środa, 7 września 2016

Rzeczy które dzieją się, jednak nie zwracamy na nie uwagi podczas podróży.

   Świat się nie zawali, a życie nie ucieknie, gdy czasem coś Cię ominie. Czasem to lepsza opcja, niż pchanie się na siłę tam, gdzie nie ma miejsca. A gdy jesteś tam, do którego nogi Cię poniosły to spójrz na nie z góry, z dołu, ze środka, ze swojej perspektywy i przemyśl, czy na pewno jest aż tak źle?
   Podróże kształcą i nawet jeśli będę wciąż powtarzać, że byłam na wyjeździe, to tylko dlatego, że chcę pozbierać do kupy to, co tam zaszło. A zaszło bardzo dużo. Kilka rzeczy, które są znaczące w całym zamieszaniu.

  • Widzimy różnice i możemy zweryfikować błędy. - Niezależnie czego dotyczy to zdanie, to dość mocno stawia na nogi. Czas jaki dostajemy i miejsce, z którego patrzymy na przeszłość może nas mocno podbudować, a za razem ściągnąć na ziemię. 
  • Otwieramy się i zaczynamy szanować innych. - Zmieniamy miejsce. Stajemy się mniejszością i w zależności, w jakim celu wyjeżdżamy tak będziemy odbierać innych cudzoziemców. Nagle zdamy sobie sprawę, że oni również szukają, uciekają lub spełniają marzenia. Nie każdy jest zły i nie każdy jest dobry.
  • Uodporniamy się. - Zderzamy się z inną rzeczywistością. Często obrywamy, a w odległym miejscu, gdzie nie możemy liczyć na natychmiastowe wsparcie bliskich. Stajemy się odporniejsi na różne sytuacje. Trzeba spiąć poślady, przełamać się i pójść załatwić to co najważniejsze.
  • Doceniamy. - Pierwsze wyjazdy zazwyczaj nie trwają długo. 1-2 tygodnie to często pestka dla ludzi, którzy są ciągle trasie. Lecz ta pestka to kolejna twarda rzecz do przetrzymania. Zwłaszcza wtedy, gdy każdy kolejny wyjazd przedłuża się. Wszystko co dalekie staje się lepsze, wygodniejsze lub łatwiejsze do zniesienia. To z czym obcujemy na co dzień - odchodzi. Sami dobrowolnie opuszczamy mały luksus i rzucamy się w nieznane. Powroty stają się piękniejsze, a dom przestaje mieć tyle wad.
  • Porządkujemy siebie. - Mając czas, który nie jest przepełniony 1000 rzeczy do zrobienia, zapamiętania i ogarnięcia, stajemy na nogi. Możemy usiąść w miejscu,  którym nikt na nas nie spojrzy jak na dziwaka, ba nawet tak się nie czujemy, przecież co oni mogą do Ciebie mieć. Siadasz i myślisz. Idziesz i zwiedzasz. Jedziesz i oglądasz. Szukasz spokoju w tym całym zgiełku. Wiele rzeczy zaczynasz łączyć, dzielić, analizować i składać, bo masz na to czas oraz różne zachowania w koło, które pokazują Ci to, co powinieneś zobaczyć.
  • Odpoczywamy. - Najczęstszy cel wyjazdów. Gdy dobrze rozpracujemy to co jest w koło nas, to relaks przychodzi samoistnie. Najważniejsza jest harmonia. 


Share:

czwartek, 1 września 2016

Tęskonta

   Odliczam dni, odliczam godziny. Przypomina mi się każdy wyjazd jaki miałam. Przygotowania. Pakowanie, emocje, robienie kanapek Czuję zapach jedzenia z podróży. Trochę dziwne, ale nie mogę się doczekać tej magicznej chwili, gdy wsiądę w auto i powita mnie Krzysztof Hołowczyc.
   Tak bardzo to we mnie siedzi i nie uleci, póki nie wjadę na rodzinne ziemie. Może to dość wielkie porównanie, jednak tak się teraz czuję. Powód w mojej głowie. Potrzebuję bycia tam, gdzie są bliscy mi ludzie. Mimo że staram się łapać każde miejsce, w które przyjeżdżam to tutaj było inaczej. Było trochę jak  domu, pomijając kilka istotnych różnic. To nie były wakacje typu #tripżycia. To było coś całkiem innego. Przeszłam przez moment, w którym pokazano mi coś więcej, niż tylko zwiedzanie i robienie zdjęć. Wyrobiłam swój tryb dzienny. Niby nic, lecz to dość odległe od mojej osoby. Nawet jeśli nie wszystko chodziło jak w zegarku, to pewne czynności musiały być wykonane. Przez wzlot ku górze i piękne doświadczenia sinusoida zmienia swój kierunek i zaczyna lecieć w dół. Szok i niedowierzanie. I jak zawsze na sam koniec powrót do żywych!
   Postawili przede mną zadania. Nic trudnego. Lecz później brak koncentracji pogrążył ładny obrazek w miernym świetle. Wszystkie dodatki jakie otrzymałam rozumiem dopiero na końcu. Często rozumiemy za późno, za wolno, jednak lepiej późno niż wcale.
   Kilka dni i jestem. Usiądę. odpocznę. Zapiszę. Wstanę. Podbiję mój świat. Kabanie damy radę!



Share:

wtorek, 23 sierpnia 2016

Niedowierzanie

https://www.youtube.com/watch?v=AeGfss2vsZg

  Coraz szybciej zbliża się koniec mojego wyjazdu. Dwa miesiące w miejscu, w którym miało zmienić wszystko zmieniło się w setki myśli. Czy dobrze zrobiłam, czy warto było, czy zmarnowałam czas lub go zyskałam. Co zmieniłam? Co zobaczyłam? Jak to wszystko przeżyłam? Czy było warto?
    Zasypana tysiącem pytań mogę powiedzieć, że nie cofnę czasu. Nie odzyskam tego co straciłam i tego co zrobiłam. Wykorzystałam garstkę z całego wora, a każde ziarno odłożyłam do pojemnika  z napisem DOŚWIADCZENIE. Widzę szerzej. Zmiana perspektywy jest najlepszym dopełnieniem całości obrazu.
   Możemy bawić się w życie lub żyć. Moje miejsce w tej linii wciąż się zmienia i w zależności od okoliczności wybieram stronę. Nigdy tak nie róbcie. Wtedy wszystko wydaje się być życiem, a tak naprawdę kłamiesz sobie w żywe (lub nie) oczy.
   Przeraża mnie to, że ludzie nadal tylko chcą. Co by się działo na świecie, gdyby 3/4 populacji realizowałoby plan na swój świat w rzeczywistości. Bez strachu ze świadomością porażki, jednak wciąż dążąc do swojego spełnienia. Prawdopodobnie stworzylibyśmy nową galaktykę, która już jest zaludniona. Innowatorzy nie myślący zwykłymi kategoriami. Ludzie nie patrzący na obelgi innych, którzy udoskonali by to co już jest. Stworzenie świata idealnego, niepowtarzalnego jak ten z przed miliardów lat.
    Cały czas patrzymy, używamy, działamy dzięki rzeczom, które stworzyli marzyciele i udoskonalili inni. Gdzie jesteśmy my w tym wszystkim? Podziwiamy i gratulujemy. Sami również oczekując pochwał,  jednak nie ma za co.
   Tyle razy się poddajemy... na chwilę. A później powtarzamy CHWILO TRWAJ! Zabawne.
 
Kim jesteś TY?


Share:

środa, 27 lipca 2016

Stres

 
https://www.youtube.com/watch?v=4zLfCnGVeL4

   Mówili, że nie będzie kolorowo, że dostanę po dupie, że może się czegoś nauczę. Nie wierzyłam w to, przecież to JA. Jak ja mogę  nie dać rady, co to dla mnie, zero obaw. Mieli rację. Zderzenie z rzeczywistością jest przerażającym szokiem. A czas ciągle biegnie.
   Presja, wariacja, improwizacja...szaleństwo i strach. Może to mocne określenia, lecz to właśnie moja definicja stresu. Nie wiedziałam, że można odczuć coś takiego. Coś co ogarnia Cię powoli, masz problem z zorientowaniem się czy zdążysz, czy nie. Góra, dół, góra, dół. Dam radę, nie dam rady, dam radę, nie dam rady. Wdech i wydech. Mobilizacja. Muszę zrobić to, to i to. Spojrzenie na zegarek... Panika! Lecisz na złamanie karku, bo tego zapomniałeś, a  to nie zmieści się w czasie. PUF! Brak kontaktu ze światem. Działa wszystko lub nic. Przód, tył. Zawracasz...CHAOS...oddech... pamiętasz te słowa "Najważniejsze to dać się zwariować." Okej co najważniejsze robisz na początku, resztę zostawiasz na później, nie jest ono tak ważne.
   Organizacja jest kluczem do dobrego działania. Plan jest idealnym narzędziem, a stosowanie się do niego to pewny sukces. Mimo że nie jest to moja dobra strona, to wprowadzam się w świat linii. Ułożonego prosto bez komplikacji. Nie chciałam czegoś, co jest pomocne, dlatego tak często wylatywałam na aut. Wszystko ma swój czas, nawet dotarcie do pewnych wniosków zajmuje mnóstwo czasu. Dopiera zaczynam czuć, czym jest prawdziwa odpowiedzialność. Za inną osobę i jej działanie, za siebie i moje błędy.   A ten jest dla mnie przełomowy.
   Mówili, że będę chciała wrócić do tego, co teraz chcę opuścić. Mówią wiele rzeczy. Często mają rację, lecz trzeba samemu przeżyć, aby się przekonać i zobaczyć jak jest. Prowadzisz się sam i mimo tylu ludzi, którzy są i martwią się, nie połączysz faktów, przez ich doświadczenia.
   Ahoj przygodo! Ogarnij się człowieku!


Share:

czwartek, 7 lipca 2016

Stare rany. Nowe strupy. Rana wygojona.

   https://www.youtube.com/watch?v=AL8pbQBhwO0

Nie rozdrapuje się ran, bo dłużej się goją. Taka jest powszechna opinia i po części słuszna, jeśli do rany dodaje się brudu, a nie czyści. Jeśli ściągnie się zewnętrzną warstwę, to może trochę pokrwawić i lekko zaboleć. Nie robi się tego codziennie. Lepszą opcją jest robienie tego w odstępie dłuższego czasy np. raz w tygodniu.
   Moja "zdrapka" goi się trzeci tydzień. Początek był bolesny i uciążliwy. Na początku trzeba było ją ukrywać, aby nie dostało się tam za dużo śmieci. Zwyczajnie trzeba było ją chronić i o nią dbać. Po jakimś czasie zaczęła się ładnie goić. Aktualnie jest na etapie końcowym. Widać, że jest, ale nic się z nią nie dzieje...do momentu, aż ją rozdrapię. Mimo że to dość mały obszar to potrafi dać w kość, bo była dość głęboka. Jednak wiem, że goi się szybciej i lepiej, ponieważ ją czyściłam i o nią dbałam.
   Przekładając to na nasze życie.
 Po pierwsze: czas to Twój sprzymierzeniec - nie zepsuj tego, bo ten moment umacnia i wiele weryfikuje, oraz odkrywa Ciebie. Rozdrap czasem ranę i przemyj ją nową falą, aby wszystko mogło złączyć się w całość.
 Po drugie: blizny to przypomnienie - nie są one wspomnieniem, lecz znakiem informacyjnym, aby błędy nie były powtarzane.
 Po trzecie: wszystko ma znaczenie - nie ważne jaka sytuacja jest/była/będzie, ważne jest w niej to, co możesz wyciągnąć na przyszłość i co dzięki niej zrozumiesz patrząc w przeszłość.
 Po czwarte: odpoczynek nie trwa długo: jest to chwila na Twoją regenerację. Jeśli porażki zaczniemy traktować jako przerwę (wszystko z dystansem, nie mam na myśli gnojenia własnej osoby przez to, że nie wyszło, z dystansem, spokojnie i z otwartą głową), to cel stanie się priorytetem i nie będzie miejsca na porażkę.
 Po piąte: uśmiechnij się - nie chodzi mi o ukrywanie uczuć, ale o wydobywanie z siebie tych dobrych i budujących.
   U jednej części ludzi pozytywne bodźce są budujące, a u drugiej negatywne. To zależy od charakteru i wrażliwości. Niektórym udaje się zbudować imperium z pomocą nienawiści innych. Każda obelga i brak wiary to dla nich nowe stopnie. Podziwiam takich ludzi i pozdrawiam z całego serca!
   Ból to kwestia czasu lub przyzwyczajenia, po czasie nie jest tak istotny, bo nie jest priorytetem. I znika. Dobrze też jest pomóc mu się wydostać w rozsądny sposób.
  Czas minął! Czuję, że jest/będzie dobrze. Tylko popchaj swoje serce w dobrym kierunku!
Powodenia! Work hard ;)



Share:

Także to już! Mamy dwa latka!

   "Nieporozumienie" w ciągu roku zmieniło nazwę na "Azyl". To właśnie tu próbowałam się schronić przed rzeczywistym świtem. Podoba mi się tu. To taki mój drugi pokój. Chociaż tutaj też nie ma za wielkiego porządku i jestem obecna kiedy mam czas lub jak coś się dzieje.
    Ostatnimi czasy pojawił się tu również duch, który kontroluje całą sytuację i wypatrzy najmniejszy błąd. Wiedziałam od pierwszego komentarza. Trzymam kciuki. Dziękuję również.
    Przez ten czas zmieniło się niewiele. Może bardziej zaczęłam mącić, ale również prostować wiele rzeczy. Za mną jedne egzaminy i kolejne przede mną. Tsaaa matura.... Będzie dobrze! Ja to wiem i jestem pewna, że zdam. Ale co to ja? A tak dwa latka.
    W momencie kiedy to piszę jest godzina 01:37, właśnie dzieciaki z mojej drużyny pojechały na obóz, a ja poczułam się jak rodzic, który puszcza swoją pociechę na wakacje. Przerażające...co to będzie jak będę mieć młode...
    Ten post jest już opublikowany, a ja pewnie odsypiam wszystko lub robię cokolwiek ponad tysiąc kilometrów od domu. Zrezygnowałam z Pobierowa, z Woodstocku, z Bieszczad, z kursów, z wielu rzeczy! Jednak sądzę, że dzięki temu powrót będzie słodszy.
    Będę świętować. Fakt, iż to wszystko przetrzymało cały ten czas i trzyma się w miarę w moich ryzach wprawia mnie w zdziwienie. Pamiętam jak chodziłam po lasach i stwierdziłam, że zacznę prowadzić takie coś. Sporo to zmieniło i otworzyło, można powiedzieć odkryło. W między czasie powstał Horyzont i to pociągnęło kolejną falę pasji.
    Dzieje się. Są rzeczy dla wszystkich. Są rzeczy dedykowane. Są rzeczy wyłącznie dla mnie. Dla każdego coś dobrego.
   Nie poddałam się. Mimo przerw i nagłych zrywów to wszystko kręci się i nie przestanie. Pewnie przyjdzie moment, gdy coś się zmieni, ale na ten moment to wszystko co mam, mój świat i moje drzwi. Także zapraszam do mnie! Miejsce znajdzie się zawsze!




Share:

wtorek, 28 czerwca 2016

Cały dzień w skrócie bez sznurówki w lewym bucie.

   Jestem głodna. Najnormalniej w świecie jestem po prostu głodna. Brakuje mi tego wypełnienia wewnątrz i uczucia sytości. Pochłonęłabym wiele, jednak później potrzebowałabym czasu na trawienie.
   Poznawanie czegokolwiek jest fascynujące. Każda nowa wiadomość, każde nowe słowo potrafi zmienić nam obraz całości. To jest tak jak z obrazem "Niedzielne popołudnie na wyspie" autorstwa Grande Jatte Seurata. Gdy stoisz blisko to zastanawiasz się "O co chodzi? Przecież to tylko plamy." Nagle dostajesz informacje od osoby z tyły, abyś zrobił trzy kroki w tył. Po chwili okazuje się, że dzięki tej informacji i innemu spojrzeniu widzisz cały obraz wraz z jego przekazem.
   Każdego dnia dopadają nas informacje, które rzucają nam pod nogi i zostawiają, żeby sprawdzić jak się przyjmą. No własnie rzucają nam. Nie wybieramy tego, co potrzebujemy. Otrzymujemy na tacy zmieloną papkę, która na każdym stoisku ma jedynie inny kolor. Można się w tym wszystkim pogubić, bo zanim otrzymamy prawdziwą informację to zdążymy zapomnieć o całej sytuacji. A gdyby tak poszukać jedynie tego, co chcemy wiedzieć i nie mieszać sobie w głowie?
   Przychodzi chwila, którą dobrze jest wykorzystać na rozmowę, aby spojrzeć na wszystko chłodnym okiem i z własnej perspektywy, a nie przez okno propagandy. Manipulacja jest bardzo skuteczna i satysfakcjonująca dla jednej strony. Druga po fakcie i dojściu do sedna sprawy czuje się po prostu wypłukana. To właśnie dzięki spokojnemu dialogowi można usłyszeć o sprawach, które nie wychodzą w szerszym gronie. To właśnie tu człowiek otwiera małe drzwiczki i czuje małą wolność. Pytania - jeden z elementów, który jest ciężki do opanowania, lecz kiedy przejdzie ich kilka, a rozmowa pójdzie dalej to one przychodzą same. I całość zaczyna wyglądać jak dobra partia ping-ponga. :)
   Z mniej więcej takiej rozmowy dowiedziałam się, że płynie we mnie mała ilość szlacheckiej krwi. Nie do końca zdawałam sobie sprawę, że wojna była tak niedaleko nas, a czas nie goi urazy. Nie każda sytuacja jest piękna i kolorowa, a szacunek i wdzięczność dla innego człowieka powinna być podstawą.
   Kiedy się tego nauczymy? Kiedy zobaczymy ile daje nam druga osoba? 





Share:

niedziela, 26 czerwca 2016

Nieokiełznane

  Jest jedno miejsce, do którego nikt nie ma dostępu. Mimo że każdy je widzi i podziwia, to nie ma takiej siły, aby znaleźć się tam zostać na dłużej. Miejsce nieziemskie i często porównywane z rajem. Zmienia się z każdą sekundą, a zachwycają się nim tylko o dwóch porach dnia: zachód i wschód.
   Na zachodzie Słońca zazwyczaj jest więcej ludzi. Łatwiej na nie dotrzeć, można na nie trafić lub po prostu je widzimy. Ze wschodem jest trochę inaczej. Trzeba się trochę namęczyć, żeby je zobaczyć. Wstanie rano lub nieprzespanie całej nocy, wiąże się z pewnego rodzaju zmęczeniem. Jednak to ono robi większe wrażenie niż zachód, bo widzimy je rzadziej i jest trudniej dostępne. Mimo wszystko podczas tych zjawisk świat staje się innym miejscem.
   Niebo. Tak bardzo niedostępne i niedotknięte. Za każdym razem zachwyca mnie coraz bardziej. W każdym kraju wygląda inaczej. Chmury przez zawirowania są całkowicie inne. Za każdym razem szukam pośród nich wzorów lub kształtów. Każdy promień zmienia jego wygląd. Tworzy przestrzeń lub głębokość obrazu.
  Kiedy byłam młodsza zawsze marzyłam, aby chodzić po chmurach. Chciałam w nich usiąść, dotknąć miękkiego wybrzuszenia i zatopić się w różowo białym puchu.  
   Nocą staje się innym światem. Podczas braku zachmurzenia całość zalewają gwiazdy. Mając odrobinę szczęścia można zobaczyć jak spadają, spalają się i znikają. Księżyc wygląda jak strażnik, który wie gdzie wszystko ma się znajdować.
   Zaćmienia, burze, tęcza, podwójne Słońce, UFO. Tego nie zobaczymy na ziemi. Są rzeczy, które charakteryzują dany obszar, a ten jest specyficzny. Nieokiełznany.




Share:

sobota, 25 czerwca 2016

Wynalazki na obciążonych

 https://www.youtube.com/watch?v=c9B4Z_HRAcI

   Nauka postępuje. Świat pędzi jak oszalały i prześciga się, aby wszystko było jak najmniejsze i jak najszybsze.Tworzone są maszyny dosłownie do wszystkiego, co można naruszyć, ponieważ ma stabilną strukturę. Jednak nie jest mi znana żadna rzecz, oprócz wykrywacza kłamstw i innych podobnych, która ściągałaby rzeczy niematerialne.
    Istnieje coś takiego jak odsysacze tłuszczu. Istnieją operacje plastyczne, przy których wykorzystywane są różne drobne urządzenia. Mamy wszystko co może nas zmienić, ściągnąć z nas ciężar fizyczny. Lecz brakuje mi jednej rzeczy. Może to dość niedorzeczne i wygodne, ale gdyby powstała maszyna do przesyłania/przelewania/przenoszenia myśli bądź snów. Mieściłoby się w niej wszystko, co siedzi w głowie każdego człowieka. Oczywiście dla każdego istniałaby osobna, taka mała niczym pendrive. Odciążyłoby to ludzi, którzy mają problem z natłokiem myśli. Pomogłoby to twórcą spojrzeć ze spokojem na ich pomysły. Można by było wizualizować wielkie budowle lub ciekawe pomysły. Przywracanie snów lub odrzucanie ich, gdy są męczące. Ta jedna rzecz mogłaby zmienić postęp świata.
    Tak wygląda pozytywna strona. Wiadomo, że kij ma dwa końce. A tam może nie być tak ciekawie. Ludzie zmieniliby się w roboty...gorzej. Zaczęli by ściągać z siebie wszystkie myśli, te złe i te dobre lub zostawiając tylko to co im pasuje. Świat zmieniłby się o 180 stopni, a nośniki były wykradane...Ech więcej wariacji niż to warte. Potrzebni są rozsądni ludzie, aby można by było używać takich rzeczy.
    Postęp jest dobry. Postęp jest zły. Jest równowaga. Najważniejsze jest, aby żyć zgodnie z pewnymi zasadami, które nas nie obciążają.


Share:

wtorek, 21 czerwca 2016

Raz, dwa, trzy, cztery, pięć!

   https://www.youtube.com/watch?v=w00FZizsKKo

Masz już to? To coś co sprawia, że świat zmienia się w bajkę.
Patrzysz przez pryzmat tej chwili i wiesz, że to jest sens.
I tęsknisz, gdy tracisz. I tęsknisz, gdy wyjeżdżasz.
Myślisz, wracasz, chcesz więcej.
Kochasz i to jest piękne!

Czasem obrywamy po twarzy.
Nie raz, nie dwa, nie pięć, ale tyle ile do siebie dopuścimy.
Tyle razy widzimy jak jest  naprawdę.

Strach. Okropna zmora.
Dopada człowieka, gdy zaboli za mocno.
Gdy zdziera fragment łydki.
I myślisz, że będzie dobrze.
I sądzisz, że nic się nie stało.
Siadasz i sztywniejesz, i wszystkiego jest za mało,
lub za nisko.

Wracać trzeba do wnętrza.
Do spokojnego czasu.
Nie męczyć się z bólem,
wyrzucać śmiało.
Bo to chore tak się katować i męczyć własnego potwora.
On też chce spokoju, on też potrzebuje bezpieczeństwa.

Pięć!


Share: