drzemka, ale trzy (czasem więcej) godzinny sen. Ciężko mi wytłumaczyć, czemu kładę się do łóżka i wstaję nie wiadomo kiedy, o ile wstaję. Muszę odespać wszystko, ale wtedy marnuję czas. Gdy nie pójdę spać, jestem zamyślona, nie potrafię się skupić, ani zmotywować do pracy.
I to właśnie jeden z wielu powodów, dlaczego mam zaległości... Do roboty! Ile razy to powtarzałam... Chociaż trochę... Ogarnij się!

"To jest jak budowanie domu. Jeśli stawiasz cegłę jedna obok drugiej i jedna na drugiej, to zbudujesz dom. Jeśli zabraknie cegły w środku, w podstawie lub będą źle ułożone - dom zwyczajnie się zawali."




Share:

niedziela, 1 marca 2015

Czy to właśnie jest tęsknota?

   Już dłuższy czas nie mogę się Ciebie pozbyć z mojej głowy. Ostatni raz widzieliśmy się dwa lata temu, gdy pierwszy raz poznaliśmy się. Kiedy rozmawialiśmy? Kilka miesięcy temu na Skype, ale to nie to czego potrzebuję. Teraz wracasz do mojej pamięci, Twoja twarz z TYM uśmiechem. Twoje oczy, które... świdrowały. Mimo innych par podekscytowanych oczu, Twoje były spokojne...inaczej spokojne. Po każdej rozmowie byłam rozpromieniona, mimo że było ich za mało. I ta jedna pamiętna, którą wciąż wspominamy i tak bardzo nie chcieliśmy jej skończyć. Gdzie to jest? Znów odezwiesz się pod koniec roku? Dlaczego jesteś tak daleko?
   Mogę zadawać pytania, których Ty nigdy nie przeczytasz. Mogę napisać, ale Ciebie nigdy nie ma, a gdy jesteś....to nie mam odwagi. Będę mogła Cię zobaczyć? W tym roku? Na żywo? Czy to będzie za wiele?
   Gdyby to wszystko nic nie znaczyło, to teraz byłbyś mi obojętny. Ale jesteś, co jakiś czas wracasz w moich wspomnieniach. Może nie chwile, które spędziliśmy razem, ale Twoje emocje. Tylko jest coś co mnie hamuje w tym wszystkim. Nie mogę zrobić sobie nadziei. Ty masz swoje życie i nie mogę wejść do niego z butami, nabrudzić i wyjść. Niestety jestem do tego zdolna.
   Czekam. No chyba, że los będzie uważał inaczej i mój świat zwariuje. Ale odezwij się, powiedz, że wszystko jest dobrze i uśmiechnij się do mnie. Czeka,







"Wraca wspomnienie lata, ale na krótko"
Dziękuję za wszystko Panie Freud
Dobrej nocy



Share:

sobota, 28 lutego 2015

Gigantyczna dziura.... w człowieku.

  Oglądając różne seriale, pewnie zdarza się nam utożsamiać z bohaterami. Ich charaktery są stworzone z konkretnych cech, aby otrzymać idealny typ osobowości. Jednak w praktyce jest to dość trudne do osiągnięcia... chyba nie do tego zmierzałam.
  Ostatnimi czasy odczuwam coś dziwnie innego. W moich wyobrażeniach wygląda to jak wygładzona szara masa. Nie jest to harmonia, bo ją tworzą umiarkowane przeciwności, które razem działają. Bardziej przypomina mi to jednolitość, monotonię i pustkę, WIELKĄ dziurę znajdującą się w człowieku, którą zapycha się śmieciami. Brak konkretnego celu i wyznaczonego kierunku? A i owszem, ale coraz częściej szukam źródła całej mnie. Niestety chwilami nie potrafię przyjąć swoich błędów i zrzucam to na innych.
  Ale nie mam jej, gdy jestem w miejscach z ludźmi, którzy potrafią wyrwać ze mnie dziecko. Momenty sprawiające, że nie ma we mnie smutku, żalu, goryczy.... MAGIA. Szczęście jest w pobliżu, bo ponoć smucimy się z wielu powodów, a szczęśliwym można być bez powodu.


Share:

poniedziałek, 9 lutego 2015

Do roboty !

  Jest jedna taka rzecz, a dokładniej słowa.
Wiele razy słyszałam, że wierzę w innych i wspieram. Jest to bardzo miłe, ale każdy zawsze dąży do ideału.
  Czy zastanawialiście się kiedykolwiek, jak to jest być czyjąś motywacją?
Czy usłyszeliście kiedyś "chcę być taki/taka jak Ty"?
Dwa proste pytania, ale jednak zastanawiają. Osobiście nie odczułam tego.
Wiem, żeby być dla kogoś wzorem, trzeba zrobić wszystko co się zaplanowało, dotrzeć do celu, do swojego życiowego ideału własnego ja.
Czyżby kolejna ciężka praca nad sobą?
Bez pracy nie masz niczego.
Wszystko co jest dobre, wymaga poświęcenia, czasem nieprzespanych nocy.
Ale zrealizowanie celu jest warte wszystkiego. Nie można wciąż powtarzać stałych wymówek i usprawiedliwiać się. To że słuchasz i planujesz, nie oznacza, że działasz i wszystko realizujesz .



  JEŚLI CHCESZ BYĆ DLA KOGOŚ WZOREM, ZACZNIJ ŻYĆ!



Share:

Marzenie - Realizacja?

 Przychodzi taki dzień, w którym marzeniem jest tylko jedna rzecz. Cały świat nie istnieje, wszystkie plany jakie powstały- nie istotne.
 Ogólnie mówiąc, tym marzeniem jest taniec.

  Przebierasz się w strój do tańca. Ubierasz najwygodniejsze buty, w których mógłbyś przejść cały świat. Przeszukujesz torbę, bo przecież gdzieś są twoje ulubione kawałki. Wyciągasz butelkę 1,5 litra wody mineralnej, z sokiem z cytryny i wychodzisz z szatni. Idziesz przez korytarz, który prowadzi cię do sali pełnej luster.
  Widzisz swoje odbicie w każdej gładkiej tafli. Przeglądasz się i powolnym krokiem zmierzasz do odtwarzacza. Czujesz pod stopami parkiet, a myślami wybiegasz w niedaleką przyszłość. Zaczynasz myśleć o muzyce, na co masz dzisiaj ochotę, jak powinien przebiec trening, który utwór mógłby zacząć dzisiejsze starcie. Przykucasz przed nim i podłączasz do prądu. Sukces! Wszystko działa. Otwierasz opakowanie z płytami i wybierasz. Twój wzrok trafia na tę, która wiąże się z pięknymi wspomnieniami. Delikatnie wyciągasz  i wsadzasz ją do odtwarzacza.
  Pierwsze uderzenie basu trafia w Ciebie i przestajesz myśleć o całym świecie. Teraz jest chwila, na którą przyszło Ci czekać pewien czas. Muzyka trafia do Twoich uszu, zaczyna władać Twoim umysłem i wypełnia każdy skrawek Twojego ciała. Zamykasz oczy i cofasz się od odtwarzacza. Wiesz, że cała sala należy tylko do Ciebie i nie musisz się hamować. Powoli rozpoczynasz rozgrzewkę. Twoja głowa wędruje od jednego barka do drugiego, w przód i w górę. Krążenia klatki piersiowej idą sprawnie, dodajesz ręce. Rozluźniasz się i przechodzisz do bioder. Zakreślasz koła z prawe strony i odbijasz w lewą. Patrzysz już w lustro, zakreślasz ósemkę,  nie możesz się doczekać, aby zacząć. Zaczynasz maszerować i powoli przechodzisz w rozkrok. Zjeżdżasz rekami po nodze, aż do podłogi i przytrzymujesz głowę przy kolanie. 10 sekund. Przechodzisz po podłodze do drugiej nogi i powtarzasz rozciąganie. 10 sekund. Łączysz stopy i ponownie dotykasz głową kolan. Przenosisz ręce przed siebie i rozciągasz nogi zginając raz jedną raz drugą. 10 sekund. Wracasz do wcześniejszej pozycji i powoli, kręg po kręgu, prostujesz się, głowa do samego końca jest w dole. Podnosisz ją, robisz głęboki wdech równocześnie podnosząc ręce nad głowę i wydychasz powietrze razem z opuszczonymi rękoma. Kończysz rozluźniając całe ciało.
  Nadszedł czas, żeby zmienić piosenkę. Uważnie szukasz tej jednej, która mogłaby wypełnić Ciebie. JEST! Zaczyna lecieć, a Ty biegniesz na środek sali i rozkoszujesz się rytmem, basem, każdym dźwiękiem, który dociera do Twoich uszu. Zaczynasz się ruszać, Twoje kroki trafiają idealnie w takt. Ciało ogarnia błogie rozluźnienie. Nie myślisz o konkretnym stylu, nie dzisiaj. Twoje ręce pomagają nogą, a te prowadzą Cię po całym parkiecie. Nie masz już kontroli nad ruchami, wszystko wychodzi z poprzedniego ruchu. Nie liczysz, nie rozmyślasz... Czujesz... Czujesz wszystko, każdy oddech, każdą kroplę potu, każdy ruch, każdą emocję. Sala jest dla Ciebie i nic ani nikt nie może tego zmienić. Patrzysz na swoje odbicie i widzisz miłość w niewyobrażalnej skali. Każde uczucie pokazujesz ruchem i wiesz, że nie może być inaczej.


Share:

poniedziałek, 26 stycznia 2015

Porównania, bo inni są...

Zbyt często się porównujemy do innych ludzi.
"Inni ludzie są ładniejsi...", ale to nie o to tutaj chodzi.
"Inni ludzie są lepiej zbudowani....", a Ty możesz im dorównać lub być lepszym.
"Inni mają zapał do wszystkiego...", a Tobie wystarczy wstać od komputera i zrobić 3 serie przysiadów lub pompek. Możesz poszukać w internecie, skoro już tam jesteś, jak ciekawie spędzić czas.
"Inni mają pieniądze...", ale spacer o wschodzie słońca nic nie kosztuje.
"Inni mają znajomych...", a ty dajesz radę w samotności. Spójrz! Przecież jesteś.
"Inni są kochani...", a Ty kochasz innych. Pamiętaj, że wszystko do Ciebie wraca.
Inni, inni, inni... inni są, ale tak na prawdę liczysz się TY.
Tylko Ty:

  • wiesz co najbardziej lubisz,
  • ile powinieneś posłodzić,
  • ile wytrzymasz w biegu,
  • kiedy ostatni raz krzyczałeś w poduszkę,
  • kiedy uśmiechałeś się do małego wróbelka,
  • kto tak na prawdę jest dla Ciebie ważny.

"Bo oni są..." Dobrze są, ale Ty też jesteś i korzystaj z tego, bo kiedyś może być inaczej. Oni są...Twoją motywacją. Oni są, ale wkrótce znikną, bo Ty będziesz dla nich.



Share:

piątek, 23 stycznia 2015

Tak dziwnie

  To był dobry dzień.
Rozpoczęty zaskoczeniem i szybkim pędem. Przełamywanie swoich lęków, nawet w najmniejszym   stopniu, jest pięknym i satysfakcjonującym przeżyciem.
  Cel nie został osiągnięty w całości, ale spacer odbył się. Czasem nie zdajemy sobie sprawy jak szczerość i proste zdania ułatwiają nam życie. Utrudniamy, nie mówimy i męczymy się 100 razy mocniej, niż gdy mówimy otwarcie.
Cieszę się, że mogłam poznać człowieka od tej prostej strony. Przecież 25 689 752 091 842 nie istniałoby, gdyby nie 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9.
  Wróciłam i złapało mnie zmęczenie. Nie to zwykłe, ale to w którym zmienia się humor. Od nerwowego zniecierpliwienia przez obojętność i kolejną nerwowość do pustego śmiechu i kończąc na "wszystko mi jedno, nie będzie się mną bawił, bo ma tak w zwyczaju". Ale w  tym momencie muszę obwinić siebie, ponieważ poszłam spać o godz. 6.40 i nie jest mi z tym dobrze. Wiem, że czasami przesadzam z moimi humorkami, ale czasem nie da się tego powstrzymać. Proszę o wybaczenie.

 Powiem tyle : Czuję, że to był dobry dzień i nie został stracony.

Od 23-25 jestem na wyjeździe i nie jestem pewna, czy będzie możliwość wrzucenia postów.

Dziękuję wszystkim, którzy się tu pojawiają! Mam nadzieję, że nie na chwilę. 

PS.: Człowieku! Jeśli cokolwiek obiecujesz to dotrzymaj słowa. Gdy nie dasz rady powiedz szczerze dlaczego.


Share:

czwartek, 22 stycznia 2015

Zacznij-Przetrwaj-Wygraj

Zacznij!
  Startowałam wiele razy. W większości była to zmiana własnego ciała. Mój słomiany zapał przezwyciężał mnie za każdym razem, gdy mówiłam sobie "Tym razem dotrzesz do celu". Gdybym nie przestawała, teraz byłabym najszczęśliwszą osobą, jaką kiedykolwiek można byłoby spotkać.Czekałam, aż będzie TEN moment, w którym moje życie obróci się o 180 stopni. Nic nie robiłam. Ciągle czekałam.
  Zaczęłam uczyć się gry na gitarze. Przyszedł moment, w którym pomyślałam "To już umiem, to wychodzi mi dobrze, śpiewać i tak nie potrafię. Czasu nie mam, a targać jej do szkoły nie będę." Był moment. że powoli zaczynałam łapać chwyty baree ^^. Był taki moment... Już cieszyłam się, że niedługo będę mogła przejść dalej. Aktualnie leży rozstrojona i wyciągam ją jedynie na harcerskie imprezy. Zapomniałam dlaczego zaczęłam grać...
  Zaczęłam zabawę z fotografią. Nie pamiętam kiedy był początek całej historii z aparatem. Wiecznie gdzieś, coś Julietta była z aparatem. Zakręciło mnie to, gdy moja siostra zaczęła robić zdjęcia ot tak. Była rodzinna cyfrówka, która robiła naprawdę ładne zdjęcia. Był czas, gdy chodziłam z nią i fotografowałam co tylko się dało. Później stałam się bardziej wybredna, aż do momentu przerwy w fotografowaniu. Czasem zdarzały się wielkie powroty... ale po godzinie czytania wolałam oglądać śmieszne zdjęcia w internecie. Założyłam bloga, gdzie dodawałam swoje piękne (wtedy) zdjęcia. Teraz nie pamiętam hasła do tamtego okresu czasu. Mimo wszystkiego, czego się "nauczyłam" wiem, że muszę zacząć od podstaw. Kupiłam swoją pierwszą lustrzankę, na którą sama uzbierałam, z małą pomocą rodziców. Chcę coś potrafić. Chcę, żeby zdjęcia które robię, były z czymś co przykuje uwagę innych. Żeby nie osiadł na niej kurz...
  Zaczęłam uczyć się gry na perkusji. Szło mi dobrze przez kilka miesięcy, póki byłam na miejscu. Na początku próbowałam uczyć się sama z pomocą internetu, a czasem trzeba mieć kogoś, kto powie jakie popełniasz błędy. Miałam nauczyciela, dobrego nauczyciela. Nie wykorzystałam tego i zostawiłam tą całą zabawę. Nie wróciłam do niej...
  Zaczęłam pisać. Na początku było to wszystko i nic. Moje uczucia, moje przeżycia, aż przyszło pierwsze jakieś opowiadanie na blogu. Znalazłam go półtora roku temu, ale teraz ślad po nim zaginął. Później zaczęły się inne treści i inne teksty upiększające moje młode cierpienia. Historie o mnie w innych postaciach. Imaginacje na temat życia i szczęścia. Kolorowanie i przesycanie całej prawdy. Często to robię, mimo woli... Do rzeczy. Powstał kolejny blog, który jest w sieci dalej. Przeznaczony on został opowiadaniu o smokach, którymi byłam zauroczona w tamtym czasie i ta iskierka pozostała do teraz, życiu nastoletniej dziewczyny i ogniu, który ma symbolizować jej dar i uczucie. Przerwałam z powodu braku weny i czasu. Hmmm...Zwyczajnie zniechęciłam się, bo nikt tego nie czytał. Posiadam również zaczętą historię w dwóch zeszytach. Mam pomysł na wszystko, ale całość jest pisana z marszu....w momencie gdy jest pisana. Jest jedna historia, która została zaczęta i skończona. Jedyna historia, której pisanie rozpoczęłam po tym jak olśniło mnie zakończenie. Byłam pełna każdej istniejącej emocji. Czułam satysfakcję po jej napisaniu, ale z biegiem czasu widzę błędy. Mam czasem wrażenie, że jest zwyczajnie zbita i nie ma w sobie niczego co mogłoby trzymać napięcie w czytelniku. Ale mimo to zostało one wyróżnione przeze mnie i trafiło na tego bloga. "DOBRANOC" to właśnie o nim mowa. Polecam.
  Zaczęłam tańczyć już w przedszkolu. Kochałam scenę i brałam udział w każdym możliwym konkursie jaki był. Taniec stał się moją miłością, ale nie jestem skupiona na jednym stylu. Skubnęłam z każdego po kawałku i staram się na tym bazować. Gdy już tańczę, najczęściej przed lustrem, to nie myślę " O teraz jazz... chwila chyba zakończę hausem i dopieszczę poppingiem." Dla mnie takie rzeczy nie mają znaczenia. Jest muzyka, do której zatańczę odpowiednio, ale są kawałki gdzie jedynym stylem jaki dla mnie istnieje to comiwduszygra. Każdy potrafi go zatańczyć i każdy go tworzy. To jest dla mnie magia tańca, możliwość wyrażania swoich uczuć poprzez ruch.
  Zaczęłam uczyć się robótek na drutach, Dobra zabawa, ale po chwili nudzi. Mam jedno zamówienie do zrealizowania, więc muszę się spiąć i zrealizować je.
  Zaczęłam zabawy w aktorstwo. Dochodzę do wniosku, że istnieją marzenia, które nie są aż tak ważne. Po porostu są i będą, póki nie wyparuje ze mnie dziecko pełne chęci pokazania, że potrafi. A potrafi i to dużo.
  Zaczęłam uczyć się języków obcych. Powtarzam to wiele razy, ale niestety to smutna prawda. Gdybym wytrwała i nauczyła się to w tym momencie mówiłabym po : angielsku, hiszpańsku, włosku, grecku, rosyjsku, francusku i w języku hindi. Na ten moment dogadam się po angielsku i 2-3 słówka po niemiecku. Smutne.
  Zaczęłam należeć do harcerstwa. Jestem w nim niecałe 5 lat i idę w coraz lepszym kierunku. Ukończyłam najważniejsze kursy, ale przede mną będzie ich jeszcze wiele. Trwam w tym do dziś, mimo że miałam momenty zwątpienia.

Przetrwaj!
  TO JEST ŚMIESZNE! Musiałam zebrać wszystko do kupy, żeby zobaczyć, że jedyną rzeczą jaka jest ze mną i ciągle się w niej rozwijam to harcerstwo. To zasługa ludzi, którzy robią to razem ze mną i trzymali mnie gdy upadałam. Czasami czuję i mogę powiedzieć, że jestem spełniona, ale jednak ta drużyna nie jest moim miejscem docelowym. Trwam w tym i będę trwać!

Wygraj!










Wygram.



Share:

środa, 21 stycznia 2015

Stracone

Mamy takie dni, gdy budzimy się zmęczeni, mimo że chcemy zrobić wszystko. Siedzimy w jednym miejscu i czekamy na odpowiedni moment, żeby wstać i być pełnym energii. To tak nie działa. Moim zdaniem tak jak zaczynamy, tak samo powinniśmy skończyć. Ale jeśli może skończyć się lepiej, to czemu nie. :) Dzisiaj zrobiłam za mało i za dużo przesiedziałam. Zmarnowałam dzień. Nie mogę już go odzyskać i naprawić. Jeśli człowiek dobrze się nad tym zastanowi, to tak naprawdę karzemy samych siebie za to co robimy. Taka karma. Mamy marzenia i ich nie realizujemy. Tylko nie popadajmy w chandrę, bo jeden dzień nam uciekł. Wyjdźmy następnemu na przeciw i zróbmy to co chodzi nam od wielu dni, tygodni, miesięcy, w najgorszym przypadku od lat po głowie.
Spójrz łaskawie na to całe życie i powiedz, że było dobre. Jeśli nie możesz tego zrobić, powiedz, że będzie jeszcze lepsze.

Mój plan na jutro: Pójść na spacer i oglądać moje miasto i okolicę z góry. 




Share: